[SPEAKER_05]: Or I go to the next slide. Let's start since you started out with six show of hands. How many people counted six. OK. I've got about six hands. I noticed you didn't put your hand back. How many people counted seven. How many people counted eight. How many people counted nine. How many people right now are not sure. And I wish we could do it find out from what's going on at home. The people watching this. There are nine. OK, let's do this together, all together now. Fairness, F, final, two, of, three, of, four, effective, five, six, effort, seven, eight, of, diversity, nine. There were nine. It was right there in front of you, and you missed it. Now, this is the part where I have to say, everybody take a deep breath, because this has got nothing to do with Alzheimer's. It's got nothing to do with memory. It's an optical illusion. But the point is, it proves my point that sometimes something is right in front of you and you don't, remember I said those warning signs? It's right in front of you and you don't see it until the wheels fall off. By the way, before we go to the next slide, anybody who would like to take a picture to dazzle their friends and loved ones? So you can always rewrite it and take that answer out. I still have family members who to this day still see seven and won't talk to me about it. Okay, let's go to the next slide. So I started out by saying the number one question that is asked of me is what's the difference between dementia and Alzheimer's disease? And I have met, just recently, just the other day I was at a program, Saturday I was doing a program, and a woman said that her mother had been diagnosed with, and I'm not making this up, a slight case of dementia. Like I told you, I've got doctors in the room, so please don't get upset at me at this, but that's a cop-out diagnosis. That's not telling you anything you didn't know. For you to have taken Nana to the doctor, you're concerned about her memory, you know something's wrong. And the example I always use for that, and this is a really bad analogy, but ladies, if you missed your period for three months and you went to go see your OBGYN and they told you you were slightly pregnant, come back in six months, if you didn't fire that fool, that's on you. So let's see what dementia is. Let's go to the next one. Dementia is an umbrella term. Dementia is symptoms of a disease that impacts average daily lifestyle. Now if I told you right now my right big toe hurt, what do you know? See, some of you are looking, see, I shouldn't have done the F game, because some of you are like, I ain't answering that question. All you know is my right big toe hurts. You don't know, are these fancy shoes too tight? Did I stub my toe? Is it painful enough that I have to use a cane because it impacts my average daily lifestyle? All you know is the symptoms of the problem. Now, under this umbrella, we've got Parkinson's disease. We've got other diseases. I love vascular dementia. And I've had this debate with some of the physicians I work with. Because back in the day, I swear to God, vascular dementia used to be hardening of the arteries. I see a lot of folks shaking their heads like, oh, yeah, I remember that. We've got dementia with Lewy bodies, just a whole bunch, frontal temporal lobe dementia. We've got a whole bunch of, so you see why it's important to find out what type of dementia that person has. Because all of these dementias, and by the way, 60 to 70% of people with dementia will have Alzheimer's. But again, I use my uncle, my uncle was a perfect example. Because my grandmother had Alzheimer's, when my uncle started showing symptoms, my aunt took him to a doctor, In fact, she took him to his primary care physician, who was an eye, ear, nose, throat kind of guy. And because of the history in my family, his doctor just simply, okay, well, you have Alzheimer's. Well, then he started getting other symptoms, which we remember did not resemble a grandma. And so finally, I convinced my cousin to have my, because my aunt wouldn't talk to me about this. Because as my cousin said, she still sees you as a 16-year-old boy who thinks he knows everything. So they're not going to talk to you. So I had them go to another clinic and get retested, and come to find out he had Parkinson's disease. Because there are similarities up to a certain point. Again, why it's important. Now, my doctor of 32 years just simply retired. Mike retired three years ago. We'd been together 32 years. He was a general practitioner. I swear I taught him more about Alzheimer's than he learned in medical. My physical was every August after the International Alzheimer's Conference, which he would read up on. And in the first half hour of my physical was him asking me questions about something he heard or saw at that conference. So what I realized was that if before Mike and I started, and in case you're wondering, I picked him out of the big book. Remember when you had the big book of doctors? I looked for two things, a doctor who practiced near where I lived and whose first name was Mike so I wouldn't forget it. That was it. But the point, what I learned from Mike and our conversations is if one of his elderly patients had come to him and said, I'm concerned about my memory, then Mike would have gone to one of his big books. He had those medical journal books. He would have pulled up a mini mental exam and he would have done that. And he admitted that to me because that's what he knew. But what him and I in our constant conversations realized, no, Mike, what you should do is refer them to the hospital that you have admitting duties at to the neurology department so that they can get a memory diagnostic workup. Because the difference between Mike doing it and a neurological workup at a hospital is the difference between you taking your new car to Jiffy Lube for an oil change or taking it back to the dealer. You go to the Jiffy Lube, they're gonna bang it out in 15 minutes and tell you you need new wipers. You go back to the dealer, they're hooking that puppy up to the computer and they're running a diagnostic workup to the point where they tell you what your air pressure is in your tires. See where I'm going. One is way more complete than the other. Let's go to the next one. So, and here's the other reason why you want to get this tested. Because some types of dementia are reversible. I'm going to repeat myself. Some types of dementia are reversible. Years ago, I had major surgery. When I came out from the anesthesia, knowing the symptoms that I know, I knew I had dementia. I was dizzy. I didn't know where I was. Forget trying to walk. That wasn't happening. But as my brain got more oxygen, as the anesthesia wore off, that went away. Anybody who is diabetic who's mismanaged their meds knows exactly what I'm talking about. You're going to show symptoms of dementia. But once you get your meds regulated, it goes away. We've got other symptoms, UTIs. It is my understanding that a UTI can again give symptoms of dementia. See, I've got folks shaking their heads so you know where I'm going with this. And by the way, For everyone who's taking notes, if you'd like, reach out to Sophie, and we can get you this. OK? Because I'd much prefer for us to have a conversation. I learned a long time ago, you give people stuff to read, they're going to do just that, and they're not going to engage. So you see, we have different types of reversible dementias. That's why it's important to get tested. Sophie, let's go to the next. And I'm not going to read all of this, so that's why I'm saying if you want copies of it, I'll get it to you. So what is Alzheimer's disease? For me, the number one thing to remember is Alzheimer's disease is an irreversible type of disease. It just gets worse. And today, there's no cure for it. And that's why, again, we're talking about research. That's why I've got these amazing folks here tonight to also talk with you about participating in research, because we need to take care of this. It is a disease of age for most people, but it doesn't necessarily mean the older you get. The older you get, yes, there's a greater chance you're going to get it. But remember I told you, my grandmother, who passed away at 67 years old, had Alzheimer's disease. My grandfather lived to 104, outlived two and a half wives, and that man was as sharp as the day I met him. So let's go to the next one. So this is those warning signs I was saying you're not going to see, like that F game. What's normal, what's not. And I'm going to pivot so I can see this. Forgetting what you went into the room for. Every single one of us. I'm watching the college basketball March Madness, and I'm sitting on my couch, and my partner, Bonnie and I, we had gone to Cheesecake Factory, and I had leftover cheesecake in the refrigerator, and she was in bed asleep, and my stomach was literally saying, Mike, go eat the cheesecake. You know what I'm talking about. And I got up, and I walked into the kitchen. And then it was like, oh my god, I dropped the dunk and blah blah, and I turned, and I, ooh. What the hell did I come in here for? Now, 10 minutes ago, my stomach was literally, whole sentences were coming out. What did I come in? And in case you're wondering, I do what I know other people do. I went back in, I sat down on the couch, and I went, cheesecake. I ate it and got in trouble, but damn, it was good. Also, all of us who wear glasses, at one time or another have said, anybody know where my glasses are? That's normal. That's normal. Everybody breathe, relax. We all, I mean, I used to jokingly say about my ex-wife, who never remembered where she put her car keys, her purse, her jacket. I used to say, if I ever get Alzheimer's, you're going to be butt naked and never go nowhere, because I won't remember where your stuff is. Forgetting a major event or a gift is not normal. I tell this story of this young man I met. This is what caused him to get his dad tested. They were from Oklahoma. When he was little, a tornado destroyed their house. It was on the anniversary of that day that he said to his dad, hey dad, you know, should we do something special for this day? And his dad said, for what? And he goes, well, this is the day of the tornado. What tornado? All right, see you younger. Now, all of the warning signs had been there, but he didn't see them. But forgetting that was a red flag that he couldn't ignore. Occasionally making the wrong decision. Okay, I bought stuff I shouldn't have bought. There's a certain website, I'm not gonna give it a name, but I got tons of junk from it. That's a bad decision. People were living with Alzheimer's. Our telemarketers and scammers dream come true. That's a disastrous decision, because they get them on the phone, and the next thing you know, they're sending gift cards to God knows where, or they're donating to save whatever tree. The point is, that's a bad decision. That is a poor decision or judgment making. We've got another examples of, okay, not remembering what day it is, or what time it is. OK, for the last four years, I know I'm not the only one that has to get up in the morning and look at their phone and know what the hell day it is. Come on. Ever since the pandemic, every day is like Saturday. And if you're retired and you don't have to get up and go to work, you are definitely on a Saturday schedule. And then there's a certain time. And this is the time of year. Think about it. It is right now 630. Think about it. It looks the same right now at 6.30 at night as it does at 6.30 in the morning. So you can be confused about day and time. That's normal. But forgetting what year it is. And the older I get, I'm always shocked at how, I just saw something that was from the 1970s and they're like, 40 something years ago. I'm like, wow, is it that long ago? So my point is, is forgetting times and dates, that's normal. Forgetting major, again, the situation with the tornado, that's not normal. And losing car keys, psh, okay. Not being able, to retrace your steps back home. We call that getting lost. Some people call it getting wandering. Believe it or not, statistically, six to seven out of every 10 people with Alzheimer's are going to get lost. They're going to forget how to get home. I think that number is actually higher. I'm thinking it's 100% of people with Alzheimer's, if allowed to travel on their own, are going to get lost. And the reason why I say that is because if I get this disease and I come out of stop and shop and I can't remember what my car looks like, or I find my car and I can't remember how to get home, and then two hours later I stumble in because I've figured out how to do it, Am I going to tell Bonnie how I got lost and I couldn't remember how to get home? No. Come on now. If you don't know nothing else about me, you should know this. What she's going to hear is, oh baby, you know, I went and got the milk and then I ran into Christine and next thing you know, we was talking and before. In other words, I'm not going to admit I could not remember how to get home. And that's why I think that other 30% fall into that category. But what happens is the part of your brain which gives you directions, gets impacted. And there's nothing scarier, I share this, years ago I was at the Hadshell for the Fourth of July and I saw this woman standing in the middle of thousands of people about to come to tears because she looked lost. How many people here have ever been lost? Raise your hand. Okay, as a child, Because if you was lost as an adult, you was not lost. You just got turned around. When my dad taught us how to drive, he said, if you ever get lost, look for the potential building and just point the car that way. Sooner or later, you're going to see a sign that says Boston. But this is a true story. When I was 10 years old, friends of my family took me to the English high school Boston Latin Thanksgiving Day football game, one of the biggest high school football games in the country. Game gets over. We're all walking out. I'm holding their hand. I let go. I go this way. They go that way. 2,000 people go between us. Next thing you know, I'm standing on the corner. And I don't recognize nobody. And I know I'm going to die. And I am crying. And I was raised, you don't talk to strangers. So I'm standing there. And people are like, little boy, what's wrong? And I'm like, mm. Just let me stand here and die. Just leave me alone. And then my uncle was a Boston police officer, and they were doing the details that day. And one of the guys sees me. And he goes, Mike, what are you doing here? And I'm like, oh, I can talk to you. Took me home. Saved me. Hear me now. I used to work in Watertown. So I used to go down Storrow Drive. And every time I drive by that freaking stadium, where that spot is, the hairs on the back of my neck, I deliberately avoid it because I still remember that fear that I was going to die. That's getting lost. I have never felt like that in my car when I didn't know where the hell I was going. I just pull over and pull out my GPS. There's a difference. You see where I'm going. All right, let's go to the next one. So here's some numbers. All right? And tonight, I also want to talk about there are different cultures where Alzheimer's impacts at a higher risk. Years ago, I gave this talk called The Invisible Population. And it's because, as you can see the first number, almost two-thirds of Americans with Alzheimer's are women. Now, here's a question. Ladies, why is it that almost two-thirds of you will get Alzheimer's than men. Bam! Live longer. You live longer than we do. And yes, I've asked that before in a room full of predominantly women, and I've heard, because y'all drive us crazy and blah, blah, blah. But there are other factors involved in this besides just age, which is again why research participation is important. It's funny when, I'm not gonna share that with you. Older African Americans are twice as likely to have Alzheimer's and dementia than older whites. That's a statistical fact. We're also less likely to get tested at an earlier stage. Again, a statistical fact. Folks will take Nana to the emergency room and they will tell the triage nurse everything that, they'll talk about her gout, they'll talk about her blood sugar, they'll talk about her hypertension, they'll talk about everything except the fact Nana can't remember the name of her granddaughter who's named after her. Why? Because all those other medical things they can't, they don't know what to do with. But memory, again, I told you, my grandmother forgot who I was with Uncle Tony. And we just adapted and I just became Uncle Tony because it made her happy. So we don't go get tested until the wheels, until we can no longer deny there's something wrong. Hispanics are also more likely to get Alzheimer's disease than their white counterparts. Now, and this is something that I've been looking into. The numbers on Asian Americans, they're really low. And I'm hoping maybe we can have a conversation with that. One of our presenters, Jin, is gonna be trying to join us virtually. But the point is, is if we don't participate in research, If we don't go get tested, then those numbers are off. And that's why we need to show up. Go ahead. Okay, I'm going to repeat the question, and I'm going to paraphrase, which is I've said African Americans should participate in research, but historically research hasn't actually benefited us. There's a history there. And you are absolutely correct. That's the elephant in the room. But since those studies, of, and I'm not talking about just Tuskegee, there's a whole bunch of other studies. Since those days, what I like to affectionately refer to as the barbaric era of research, the research industry has put into place methods to make sure that doesn't happen again. And that's the easy answer to that question. And also on top of that, it would be wrong of me to stand up here and tell you that, well, that never really happened and you gotta understand. No, I'm not that guy. The reality is is that there is a history. And because of that history, the institution of research, and I'm just talking about Alzheimer's. I'm not talking about all those other ones. I mean, for us to put up a flyer, we have to take it to a board who has to review that flyer to make sure that that flyer does no harm. A flyer like you see all the time. but working for a hospital. And I know that because I kind of got in trouble when I first started working at Mass General. I did a flyer, I put it up, and it walked its way back to me. And it's like, did you get approval for this? I was like, it's just a flyer for a community event. But I learned. And one of the things that I always like to tell people, if you start out in a research study, and at some point you change your mind, Nobody is going to guilt trip you to stay. You have every right to say, I'm done. It was nice knowing you. Goodbye. And walk away. Walk away. And then most likely what's going to happen? And I'm going to be honest, because I've seen it. Remember those old commercials? You tell two friends, and they tell two friends, and they tell two friends, and they tell two friends? That's what's going to happen. And that's one of the things that the researchers I work with and the research assistants, we talk about this all the time. If someone has a bad experience, they're not keeping it to themselves. So you have to be conscious of how you interact with people. I mean, one of the things, and those of us who are old enough remember this, and this is a really bad analogy, but back in the day, before universal health care, if you went to a certain hospital, the first question I was asked of you in triage was, do you have health insurance? Now, I grew up in Roxbury. And if the answer was no, they said, well, you need to go to Boston City. That's a fact. My grandmother, my mother, I've heard those stories over and over, which is why one of the things that we coach people who work with folks is when you ask the question, what type of health insurance do you have, what a lot of folks hear is, do you have health insurance? Oh, man, nothing's changed. Well, it has changed. And so communication is very important. Did I do good with the answer? Okay, she said she's satisfied. All right, so let's keep going. Oh, 70% of people with Alzheimer's live at home. Live at home. I used to run a support group and one of my support group members used to always say, my husband is going to die at home. He's not going to a nursing home. And she was serious about that. And so we found a way to bring her services in. And there are programs. I noticed this when I was taking a peek at the East Boston table. They've got a PACE program. It's a wraparound type of program whose main objective is, and my mom is in the Upperms Corner PACE program. Shout out to them. Their number one objective is to keep you home. and provide all those services for you. But here's the thing, 70% of those folks who are living at home with Alzheimer's are being cared for by caregivers, family. I was gonna say family members, but that's not true, because I've known senior apartment buildings where Miss Mary across the street, I mean across the hall, comes over every day to watch the stories. She's a caregiver. You know Bob down the hall make sure that that Julie gets breakfast lunch and dinner. That's a caregiver. There's no relationship there. It's just that that's what that's what friends do. And that's what keeps people at home longer. Let's go. So African-Americans I already told you this. We tend to get diagnosed at a later stage not just African-Americans other communities of color. That's why we call underserved communities because we don't go to get services. Go ahead in the back. Let's go back to the previous slide. Almost two-thirds of Americans with Alzheimer's are women. Yes, we talked about the fact that women tend to get it because, A, they live longer, but there's some other factors that involve that, which I've got some amazing women doctors here who can address that if it comes up. And the other one, older African-Americans are twice as likely to get it than whites. There's all kinds of studies out there that have different reasons. But here's the thing, because we don't show up to participate in that study, there's no definitive answer on why that is so. But, you know, and I'm not going to toss out stereotypes about diet. But what I will say this, think about this, anything that impacts the brain, anything, for example, high blood pressure impacts the brain. Diabetes impact, you see where I'm going with this, diseases that impact the brain. And as African Americans, we're practically number one in every single disease that I can think of. So me, I'm thinking that's probably one of the reasons why we're more likely to get this disease than our counterparts. Is that good? All right, all right, all right. This is a scary number. By 2023, if left undressed, undressed, unaddressed, nearly half of all Americans living with Alzheimer's will be African American or Latino. Now, you should know that I put these slides together, the first time I did this was years ago. And I remember thinking, wow, 2030. That's six years away. Six years away. So I'm going to just plant that seed right there. Again, remember, I started this out by, I'm not saying that this is our problem, but I'm saying we need to get in this game. Let's go to the next one. So getting a memory test, and it's so funny. Sophie and I were talking about this. And she's like, I said, let's take that slide out. She goes, no. All right, here's the deal. You can't go to Walgreens, CVS, or wherever and buy a memory test over the counter, OK? Remember I used that example of Jiffy Lube in a dealership? You need to get a neurological workup. Let's go to the next one. But I did like that slide. So again, talking to your doctor. Your primary care may refer you to a specialist. The key word in there is may. Unless you're one of the few people I've ever met that's got a neurologist as a primary care physician, you want a referral. Don't hope for one. Don't think you might get one. Ask for one. The Alzheimer's Association has a pamphlet, you can go to their website, on how to ask for a neurological referral. You know, remember my guy Mike? If you did, before we started having those conversations about Alzheimer's, if you just simply said you had a problem with your memory, God knows what he, you know, well, you know, change your diet or something like that. And in that conversation with the neurologist, things that are going to come up are physical exam, neurological exam, cognitive tests with paper and pen. We've all seen an example of that. If you've watched the news, a certain ex-president, I'm not going to name any names, was bragging about how he could, how most people don't, can't pass that test about being able to remember elephant, TV, apple, whatever, you know. There's more to it than just that. And remember again, we started earlier talking about under the umbrella of dementia, all of those diseases. That's why it's important to have a neurological workup, because you want to make sure you got the right disease. You don't want to waste time going around the wrong track. Go ahead.
[o9F0qYH9Geo_SPEAKER_05]: សូមអរគុណច្រើន។
[SPEAKER_05]: ដូច្នេះសំណួរគឺថាតើអ្នកលើកទឹកចិត្តប្រជាជនឱ្យធ្វើការតស៊ូមតិសម្រាប់ខ្លួនគេនិងសមាជិកគ្រួសាររបស់ពួកគេយ៉ាងដូចម្តេច? ហើយវាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ព្រោះខ្ញុំមានកសិដ្ឋានរបស់លោក Tony នៅទីនេះប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងមិនហៅគាត់ទេពីព្រោះវាធ្វើឱ្យគាត់ខ្មាស់អៀន។ ខ្ញុំនឹងធ្វើរឿងមួយដែលប្រសើរជាងនេះ។ គ្រីស្ទីនតើអ្នកនឹងឆ្លើយសំណួរអំពីរបៀបដែលមនុស្សទ្រទ្រង់មនុស្សគាំទ្រខ្លួនឯងយ៉ាងដូចម្តេច? ហើយប្រសិនបើអ្នកចង់បានខ្ញុំអាចយកមីក្រូហ្វូនឬអ្នកអាចឡើងមកបាន។ នេះគឺជាការមើលរំលងជាមុនពីព្រោះនេះគឺជាវេជ្ជបណ្ឌិតគ្រីស្ទីនរីធីធីធីដែលនឹងត្រូវនិយាយនៅពេលក្រោយ។
[Christine Ritchie]: ដូច្នេះសូមអរគុណសម្រាប់សំណួរហើយមិនអីទេកាន់តែខិតជិតគ្នា។ ដូច្នេះនេះគឺមានសារៈសំខាន់ណាស់ហើយវាពិបាកណាស់ព្រោះវាជាការគិតថាជាច្រើនដែលអូវាជាការតួលេខរបស់អាជ្ញាធរឬនរណាម្នាក់ដែលខ្ញុំត្រូវការគ្រាន់តែជាការប្រឆាំងនឹងការគោរពនិងការគោរពរបស់អ្នក។ ហើយអ្នកស្គាល់រាងកាយរបស់អ្នកឱ្យបានល្អបំផុតហើយមនុស្សដែលស្គាល់អ្នកក៏ស្គាល់រូបកាយរបស់អ្នកឱ្យបានល្អបំផុតហើយដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកមានអារម្មណ៍ថាវាមិនដូចជាអ្នកដែលមិនស្តាប់អ្នកទេដូច្នេះពួកគេមិនយកចិត្តទុកដាក់សម្រាប់ខ្លួនអ្នកទេ។ សូមនិយាយថាខ្ញុំចង់បានមតិទីពីរឬអ្នកអាចបញ្ជូនខ្ញុំទៅអ្នកឯកទេសឬអ្នកអាចឆ្លើយសំណួរទាំងនេះបាន? កុំរងទុក្ខក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់។ ហើយខ្ញុំគិតថាមនុស្សជាច្រើនទទួលរងនូវភាពស្ងៀមស្ងាត់។ ហើយបន្ទាប់មកពួកគេត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញហើយពួកគេដូចជាអ៊ូ។ ដូច្នេះនៅពេលដែលអារម្មណ៍នោះចាប់ផ្តើមមកចាប់ផ្តើមសួរសំណួរដូចខ្ញុំបារម្ភអំពីរឿងនេះ។ តើអ្នកអាចជួយខ្ញុំយល់ពីរឿងនេះបានទេ? ហើយប្រសិនបើអ្នកមិនទទួលបានចម្លើយដែលគួរឱ្យពេញចិត្តបន្ទាប់មកនិយាយថាតើខ្ញុំពិតជាអាចមានមតិលើកទី 2 បានទេ? តើអ្នកអាចបញ្ជូនខ្ញុំទៅនរណាម្នាក់ផ្សេងទៀតបានទេ?
[SPEAKER_05]: ត្រឹមត្រូវហើយ។ សូមអរគុណ។ មក។ កុំខ្លាចអី។ ខ្ញុំចង់និយាយមក។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលបានឃើញមនុស្សបាត់បង់គំនិតរបស់ពួកគេទេពីព្រោះចៀនរបស់វាត្រជាក់នៅឯ McDonald's ប៉ុន្តែនឹងដើរចេញពីការិយាល័យរបស់វេជ្ជបណ្ឌិតថាខ្ញុំមិនដឹងថាមានអ្វីកើតឡើងទេ។ មក។ សកម្ម។ អ្នកគឺជាគ្រួសាររបស់អ្នកអ្នកជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នកលេខមួយ។ ហើយខ្ញុំនិយាយឡើងវិញនូវអ្វីដែលនាងបាននិយាយ។ អ្នកគឺជាសកម្មជនលេខមួយរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនធ្វើវាទេគ្មាននរណាម្នាក់នឹងធ្វើវាសម្រាប់ពួកគេទេ។ ត្រូវហើយសូមទៅមួយបន្ទាប់។ ទៅមុខ។ ខ្ញុំនឹងដឹកនាំអ្នកវិញ។ ដូច្នេះសំណួរថាតើមានអ្វីកើតឡើងប្រសិនបើអ្នកជំងឺកំពុងបដិសេធឬប្រសិនបើគ្រូពេទ្យគឺដូចជាទេអ្នកល្អអ្នកល្អ។ កុំបារម្ភអំពីវា។
[Christine Ritchie]: មែនហើយតាមវិធីណាក៏ដោយមែនទេ? ដូច្នេះវេជ្ជបណ្ឌិតមិនមែនជាការទទួលស្គាល់បញ្ហាទេឬប្រហែលជាអ្នកជាដៃគូយកចិត្តទុកដាក់ហើយអ្នកដែលកំពុងជួបជំងឺវង្វេងវង្វាន់គឺការបដិសេធ។ ដូច្នេះជាអកុសលមានជំងឺវង្វេងវាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលមនុស្សមិនមានការយល់ដឹងទូលំទូលាយចំពោះជំងឺរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះពួកគេប្រហែលជាគិតថាពួកគេមិនអីទេ។ ហើយនេះគឺជាល្បិចកលមែនទេ? ហើយនេះហើយជាមូលហេតុដែលនៅដើមដំបូងវាសមនឹងរក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយបុគ្គលនោះហើយឱ្យពួកគេអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកក្លាយជាអ្នកនាំពាក្យពួកគេដើម្បីចុះហត្ថលេខាអ្នកបានលះបង់ការលះបង់ HIPAA នេះហើយនិយាយថាបាទខ្ញុំអាចនិយាយជាមួយអ្នក។ វិធីដែលអ្នកនិយាយជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិតហើយនិយាយថាខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងសង្កេត។ ហើយវាសំខាន់ណាស់។ ហើយភាគច្រើនអ្នកដឹងទេថាគ្លីនិកគឺមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ទេ។ ដើម្បីទទួលបានទស្សនវិស័យខុសគ្នាព្រោះពួកគេដឹងថាមនុស្សជាច្រើនដែលកំពុងរស់នៅជាមួយជំងឺវង្វេងស្មារតីមិនមានអ្វីដែលពួកគេមិនបានដឹងឬពួកគេមិនមានការយល់ដឹងអំពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងឬពួកគេខ្លាចអ្វីដែលនឹងកើតឡើង។ ប៉ុន្តែវិធីណាមួយនោះហើយជាកន្លែងដែលទំនាក់ទំនងនិងការកសាងដែលទុកចិត្តនិងផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវឱកាសដើម្បីឱ្យអ្នកក្លាយជាអ្នកនាំពាក្យរបស់ពួកគេហើយពួកគេចុះហត្ថលេខាលើការលើកលែងសម្រាប់នោះ។ បន្ទាប់មកវេជ្ជបណ្ឌិតនោះអាចនិយាយជាមួយអ្នក។
[SPEAKER_05]: យាយ។ មានអ្វីផ្សេងទៀតដែលខ្ញុំចង់ piggyback ។ ទទួលបានជំនួយ។ ជាមួយម៉ាក់ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំជាមនុស្សអាក្រក់។ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំគឺជាបុរសល្អ។ យើងមានប៉ូលីសល្អគឺរឿងរបស់រឿងអាក្រក់ចុះទៅអ្នកដឹងទេម៉ាក់អ្នកដឹងទេអ្នកត្រូវធ្វើវា។ ប្រសិនបើអ្នកមិនធ្វើបែបនេះទេយើងនឹងត្រូវធ្វើបែបនេះ។ ចំណែកឯគាត់បានងាកមកហើយទៅឥឡូវនេះម៉ាក់អ្នកពិតជាដឹងថាអ្នកមិនចង់ឱ្យលោក Mike ធ្វើ blah blah, blah ។ ហើយខ្ញុំដូចជាខ្ញុំមិនអាចជឿបានទេប៉ុន្តែវាដំណើរការ។ ហើយវាធ្វើឱ្យជីវិតកាន់តែងាយស្រួល។ ទៅមុខនៅខាងក្រោយ។ ដូច្នេះសំណួរគឺថាតើមានអាយុជាមធ្យមចាប់ផ្តើមស្វែងរកសញ្ញាព្រមានទាំងនោះទេ? ដូច្នេះនោះគឺជាសំណួរមួយផ្នែក។ ផ្នែកដំបូងគឺថាវាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេសម្រាប់អ្នកណាម្នាក់ដែលចាប់ផ្តើមបង្ហាញរោគសញ្ញាក្នុងអាយុ 60 ឆ្នាំរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែចាំអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយ។ អ្នកនឹងមិនកត់សំគាល់ទេ។ យល់ព្រម? ឥឡូវនេះមានភាគរយតិចតួចណាស់ដែលទទួលបានអ្វីដែលយើងហៅថាដើមចាប់ផ្តើម alzheimer's ។ អ្នកទាំងនោះគឺជាមនុស្សដែលទទួលបានវានៅវ័យក្មេង។ ហើយខ្ញុំចង់និយាយថាខ្ញុំបានឃើញការសិក្សារបស់ប្រជាជនក្នុងរយៈពេល 40 ឆ្នាំរបស់ពួកគេដែលមានអាយុ 40 ឆ្នាំ។ ឥឡូវខ្ញុំសូមនិយាយនេះ។ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់នេះឥឡូវនេះឆ្ងល់ថាតើវាអាចជាពួកគេបានទេ? អ្នកនឹងមិនឆ្ងល់ទេអ្នកនឹងដឹងហើយ។ ដោយសារតែសម្រាប់អ្វីមួយដូចនោះដំបូងវាមានទំនោររត់យ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងគ្រួសារ។ ខ្ញុំចង់និយាយថាឆ្នាំកន្លងមកខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើការឱ្យសមាគមអាល់ហ្សៃមឺរហើយខ្ញុំបានជួបម្តាយដែលកំពុងថែរក្សាកូន ៗ របស់ពួកគេ។ ពួកគេជាមនុស្សពេញវ័យកូនប្រុសស្រី។ ដូច្នេះចំនុចរបស់ខ្ញុំគឺអ្នកនឹងមិនអង្គុយនៅក្នុងបន្ទប់នេះដោយឆ្ងល់ថាតើអ្នកសមនឹងប្រភេទនោះទេ។ អ្នកបានដឹងរួចហើយ។ ហើយនោះត្រូវបានគេហៅថាដំបូងនៃការចាប់ផ្តើមជំងឺវង្វេងវង្វាន់។ ជាថ្មីម្តងទៀតហេតុផលមួយទៀតដែលវាសំខាន់ក្នុងការធ្វើតេស្ត។ ខ្ញុំមានសំណួរទាំងអស់នៅខាងក្រោយ។ អ្នកបានបោះដៃរបស់អ្នកឡើង។ តើយើងបានឆ្លើយវាទេ? យល់ព្រមគ្រីស្ទីនអ្នកមិនចាំបាច់មករកមួយនេះទេ។ ខ្ញុំទទួលបាននេះ។ ខ្ញុំទទួលបាននេះ។ ដូច្នេះសំណួរគឺថាតើអ្នកនិងវេជ្ជបណ្ឌិតរបស់អ្នកមិនយល់ស្របទេ។ ហើយអ្នកកំពុងស្វែងរកការថែទាំប្រភេទផ្សេងទៀតដែលគ្រូពេទ្យហាក់ដូចជាកំពុងធ្លាក់ចុះ។ នោះហើយជាពេលដែលអ្នកទៅទទួលបានមតិទីពីរ។ អ្នកគ្រាន់តែទៅទទួលបានមតិទីពីរ។ ហើយគ្មានអារម្មណ៍របស់នរណាម្នាក់ឈឺចាប់ទេ។ ហើយនោះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់ឱ្យប្រជាជនយល់។ ការទៅជួបគ្រូពេទ្យម្នាក់ទៀតព្រោះអ្នកមិនយល់ស្របនឹងគ្រូពេទ្យថែទាំបឋមរបស់អ្នកជីវិតនឹងបន្តសម្រាប់ពួកគេ។ អារម្មណ៍របស់នរណាម្នាក់នឹងឈឺចាប់។ វាមិនដូចជាពួកគេនឹងបាញ់អ្នកនៅថ្ងៃស្អែកឬលុបចោលអ្នកថាជាអ្នកជំងឺទេ។ អ្នកគ្រាន់តែចង់បានការបញ្ជូនប៉ុណ្ណោះ។ អស់ហើយ។ វាកើតឡើង។ តោះទៅ។ ដូច្នេះតើអ្នកធ្វើអ្វីបន្ទាប់ពីអ្នកបានសាកល្បងហើយឬនៅ? អ្នកបានទទួលការធ្វើតេស្ត៍របស់អ្នក។ អ្នកទទួលបានលទ្ធផល។ វាជាជំងឺវង្វេងស្មារតីវាជាការចុះខ្សោយនៃការយល់ដឹងស្រាលវាជាសាកសពដ៏គួរឱ្យស្អប់វាជាផ្នែកមួយនៃអ្នកដែលអ្នកដឹងច្បាស់ពីអ្វីដែលខុស។ តើអ្នកធ្វើអ្វីបន្ទាប់ទៀត? អ្នករៀនអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកអាចធ្វើបានអំពីជំងឺនោះក្នុងនាមជាអ្នកមើលថែ។ អ្នកត្រូវតែក្លាយជាអ្នកជំនាញលើជំងឺនោះ។ ជាចម្បងដូច្នេះនៅពេលដែលអ្នកកំពុងអង្គុយហើយដូចគ្រីស្ទីនបាននិយាយថាអ្នកចង់រកឃើញទម្រង់ HIPAA អ្នកចង់ក្លាយជាប្រូកស៊ីថែទាំសុខភាពអ្នកចង់ទទួលបានអាណាត្រាណតា។ ជំងឺវង្វេងវង្វាន់គឺជាជំងឺមួយដែលមិនមែនប្រសិនបើវាជាពេលដែល។ នៅពេលដែលមនុស្សនោះនឹងឈានដល់ចំណុចនោះដែលពួកគេមិនអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះបាន។ ដូច្នេះអ្នកចង់ឈានទៅមុខនោះ។ ហើយខ្ញុំតែងតែប្រាប់ប្រជាជននៅក្រោមរឿងអាណាព្យាបាលប្រសិនបើអ្នកលោតលើវានៅដំណាក់កាលដំបូងវាគ្រាន់តែទទួលបានឯកសារមួយចំនួនដែលបានចុះហត្ថលេខា, ទៅមុនពេលដែលចៅក្រម, រីកដុះដាលនៅក្នុងបញ្ហានេះវាមិនចំណាយពេលយូរទេ។ ហើយវាពិតជាមិនចំណាយអ្វីទាំងអស់។ ប្រសិនបើអ្នករង់ចាំឬគ្រួសារហើយខ្ញុំតែងតែប្រាប់ក្រុមគ្រួសារមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវការអង្គុយហើយនៅលើទំព័រតែមួយ។ ដោយសារតែខ្ញុំបានឃើញមនុស្សទៅតុលាការហើយប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងចាន។ មែនហើយម៉ាក់បាននិយាយថាខ្ញុំនឹងទទួលបានមុខម្ហូបទាំងនោះ។ ខ្ញុំមិនធ្វើរឿងនេះទេ។ ហើយតើមានអ្វីកើតឡើងគឺពួកគេទៅរកមេធាវី។ ហើយមេធាវីទាំងនោះបានទៅតុលាការ។ ហើយការងាររបស់មេធាវីរបស់ពួកគេគឺធ្វើឱ្យក្រុមម្ខាងទៀតមើលទៅហាក់ដូចជាអ្នកអនុញ្ញាតឱ្យណាណាទៅរស់នៅជាមួយពួកគេនាងនឹងស្លាប់ក្នុងមួយថ្ងៃ។ ហើយចៅក្រមដែលមិនស្គាល់មនុស្សនេះហើយស្តាប់ការអាគុយម៉ង់ទាំងពីរ។ ហើយវាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលចៅក្រមនោះតែងតាំងមេធាវីម្នាក់ទៀតនៅពេលអាណាព្យាបាលបណ្តោះអាសន្នដែលមិនដែលបានជួបណាណា។ ហើយគិតអំពីវា។ អាគុយម៉ង់នោះដែលអ្នកទើបតែបាន heard ឥឡូវនេះចៅក្រមមិនអាចឱ្យណាណាត្រឡប់ទៅផ្ទះតែម្នាក់ឯងឬជាមួយមួយក្នុងចំណោមពីរក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរដូច្នេះអាណាព្យាបាលត្រូវដាក់ណាណាក្នុងស្ថាប័នមួយ។ អ្នកឃើញកន្លែងដែលខ្ញុំកំពុងទៅជាមួយនេះ។ ដូច្នេះវាចាំបាច់ក្នុងការលោតលើរឿងនេះឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ រៀនអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកអាចធ្វើបាន។ ថែរក្សារាល់បញ្ហាច្បាប់ទាំងនោះដូច្នេះនៅសល់នៃពេលវេលាអ្នកគ្រាន់តែអាចធ្វើវត្ថុថែទាំបាន។ ហើយអ្នកក៏កាន់តែច្រើនដែលអ្នកដឹងកាន់តែតិចអ្នកភ្ញាក់ផ្អើល។ មិនអីទេហើយអ្នកអាចទទួលបានព័ត៌មាននេះដោយវិធីនេះដោយទាក់ទងទីភ្នាក់ងារនេសកម្មសេវាកម្មក្នុងស្រុករបស់អ្នកឬទីប្រជុំជន Medford, និងសុហ្វីនិងក្រុមដែលនៅទីនេះ។ មានក្រុមល្អណាស់។ ខ្ញុំមានឱកាសនិយាយជាមួយពួកគេខ្លះ។ ដូច្នេះមានសេវាកម្មនៅទីនោះសម្រាប់អ្នក។ មិនអីទេដូច្នេះនោះជារឿងពីរនៅទីនេះ។ សំណួរដែលនាងបានសួរគឺថាតើមានប្រភេទនៃការធ្វើតេស្តដែលអាចបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់នូវអ្វីដែលបុគ្គលនោះមានទេ? បើនិយាយពីការធ្វើកោសល្យវិច័យហើយនេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកបានឃើញឯកសារឬអ្វីផ្សេងទៀតអំពីជំងឺវង្វេងស្មារតីអ្នកតែងតែលឺអំពីបន្ទះនិង tangles ដែលបានទទួលមរណភាពហើយបានបរិច្ចាគខួរក្បាលរបស់ពួកគេហើយពួកគេកំពុងធ្វើការធ្វើកោសល្យវិច័យហើយពួកគេកំពុងស្វែងរកការធ្វើកោសល្យវិច័យហើយពួកគេកំពុងស្វែងរកការធ្វើកោសល្យវិច័យហើយពួកគេកំពុងស្វែងរកការធ្វើកោសល្យវិច័យ។ មានការសិក្សាមួយដែលទើបតែចេញមកដែលបានបង្ហាញថាប្រហែលជាមានមនុស្សមួយចំនួនដែលអាចមានរបស់ទាំងនេះ, បន្ទះនិង tangles ទាំងនេះ, ប៉ុន្តែមិនដែលទទួលបាន alzheimer ។ ប៉ុន្តែដូច្នេះខ្ញុំគ្រាន់តែដាក់វានៅទីនោះ។ ដូចអ្នកទីមួយម្តងទៀតប្រសិនបើអ្នកចាំថានៅពេលដែលយើងបាននិយាយអំពីការធ្វើតេស្តពួកគេឆ្លងកាត់ថ្មនៃការធ្វើតេស្ត។ វាមិនមែនជារឿង 15 នាទីទេ។ ខ្ញុំបាន heard អំពីមនុស្សមួយចំនួនដែលបានត្រឡប់មកវិញវាត្រូវបានគេចំណាយពេលពីរថ្ងៃដោយសារតែអ្នកជំងឺអស់កម្លាំងនៅថ្ងៃដំបូងហើយពួកគេត្រូវតែត្រលប់មកបន្តការធ្វើតេស្តនេះវិញ។ ដោយសារតែគោលបំណងទាំងមូលគឺដើម្បីលុបបំបាត់ជំងឺផ្សេងៗគ្នាទាំងអស់ដែលយើងបានឃើញ។ ទៅមុខ។ ល្អណាស់។ amyloid, ខាងស្តាំ។
[SPEAKER_12]: វាខុសហើយ។ នៅពេលអ្នកកំពុងអង្គុយនៅទីនោះហើយអ្នកកំពុងមើលអ្វីមួយអ្នកដឹងថាឈ្មោះរបស់វាគឺជាអ្វីប៉ុន្តែអ្នកមិនដឹងពីរបៀបដោះស្រាយវាទេ។
[SPEAKER_05]: ឬអ្នកមិនដឹងថាឈ្មោះអ្វីនោះទេហើយអ្នកគិតថាអ្នកអាចជាបញ្ហា។ ដូច្នេះនិយាយម៉្យាងទៀតហើយខ្ញុំនឹងទៅព្រោះអ្នកបានលើកឡើងពីឈ្មោះរបស់អ្នកជូលីនូវអ្វីដែលធ្វើឱ្យនាងបានធ្វើតេស្តរបស់នាងហើយប្រាប់គ្រូពេទ្យរបស់នាងថាតើនាងមិនអាចបដិសេធបានទៀតទេដែលនាងមិនអាចបដិសេធបានទៀតទេ។ រង់ចាំមួយវិនាទីជូលី។ ខ្ញុំហៀបនឹងធ្វើឱ្យអ្នកល្បីល្បាញ។ ខេវិន, កុំស្អប់ខ្ញុំចំពោះរឿងនេះ។ យើងកំពុងមានដុនដូហាន់ឌូហាន់ត្រឡប់មកវិញ។
[SPEAKER_12]: យល់ព្រម។ មីងរបស់ខ្ញុំប្អូនស្រីរបស់ម្តាយខ្ញុំមានវា។ យល់ព្រមវាមិនអីទេ។ ឥឡូវនេះជាមួយគ្រួសារខ្ញុំទោះក្នុងគ្រួសារណាមួយនៃគ្រួសារមានក៏ដោយ ភាគីម្ខាងទៀតមានវា។ ឥឡូវនេះឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថាវា។ ក្មួយស្រីរបស់គាត់ត្រូវបានគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថាមានវា។ ក្មួយប្រុសម្នាក់ទៀតត្រូវបានគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថាមានវា។ ខ្ញុំនិយាយថាខ្ញុំនឹងទៅជួបគ្រូពេទ្យ។
[SPEAKER_05]: ដូច្នេះ Julie, អ្វីដែលអ្នកកំពុងនិយាយគឺថាអ្នក, ដូចខ្ញុំបាននិយាយជាមួយជីដូនរបស់ខ្ញុំអ្នកបានឃើញវា។ អ្នកដឹងពីអ្វីដែលត្រូវរកមើល។ ហើយប្រសិនបើបានប្រាប់អូកុំបារម្ភអំពីវាអ្នកដឹងទេអ្នកដឹងទេខ្ញុំត្រូវការយកខ្ញុំទៅជួបគ្រូពេទ្យម្នាក់ទៀត។ ហើយសូមអរគុណចំពោះការចែករំលែករឿងនោះ។ ដូច្នេះតោះទៅ។ អូទៅមុខ។ អូ។ អ្នកដឹងថាអ្វី? អ្នកគឺជាមនុស្សទីមួយដែលបានសួរខ្ញុំសំណួរនោះ។ គ្រីស្ទីននោះគឺជាសំណួរល្អ។ តើមានយុគសម័យជាក់លាក់ទេ? សូមអរគុណ។
[Christine Ritchie]: ដូច្នេះសំណួរគឺថាតើមានយុគសម័យជាក់លាក់មួយដែលអ្នកគួរតែសាកល្បងទេ? ចម្លើយគឺទេ។ តាមពិតមានអង្គការជាតិដែលប្រភេទនៃការផ្តល់អនុសាសន៍អំពីអ្វីដែលសមហេតុផលសម្រាប់ការតាមដាននិងអ្វីដែលមិនមាន។ ដូច្នេះចម្លើយដ៏ធំគឺទេទេប៉ុន្តែវាជារឿងមួយប៉ុន្តែ។ ដោយសារតែអ្នកប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមានកត្តាហានិភ័យដូចអ្នកបានពិពណ៌នាតើអ្នកមានប្រវត្តិគ្រួសារឬប្រហែលជាអ្នកមានប្រវត្តិជំងឺឈាមខ្ពស់នៅពេលដែលលោក Mike បានធ្វើឱ្យអ្នកមានហានិភ័យខ្ពស់ក្នុងការតាមដាន។ ហើយតាមពិតកាន់តែច្រើនឡើង ៗ យើងកំពុងលើកទឹកចិត្តប្រជាជនខណៈដែលលោក Mike បាននិយាយជាពិសេសនៅពេលដែលយើងចាប់ផ្តើមធ្វើការព្យាបាលដែលដំណើរការបានល្អនៅពេលដែលអ្នកនៅមុននេះនៅលើវង្វេងស្មារតីមិនយឺតទេ។ បន្ទាប់មកអ្នកពិតជាត្រូវចាក់បញ្ចាំងនិងសាកល្បងដំបូង។ ហើយកាន់តែខ្លាំងឡើងយើងកំពុងគិតអំពីរបៀបដែលយើងធ្វើឱ្យប្រាកដថាមនុស្សដែលមានហានិភ័យខ្ពស់គឺពិតជាបានចាក់បញ្ចាំង។ ដូច្នេះអ្នកនឹងចាប់ផ្តើមមើលឃើញការផ្លាស់ប្តូរមួយចំនួនសូម្បីតែអ្នកដឹងទេនៅឆ្នាំក្រោយឬពីរកន្លែងដែលមនុស្សត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ជាពិសេសជាមួយនឹងការព្យាបាលថ្មីទាំងនេះដែលបានចេញមកយើងត្រូវផ្តល់ឱកាសឱ្យប្រជាជនទទួលបានជោគជ័យនៅដើមឆ្នាំ។ វាប្រហែលជាប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាដោយសារតែយើងមានការធ្វើតេស្តឈាមកាន់តែច្រើនឡើង ៗ ហើយអ្នកបាន heard អំពីការស្កេនសត្វចិញ្ចឹមវានឹងមានភាពងាយស្រួលជាងមុនក្នុងការវាយតំលៃមនុស្សនៅពេលដែលមិនមានសិទ្ធិជាងអ្វីដែលបានធ្វើពីមុន។ ហើយសូម្បីតែ, តើលីលីណាប៉ុន្មានឆ្នាំនេះសូម្បីតែវិធីដែលយើងគិតអំពីប្រភេទនិងដំណាក់កាលនៃជំងឺវង្វេងបានផ្លាស់ប្តូរព្រោះយើងមានព័ត៌មានបន្ថែម ពីការធ្វើតេស្តឈាមចាប់ពីវត្ថុរាវពីវត្ថុរាវឆ្អឹងខ្នងពីខួរក្បាលជាងយើងធ្លាប់ជួយផ្តល់ភាពខុសគ្នាអំពីអ្វីៗ។ ត្រឹមត្រូវមែនហើយដូច្នេះសំណួរគឺថាតើមានអ្វីប្រសិនបើការធានារ៉ាប់រងរបស់អ្នកធ្វើឱ្យអ្នកពិបាកក្នុងការធ្វើតេស្ត៍ដែលអ្នកគិតថាសមរម្យ? ដូច្នេះនេះគឺជារឿងពិតហើយតាមពិត។ Ramirez Gomez អាចនិយាយទៅកាន់រឿងនេះបានព្រោះនាងពិតជាចូលចិត្តការរុករកនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះប៉ុន្តែមានទំហំធំប្រសិនបើអ្នកមាន កត្តាហានិភ័យ, ហើយបន្ទាប់មកអ្នកបានបង្ហាញនូវអ្វីដែលមានភាពវិជ្ជមាន, នោះមានរបស់ដែលបានបង្ហាញថាអ្នកពិតជាមានហានិភ័យខ្ពស់ចំពោះភាពខុសគ្នារវាងជំងឺវង្វេងស្មារតី, នោះគឺជាពេលដែលក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងទំនងជាត្រូវចំណាយសម្រាប់ការចំណាយសម្រាប់វា។ ដែលត្រូវបានគេនិយាយថាមានក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងមួយចំនួនពួកគេនៅតែអាចដកបានខ្ពស់បំផុតមែនទេ? ដូច្នេះពួកគេអាចបង់លុយមួយពាន់ប៉ុន្តែពួកគេមិនបង់ប្រាក់ទាំងអស់ទេ។ ដូច្នេះវាសមនឹងសួរសំណួរទាំងនេះនៅផ្នែកខាងមុខហើយធ្វើឱ្យប្រាកដថាអ្នកអាចឆ្លងកាត់វាបានដោយមិនចាំបាច់ចេញវិក្កយបត្រហើយបន្តទៀតតើនេះជាអ្វី? វេជ្ជបណ្ឌិត Ramirez-Gomez តើអ្នកចង់បន្ថែមអ្វីទេ? មិនអីទេ។ ត្រឹមត្រូវហើយ។
[o9F0qYH9Geo_SPEAKER_05]: ត្រូវ។
[Christine Ritchie]: ត្រូវ។ ត្រូវ។ ដូច្នេះអ្នកបាន heard Mike និយាយអំពីការថយចុះការយល់ដឹងស្រាលហើយនោះគឺជាកន្លែងដែលប្រជាជនកំពុងមានបញ្ហាជាមួយនឹងការគិតរបស់ពួកគេមុនពេលពួកគេមានបញ្ហាក្នុងការធ្វើអ្វីៗដែលពួកគេមិនចាំបាច់បង់វិក័យប័ត្ររបស់ពួកគេ។ នោះគឺជាបង្អួចនៃពេលវេលាហើយនៅពេលដែលមនុស្សទើបតែមានជំងឺវង្វេងស្មារតីនៅពេលពួកគេសមស្របបំផុតសម្រាប់ការព្យាបាលថ្មីទាំងនេះដែលទើបតែចេញមកក្នុងឆ្នាំកន្លងមកឬដូច្នេះ។ ហើយហេតុផលដែលខ្ញុំនៅតែបន្តនិយាយអំពីវេជ្ជបណ្ឌិត Ramirez-Gomez គឺដោយសារតែនាងពិតជាដំណើរការមជ្ឍមណ្ឌលព្យាបាលរបស់យើងនៅ MGH ដែលពិតជាផ្តល់នូវការព្យាបាលប្រភេទនេះដែលជាហេតុដែលខ្ញុំចង់ចូលរួមរបស់នាង។
[Ramirez-Gomez]: សួស្តីសួស្តីហើយសូមអរគុណចំពោះការនៅទីនេះ។ ដូចដែលអ្នកបាន heard ខ្ញុំគឺជាអ្នកជំនាញខាងសរសៃប្រសាទ។ ខ្ញុំជាវេជ្ជបណ្ឌិតដែលថែរក្សាអ្នកជំងឺនៅក្នុងគ្លីនិករបស់ខ្ញុំនិងនៅមន្ទីរពេទ្យ Massachusetts ដែលមានវត្តមានបែបនេះដោយក្តីបារម្ភអំពីការចងចាំរបស់ពួកគេឬហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំភ្លេចនូវការលំបាកក្នុងការទទួលស្គាល់រឿងជាក់លាក់។ ហើយនោះគឺជាការងាររបស់យើង។ ដូច្នេះតាមពិតយើងមានឱកាសទាំងនេះដើម្បីស្តាប់និងយកចិត្តទុកដាក់ហើយធ្វើការងារដែលលោក Mike បាននិយាយ។ អ្នកដឹងទេអ្នកទៅកន្លែងនេះហើយអ្នកមានក្តីកង្វល់ទាំងអស់ដែលបាន heard ហើយយើងពិតជាមានប្រវត្តិសាស្ត្រល្អនិងមានការវាយតម្លៃលម្អិត។ យើងរកមើលទង់ក្រហមទាំងអស់នេះហើយវាជាការពិត។ ខ្ញុំរីករាយដែលអ្នកបានចិញ្ចឹមសត្វចិញ្ចឹមសត្វនិងលោក Ritchie បានរៀបរាប់អំពីការធ្វើតេស្តឈាមនិងរបស់ដែលអាចកើតឡើងនាពេលអនាគតយ៉ាងខ្លាំងព្រោះយើងពិតជាយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះបញ្ហានេះនៅពេលដែលយើងប្រើវាឆាប់ៗ។ វាជាការពិតដែលថាយើងមានភាពទំនេរទាំងអស់នេះក្នុងការធ្វើតេស្តហើយជាច្រើនដងនៅពេលដែលវេជ្ជបណ្ឌិតខ្ញុំបាន heard អំពីការតស៊ូមតិ។ អ្នកដែលជាអ្នកជំងឺនិយាយថាខ្ញុំត្រូវការការធ្វើតេស្តនេះឬខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភនេះ។ យើងតស៊ូមតិអ្នកតស៊ូមតិដែរហើយនោះគឺជាអ្វីដែលយើងធ្វើនៅពេលដែលយើងជឿថាមានអ្វីមួយកើតឡើង។ ជាច្រើនដងយើងថែមទាំងត្រូវនិយាយជាមួយការធានារ៉ាប់រងឬផ្ញើលិខិតឬអំពាវនាវរបស់អ្នកព្រោះយើងពិតជាគិតថានេះចាំបាច់ហើយនេះនឹងធ្វើឱ្យមានភាពខុសគ្នានៅក្នុងជីវិតរបស់នរណាម្នាក់ព្រោះយើងផ្តល់ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជាក់លាក់។ មានគេសួរថាតើយើងអាចដឹងច្បាស់ថាតើជំងឺវង្វេងប្រភេទអ្វីហើយបាទ។ បាទ / ចាសយើងអាចឈានដល់កំរិតលម្អិតនោះ។ ហើយចំពោះសំណួររបស់អ្នកផងដែរនៅពេលដែលអ្នកនិយាយថាហេតុអ្វីបានជាសំខាន់ដែលយើងចូលរួមប្រសិនបើប្រហែលជាមុនពេលមានការលំបាកទាំងអស់នេះហើយវាមិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់យើងទេហេតុអ្វីបានជាសំខាន់ឥឡូវនេះ? ដោយសារតែនេះ, ដោយសារតែយើងចង់អោយការព្យាបាលដើម្បីផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ហើយយើងចង់ធ្វើឱ្យប្រាកដថាភាពខុសគ្នាដែលយើងមាននៅក្នុងលេខដែលលោក Mike បានចែករំលែក, ចំនួនចំនួនទាំងនោះមានបញ្ហាពីព្រោះយើងចាំបាច់ត្រូវយល់ពីអ្វីដែលជាភាពខុសគ្នាហើយឧទាហរណ៍ថាតើការព្យាបាលនឹងជះឥទ្ធិពលដល់យើងម្នាក់ៗតាមរបៀបផ្សេងយ៉ាងដូចម្តេច។ ដូច្នេះយើងពិតជាមានគ្លីនិកដែលយើងវាយតម្លៃមនុស្សដែលមានពណ៌។ ឧទាហរណ៍យើងវាយតម្លៃមនុស្សដែលនិយាយភាសាផ្សេងៗគ្នា។ ហើយយើងចង់រួមបញ្ចូលអ្នករាល់គ្នា។ ដូច្នេះនោះគឺជាពាក្យដែលលោក Mike បានប្រើនៅពេលចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងហ្គេម F ។
[Christine Ritchie]: លោកវេជ្ជបណ្ឌិត Ramirez-Gomez បាននិយាយអំពីថាតើវាមានសារៈសំខាន់យ៉ាងណាក្នុងការស្វែងរកការយកចិត្តទុកដាក់និងប្រភេទមួយនៃការខិតជិតដល់អ្នកដែលមានជំនួយពីការទទួលបានជំនួយដែលអ្នកចង់បានគឺការចូលរួមក្នុងការសិក្សា។ អ្វីដែលយើងដឹងអំពីការចូលរួមក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវទាំងនេះដែលទាក់ទងនឹងជំងឺវង្វេងវង្វាន់គឺថាលេខមួយគឺមនុស្សជាច្រើនពិតជាជួយយើងរកចម្លើយចំពោះថ្នាំថ្មីមួយចំនួន។ ប៉ុន្តែទោះយ៉ាងណាអ្នកទទួលបានការវាយតម្លៃដ៏ទូលំទូលាយមួយ។ ការវាយតម្លៃដ៏ទូលំទូលាយមួយ។ ដូច្នេះអ្នករៀនបានច្រើននៅក្នុងដំណើរការ។ បន្ទាប់មក Perk ផ្សេងទៀតគឺថាបន្ទាប់មកអ្នកនឹងស្គាល់មនុស្ស។ ពួកគេស្គាល់អ្នកអ្នកដឹងទេថាមានទំនាក់ទំនងនៅទីនោះហើយប្រសិនបើអ្វីៗកើតឡើងអ្នកទំនងជាមាននរណាម្នាក់សូម្បីតែផ្នែកមួយនៃក្រុមស្រាវជ្រាវដែលចូលចិត្តអ្នកដែលតស៊ូមតិសម្រាប់អ្នក។ ដូច្នេះវាជាប្រភេទនៃការគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយដែលត្រូវគិតហើយយើងដឹងថាតាមការស្រាវជ្រាវដ៏ធំមួយដែលនៅពេលដែលអ្នកមានមនុស្សដែលពិតជាចូលរួមក្នុងការស្រាវជ្រាវហើយប្រៀបធៀបពួកគេទៅនឹងមនុស្សដែលដូចពួកគេដែលមិនចូលចិត្ត ប្រជាជនដែលចូលរួមក្នុងការស្រាវជ្រាវធ្វើឱ្យប្រសើរឡើង។ ហើយយើងចូលចិត្តហេតុអ្វីអញ្ចឹង? ហើយវាប្រហែលជាដោយសារតែរបស់ផ្សេងទៀតទាំងនេះ។ ពួកគេកំពុងទទួលការវាយតម្លៃកាន់តែទូលំទូលាយជាងនេះ។ អ្នកណាម្នាក់កំពុងស្វែងរកពួកគេ។ ពួកគេបានបង្កើតអារម្មណ៍នៃទំនាក់ទំនងនិងការតភ្ជាប់។ ដូច្នេះនោះគឺជាវិធីដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយទៀតនៃវិធីសាស្រ្ត Backdoor ដើម្បីទទួលបានការគាំទ្រផងដែរ។ ហើយមានការសិក្សាមួយចំនួនដែលយើងមាន។ អ្នកបាន heard Mike និយាយថាប្រហែលជា 42 ការសិក្សាដែលយើងមាន។ ពួកគេមិនមែនទាំងអស់សម្រាប់រឿងដដែលនោះទេប៉ុន្តែយើងមានការសិក្សាសម្រាប់មនុស្សដែលមិនមានបញ្ហាជាមួយនឹងការគិតឬការចងចាំរបស់ពួកគេ។ យើងមានមនុស្សដែលមានអ្វីដែលយើងហៅថាការត្អូញត្អែរលើប្រធានបទ។ នោះគឺជាពេលដែលពួកគេត្រូវបានសាកល្បងវាមើលទៅមិនអីទេប៉ុន្តែពួកគេដឹងថាមានអ្វីមួយមិនត្រឹមត្រូវ។ បន្ទាប់មកយើងមានការសិក្សាជាក់ស្តែងសម្រាប់អ្នកដែលមានអន់ថយស្រួចស្រាលនិងជំងឺវង្វេងស្មារតីដែលជាវិសាលគមទាំងមូល។ យើងចង់គាំទ្រអ្នកប្រសិនបើវាចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្នកដូច្នេះសូមអឹងល្អចំពោះយើងអំពីរឿងនោះ។ វេជ្ជបណ្ឌិត Ramirez-Gomez តើអ្នកចង់បន្ថែមអ្វីទេ?
[Ramirez-Gomez]: បាទអរគុណ។ មែនហើយឥឡូវនេះយើងកំពុងនិយាយអំពីរឿងនេះហើយហេតុអ្វីការស្រាវជ្រាវនិងចូលរួមនិងទទួលបានផាសុកភាពជាមួយសហគមន៍វេជ្ជសាស្ត្រវាដោយសារតែយើងយកចិត្តទុកដាក់។ ដូចគ្នានឹងមនុស្សជំនាន់ថ្មីនិងរបៀបដែលយើងកំពុងជួបជុំគ្នានិងរបៀបដែលការផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗទាំងអស់នោះគឺជាការពិត។ ហើយខ្ញុំចង់ចែករំលែកមួយផងដែរនៅពេលដែលយើងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកនៅពេលដែលលោក Mike បានរៀបរាប់យើងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកជិតខាងរបស់យើងសម្រាប់សមាជិកគ្រួសាររបស់យើង។ យើងមានពាក្យនេះជាអ្នកមើលថែដែលជាដៃគូថែទាំ។ យើងក៏ចង់អញ្ជើញអ្នកខ្លះដែលអាចថែទាំមិត្តភក្តិក្រុមគ្រួសារ។ យើងក៏មានការសិក្សាដែលយើងចង់ផ្តល់ធនធានផងដែរ។ សម្រាប់អ្នកថែទាំដៃគូថែទាំហើយវាក៏ជាការអញ្ជើញដែរដែលយើងដឹងថាជំងឺវង្វេងវង្វាន់និងជំងឺវង្វេងវង្វាន់និងជំងឺវង្វេងដែលពាក់ព័ន្ធមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌដែលវាប៉ះពាល់ដល់អ្នកដែលបាត់បង់ការចងចាំឬរោគសញ្ញាទេ។ វាប៉ះពាល់ដល់គ្រួសារទាំងមូលសហគមន៍អ្នកជិតខាងមិត្តភក្តិរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះយើងរាប់បញ្ចូលអ្នករាល់គ្នាពីព្រោះយើងចង់ធ្វើឱ្យប្រាកដថាសុខុមាលភាពរបស់ប្រជាជនទាំងអស់និងមនុស្សទាំងអស់ដែលកំពុងតស៊ូជាមួយនេះត្រូវបានយកចិត្តទុកដាក់។
[SPEAKER_05]: ដូច្នេះខ្ញុំកំពុងរុំផ្នែករបស់ខ្ញុំដោយភាពកក់ក្តៅនិងស្រពិចស្រពិលរបស់ខ្ញុំបានទទួលការលួចមើលផ្នែកទីពីរនៃរឿងនេះពីព្រោះខ្ញុំបានរុំវាដោយកក់ក្តៅនិងមិនច្បាស់នៅទីនេះយើងនឹងផ្តល់ឧទាហរណ៍នៃភាពខុសគ្នារវាងការចងចាំខាងអារម្មណ៍និងប្រវត្តិសាស្ត្រ ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកនូវរឿងមួយ។ នេះគឺជារឿងពិតពិតប្រាកដ។ វាជាឆ្នាំ 1970 - អ្វីមួយ។ ខ្ញុំកំពុងអង្គុយនៅឯឧទ្យាន Rockolve 15 ជាមួយនឹងការស្រឡាញ់ជីវិតរបស់ខ្ញុំដែលកំពុងពាក់ទឹកអប់ Gina Tay ។ យើងកំពុងស្តាប់ Wix 1090 នៅលើទូរស័ព្ទរបស់អ្នក។ ហាងកាំភ្លើងក្នុងឌីសគឺសូនីនីចូសពណ៌ស។ បទចម្រៀងមួយបានមកដែលបានទូរស័ព្ទមកអ្នកដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ហើយយើងថើបជាលើកដំបូង។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំទើបតែបានប្រាប់អ្នកគឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រ។ អ្វីៗទាំងអស់។ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំទទួលបានជំងឺវង្វេងវង្វាន់នៅចំណុចនោះក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំនឹងភ្លេចអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំទើបតែបានប្រាប់អ្នក។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាជាថ្ងៃរដូវក្តៅដ៏កក់ក្តៅហើយខ្ញុំកំពុងអង្គុយនៅខាងក្រៅហើយព្រះជួយខ្ញុំប្រសិនបើស្ត្រីដើរដោយពាក់អាវ Gina Tay និងបទចម្រៀងដែលបានឧទ្ទិសដល់អ្នកដែលមានអាយុ 16 ឆ្នាំហើយគ្រាន់តែអង្គុយនៅទីនោះ។ ដោយសារតែអ្វីដែលខ្ញុំចង់អោយអ្នកយល់គឺថាតើជំងឺនេះលួចអ្វីពីខួរក្បាលរបស់យើងមិនដែលប៉ះដួងចិត្តរបស់យើងឡើយ។ ព្រោះស្នេហានឹងចងចាំជានិច្ច។ ឥឡូវនេះខ្ញុំបានប្រាប់អ្នកថាខ្ញុំនឹងបញ្ចប់វាដោយភាពកក់ក្តៅនិងស្រពិចស្រពិលសម្រាប់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងប្រគល់វាទៅគ្រីស្ទីន។ យើងបានតម្រង់ជួរហើយ។
[Christine Ritchie]: Dr. Ramirez Gomez already got us started by talking about care partners and caregivers. And as she said, and I think she said it so beautifully, when someone is experiencing dementia, it doesn't just affect them, right? It affects those who are with them. It affects those who care for them. And it's its own journey for that person who's that caregiver. So I want to just spend a few minutes talking about caring for the caregiver. and how there might be things that we can do to support people who are caring for that person living with dementia. So if we go to the next, do you want me to do it? So in this country, By and large, it's often family or people who are like family who are caring for us if we're living with dementia. Just a few things about me. My specialty is in geriatrics and palliative care. And I had the honor of caring for my father in my home when he had Lewy body dementia. And so I thought I knew a lot as, you know, going through all the training about caring for people who live with dementia, but when I became a caregiver, it was a whole new education for what it was like to be in that space with somebody. And in the United States, about 11 million people are providing that care. And it's not paid care. And it actually adds up to a lot of money, probably $325 billion worth of caregiving that we're doing for our families if we actually got paid to do it. And about 40% of caregivers are men. I think sometimes men get short shrift on this. I just want to say there are a lot of men out there who are doing a great job with being a caregiver. And then in this country, about a third of caregivers are over the age of 65, and about half are caring for a parent. So it does affect all of us. We could be that partner. that life partner. We could be the daughter. We could be the daughter-in-law, the son, son-in-law, niece, nephew. So it can affect all of us. So if we go to the next slide. What is important to keep in mind if you're a caregiver is that it is crazy important to take care of you because the physical and health consequences of caregiving are not nothing. And when we look at studies and research about caregiving, what we find is that if you are a caregiver, you're more likely to be depressed, you're more likely to have sleep issues, you're more likely to be hospitalized, you actually have a higher mortality rate than you would be if you weren't a caregiver, and you're less likely to get help. You know, I got to take care of my person here. I can't take care of me. How am I going to do that, right? So we don't fill our own medicines. We don't actually take care of ourselves. That puts us at risk. And you know, I'm sure you've heard this before, but when you're on a plane, they say, please put the air mask on yourself first before putting it on the person next to you. And we need to think about that, but we often don't. That when you're caring, if you're a caregiver, When you're caring for yourself, you are caring for that other person. And it's actually really important that you're doing that. And sometimes it takes actually some intentionality and some work to actually figure out how the heck I'm going to take care of myself. So if we go to the next slide. Unfortunately, in this country, there are a lot of care gaps for caregivers when it comes to dementia care. So as a caregiver, you're much more likely to experience a lot of challenges. And I want to go over some of them with you and then also talk about how we can address those gaps, OK? So if we go to the next slide, we often find that what people don't get told when they go to the, so a lot of times people go to the doctor. If they're fortunate, they'll actually have someone tell them what's going on. And they'll give them some idea about what the future is going to look like, right? But a lot of people, as Mike was saying, they're not told what this is going to look like. What is this going to look like two years from now? What do I need to be prepared for? Actually, living with dementia right now is a terminal illness. So unless, until we get a cure, We're looking at a journey that can sometimes be quite a long journey that's going to be associated with a number of losses along the way. And how do we prepare for that? A lot of times we don't get that information knowing that, you know, what this is going to look like and, again, by what kind of dementia. Different dementias actually look different in terms of what their journey looks like. So knowing what kind of dementia is actually is helpful for sort of thinking about what the future is going to look like. And then also knowing that there's going to be a lot of uncertainty. Because the way dementia works is it's a lot of ups and downs. Like if you get a urinary tract infection or you fall or something, then you're going to have a bad spell. And then you might recover some. And then you might have another bad spell. So even though it's a long, slow journey of decline, a lot of times there's actually fits and starts. And that uncertainty can be very hard for caregivers. And also, when you're the caregiver, you're not even noticing what's happening. You might not even know, actually, that you're getting close to the end because you are just doing it, right? So actually, when I was caring for my father, he was getting very sick near the end. And a friend of mine said, don't you think you're, now remember, I take care of people who are at the end of life. So this is funny. And she said, don't you think your dad is ready for hospice? And I was like, huh. I hadn't thought of that. And in fact, he was. And he benefited from hospice. But the thing about it is I was so close to it, I couldn't see it. And that's the other thing. We need other people to come alongside us that can give us guidance and come along the path with us. The second thing is getting information about how to deal with many common behaviors that occur when people are living with dementia. Different people have different kinds of behaviors, but things that are fairly common are something we call apathy, which is just not being as interested in the things that we've been interested in before. We can get more anxious if we don't actually know what's going on around us. That can make us feel anxious. we may start seeing things that other people are not seeing. And in Lewy body dementia in particular, it's not uncommon for people to actually see like little people and other things that are not there. It might not even bother the person living with dementia, but it can be quite bothersome to the caregiver because it's, it's scary. Or they might start getting paranoid or start having delusions like, you know, I'm pretty sure you stole my wallet, because I can't find it, right? And of course they can't find it because they don't know where it is, but they will think that somebody stole it, right? So delusions can also be a common behavior, and knowing what these, and then being resistant, like I'm not gonna get in the bathtub anymore, I'm not gonna take a shower, these kind of things, knowing how to navigate them, we often don't guide people. Happily, there are ways to navigate these kind of behaviors, but it's useful to know kind of what the tips are, what the clues are, and a lot of times we don't provide that adequately to caregivers. Safety, you know, you heard from Mike, it's pretty much the norm that people will get lost when they start developing dementia. And so having a game plan, you know, do I have a way to make sure that my loved one doesn't elope from the house? I remember when my father eloped from the house, scared the heck out of me. And we got locks that were down low so he couldn't notice them, so that he would be safe from eloping from the house. There are little tips, things that you can do, wearing a life alert, you know, having Actually, I tell everybody, get somebody on your phone that actually knows where you are on your phone, you know, on Apple. It's called Find My Friend. But I think the more people actually help, we can help each other if we know, oh, why isn't, you know, my uncle home yet, I look and find my friends and he's like nowhere where he should be, then I can go check on him, right? So actually there are more and more technological tools that we can use to help people from a safety perspective. But safety becomes a big thing. People can forget and leave their stove on, right? They can leave stuff in the oven. lots of safety issues that can bubble up that are sometimes a little subtle and then the biggest one and most neurologists will tell us that this is actually the biggest challenge in talking with people is driving. No one likes to be told it's not a good time for you to drive anymore. No one. That was one of the hardest things for me was taking away my father's keys. and he was not happy, not happy. So driving, but that becomes an issue, becomes a liability issue, right? If it becomes unsafe for us, for someone with dementia to drive, and then they get into an accident, then we could potentially be held at fault if we knew they had dementia, right? So it's important to have these conversations up front, and to try to think about having them in as gentle, kind, and supportive ways possible, and then having alternative strategies. You know, fortunately now we have, you know, ways that people can get around that's not just dependent on having my own car. I don't have a car. I'm happy for the bus system and the T here, but, you know, there are ways for us to get around even when we have cognitive impairment and trying to give people a sense of of solace around the fact that they are not being taken, their independence is being taken away. And then you heard from Mike, so I'm not going to talk about this that much, which is about planning for the future. So when we think about planning for the future, it's a lot of stuff, right? It's like, is this house going to work anymore? Like maybe there are a bunch of steps, and that's going to become a problem. Maybe this house is not going to work anymore. Maybe I need to look for a place where it's all one story, and the person doesn't have to go up steps. Or is it going to work actually from my own well-being for this person to live with me all the way to the end of their life? I may not be able to care for them. I may need to be able to bring caregivers in, or I may need to think about some other living opportunity for them. These are things that are worth planning for. Mike already talked about a power of attorney, crazy important, making sure that someone is actually a power of attorney for our legal affairs, our financial affairs, and our health care affairs. And many, many people don't think about that, but it's actually all of us would benefit from it. I was just thinking, I was on a call recently with my daughter. I said to my daughter, have you decided on a health care proxy and do you have an advanced directive? She's 30. But the thing is, she needs to decide. Who's going to be that decision maker? She gets run over by a bus tomorrow, right? So all of us need that. But it becomes really important as we develop dementia that we have someone we trust who we are actually allocating those services to. And if you haven't looked this up, I would really encourage you to look at the website called prepare for your care, all one word, prepareforyourcare.org. They actually have a special, so they have advanced directives so you can actually say like I want this person to be my decision maker if I get hit by a bus or something like that. But then they also have things like, How much do you want this person to make decisions for you? What are the sort of things you don't want them to make decisions for you about? And then there's a whole section for people who are living with dementia and who are care partners for living with dementia. The other cool thing about it is it doesn't matter what state of the country you're in, you can click on it and any state will pop up. So when I moved to Massachusetts, I printed out the Massachusetts Advance Directive, filled it out, got with my kids, said, here's what's up. And you can do that with that if you have, again, somebody who you know, or you're living with dementia, that you make sure that someone you trust is going to be that decision maker for you. All right. So planning for the future. Remember I was talking about planning. This is really what I was getting at. And a colleague of mine calls it the six Ds. I think they had to work a little hard at it, because who calls housing domicile? But anyway. But domicile means housing. So is where I am right now going to work for me over the long haul? It's worth asking this question because it gets crazy hard to do it when it's a crisis. So it's much better to think about doing it when it's not. We talked about driving. We talked about decision making. A couple other things to think about is what about my financial situation? How am I going to navigate this future? How can I actually get help? Go to people I trust, you know, a lot of our senior centers and this Medford Community Center have resources to help us think through like how to get support. And we're lucky in Massachusetts we have a lot more support than some other places. And then what about drugs? You know, I don't know about you, but I often see people who I would say they collect medications over the years. Right? So somebody gives them some medicine. They got that one. And someone else gives them another medicine. They got one. And they're like, next thing you know, they're like 10 to 12 medicines. And the question is, do I still need all of these? And often the answer is no. So that's another thing to advocate for with your doctor is say, do I still need all these medicines? Because I know each one of these drugs are interacting with each other. And I might feel a heck of a lot, and I've seen many people, they feel so much better when they got off those medicines that they didn't need anyway, and actually are no longer having to interact with other medicines or with their food. So think about your drugs, and think about how to make sure that you're only on the ones that you need to be on and not on a whole bunch that we tend to collect over time. And then finally, This is an illness that will ultimately lead to the end of our life and to our death. So how do we plan for that? How do we actually plan for that now so that it is a peaceful journey as possible? How do we make sure that what we want is, again, what we get? That really requires talking to other people. So a lot of times, we don't like to go there when we, you know, well, I'll go there, talk about dying, you know. But actually, it's good to go there, to actually think about how I can make sure that I'm getting what I want. near when I get when the end is near because if I don't talk to people about it they're going to guess and that's not going to feel good to them and it likely is they're going to not necessarily guess right so that's also worth thinking about so if we move on These are the common symptoms that I was talking about before that we commonly see. And there's a lot of different strategies to actually address these symptoms and the stress associated with them. You're going to hear about two studies in just a minute that are studies that are trying to help us figure out the best way to support these kind of messages. And then if you go to the next slide. This is really what I talk about when I'm talking to caregivers and care partners. And actually, Mike, you said it so beautifully. And that is that oftentimes, when someone is developing dementia, they're not going to remember stuff the way it was you remember it. And they actually may even be in a different reality. But they often will say things. And rather than correcting them and making them feel judged, we can just go along. And we can just love them. And remember that it's the tone of our words more than the content of our words. My mother-in-law also had dementia. And when we'd go visit her, basically, she could not figure out who any of us were. But what was important to her was, were we friend or foe? And she could tell if we were friend or foe, depending on our behavior and how we sort of behaved with her. And so really paying attention to being unthreatening, non-threatening, gentle, and being much more just going along with whatever their reality is as opposed to what, like, no mom, it wasn't that, you know, that won't help. And so really paying attention to that I think is really important. So if we move on. This is probably the most important thing I'd just like to suggest to you. And it's so awesome that everybody is here in community together. Please don't go it alone. It's very easy, and we're seeing this in research studies that we're doing right now, that people who are caregivers of people living with dementia can become so isolated. Because what happens is sometimes the neighbors or the friends, they actually don't know how to navigate someone who's living with dementia. And so because of their own discomfort about that, they start backing away. And that backing away doesn't just affect that person with dementia, it affects the care partner with dementia. And that care partner can become isolated. So do not go it alone. Helen Keller said, alone we can do so little, together we can do so much. I deeply believe that. Next. These are some helpful resources. I'm going to just show you a couple slides of helpful resources. This book on the left is written by a colleague of ours, and it's specifically helpful if you're a child of somebody living with dementia. It's sort of written for an adult child of someone with dementia. It's good for anybody, but it's particularly helpful that way. Then if you look over here at the top, the Alzheimer's Association has a bunch of great stuff. The National Caregiver Alliance and the Dementia Care Collaborative are all places where you can go to get additional support. If you go to the next slide, You heard Mike talk about MAGIC, what we call MAGIC, which is the Massachusetts Alzheimer's Disease Research Center. We have a bunch of things which we call our Roadmap Series, which provides a ton of jam-packed information about a number of different sort of topics that are relevant to dementia. And this one is called the Roadmap to Caregiving. It has a bunch of stuff. You can either look at it online or you can just print it out, download it. It's there for the taking. And then if you go next, These are two research studies that we have ongoing right now that we would love for you to become involved in. One is called the Social Study, and Sahana is going to tell you about that in a minute. And the other is a study to assess an app that helps with mindfulness-guided imagery and support techniques to improve mood for dementia caregivers. And I don't know, Dr. Ramirez-Gomez, are you game for talking about that one? Awesome. OK. Sahana come on up.
[Sahana]: សួស្តីអ្នករាល់គ្នា។ ខ្ញុំឈ្មោះសាហាណា។ ខ្ញុំជាអ្នកសម្របសម្រួលការស្រាវជ្រាវគ្លីនិក។ ខ្ញុំធ្វើការជាមួយគ្រីស្ទីនហើយខ្ញុំនឹងនិយាយបន្តិចអំពីការសិក្សាសង្គម។ ខ្ញុំនឹងរក្សាវាឱ្យខ្លីព្រោះវាមានភាពយឺតយ៉ាវ។ ដូច្នេះការសិក្សាសង្គមតំណាងឱ្យការគាំទ្រអ្នកថែទាំរបស់យើងក្នុងការរៀនអាឌីឌី។ អ្វីដែល ADRD គឺ, គឺជំងឺ alzheimer និងជំងឺវង្វេងស្មារតីដែលទាក់ទង។ ដូច្នេះយើងពិតជាកំពុងស្វែងរកអ្នកថែទាំដែលមិនបានបង់ប្រាក់របស់ប្រជាជនដែលរស់នៅជាមួយជំងឺវង្វេងស្មារតីហើយសម្លឹងមើលរបៀបដែលកម្មវិធីរយៈពេល 6 សប្តាហ៍អាចគាំទ្រពួកគេកាត់បន្ថយភាពតានតឹងរបស់ពួកគេនិងធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវសុខុមាលភាពរបស់ពួកគេ។ វាមានតែប្រាំមួយសប្តាហ៍ប៉ុណ្ណោះហើយវគ្គនីមួយៗគឺ 60 នាទី។ វាពិតជានិម្មិតពេញលេញដូច្នេះអ្នកអាចធ្វើវាបានពីគ្រប់ទីកន្លែងទូរស័ព្ទថេប្លេតអ្វីក៏ដោយដូចនោះ។ ហើយយាយ។ ដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកចាប់អារម្មណ៍សូមមានអារម្មណ៍ថាមានសេរីភាពក្នុងការនិយាយជាមួយខ្ញុំបន្ទាប់ពីនេះ។ ហើយយើងក៏មានខិត្តប័ណ្ណដែលមានទីតាំងនៅផ្នែកខាងឆ្វេងនៃតុខៀវឡើងនៅទីនេះ។ សូមអរគុណ។
[Ramirez-Gomez]: And I know you have been sitting now for a long time, so I'll be very short, but I want to highlight again and provide an invitation to all of you, because each of you count, like your friends, your neighbors, your community. អ្នកសំខាន់សម្រាប់យើងហើយយើងចង់អោយអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានរាប់បញ្ចូល។ ខ្ញុំបាននិយាយវាម្តងទៀតហើយខ្ញុំនឹងបន្តនិយាយវា។ ខ្ញុំធ្វើការច្រើនឧទាហរណ៍ជាមួយសហគមន៍ឡាទីនរបស់ខ្ញុំ។ អ្នកទាំងអស់គ្នាគឺជាសហគមន៍របស់យើងដូច្នេះយើងចង់អញ្ជើញអ្នកឱ្យចូលរួម។ ជាទូទៅមានព័ត៌មានជាច្រើនប័ណ្ណផ្សព្វផ្សាយឱកាសដែលអ្នកមាន។ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកដឹងថាមិនត្រឹមតែរាប់អ្នកទេប៉ុន្តែយើងក៏ចង់ជួយផងដែរពីព្រោះនោះជាគោលដៅស្រាវជ្រាវ។ យើងមិនត្រឹមតែប្រមូលព័ត៌មានសម្រាប់ជាប្រយោជន៍របស់វាប៉ុណ្ណោះទេ។ យើងចង់ធ្វើឱ្យមានភាពខុសគ្នា។ ហើយនោះយើងនឹងទទួលបានលទ្ធផលជាក់ស្តែងដោយពិតការយល់ដឹងកាន់តែប្រសើរនូវអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងសហគមន៍ផ្សេងៗគ្នាទាំងនេះ។ តើយើងខុសគ្នាពីចំនួនទាំងអស់ដែលយើងបាន heard សព្វថ្ងៃនេះយ៉ាងដូចម្តេច? ហេតុអ្វីបានជាហានិភ័យខ្ពស់? តើមានអ្វីកំពុងកើតឡើងនៅទីនេះ? បន្ទាប់មកតើយើងអាចបន្ថយហានិភ័យនោះយ៉ាងដូចម្តេចហើយធ្វើឱ្យអ្វីៗប្រសើរសម្រាប់យើងម្នាក់ៗ? ដូច្នេះខ្ញុំជាការពិតខ្ញុំធ្វើការច្រើនជាមួយអ្នកថែទាំដោយអ្នកជំងឺដែលមានសុខភាពល្អជាមួយអ្នករាល់គ្នា។ ដូច្នេះខ្ញុំសូមអញ្ជើញអ្នកឱ្យពិចារណាចូលរួមជាមួយយើងក្នុងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងនេះពីព្រោះយើងចង់រាប់អ្នករាល់គ្នាក្នុងដំណើរនេះ។
[SPEAKER_05]: យល់ព្រមដូច្នេះយើងពិតជាមានអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ យើងមានអ្នកស្រាវជ្រាវម្នាក់របស់យើងដែលយើងនឹងព្យាយាមនិងធ្វើវាស្ទើរតែទាំងអស់។ ពាក្យគន្លឹះនៅក្នុងឃ្លានោះគឺព្យាយាម។ លោកសេតហ្គេលនឹងកំពុងនិយាយអំពីការសិក្សាដែលយើងមាន។ វាត្រូវបានគេហៅថាការសិក្សានៅខាងមុខ។ ហើយអ្វីដែលត្រជាក់អំពីការសិក្សានៅខាងមុខគឺថាពួកគេកំពុងស្វែងរកមនុស្សដែលមិនមានជំងឺវង្វេងវង្វាន់។ អូ។ ដោយសារតែអ្នកត្រូវតែមានមូលដ្ឋានគ្រឹះ។ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងមិនលួចផ្គរលាន់របស់សេតទេ។ សង្ឃឹមថាសូមអញ្ជើញមក។ យើងនឹងព្យាយាមដោះស្រាយវា។ លោកអ៊ុំឃើញនេះជាមូលហេតុដែលយើងមានហើយដូច្នេះអ្នកដឹងថាខ្ញុំបានរកឃើញការបង្ហាញខ្លួនរបស់ភ្ញៀវពិសេសនេះនៅយប់នេះខ្ញុំបាននិយាយពីគាត់មុនដូច្នេះខ្ញុំសូមធ្វើឱ្យបុរសនេះឡើង នេះជាមិត្តភក្តិនិងមិត្តរួមការងាររបស់ខ្ញុំលោកវេជ្ជបណ្ឌិត Tony Pham ដែលបានធ្វើការលើការឈឺចាប់រ៉ាំរ៉ៃនៅអាមេរិកាំងអាមេរិកាំងអាហ្វ្រិក។ ហើយគាត់បានចាប់ផ្តើមស៊េរីសិក្ខាសាលាមួយចំនួន។ ដូចខ្ញុំបាននិយាយថាខ្ញុំមិនលួចផ្គរលាន់របស់អ្នកទេ។ លោតមកទីនេះ។
[SPEAKER_06]: ខ្ញុំទើបតែលេបស្ករកៅស៊ូខ្លះ។ សូមអរគុណចំពោះរឿងនោះ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ទទួលបានមួយភ្លែតដើម្បីឱ្យមានការអបអរសាទរមួយជុំសម្រាប់មជ្ឈមណ្ឌលសហគមន៍នេះ។ ខ្ញុំនឹងរក្សាវាឱ្យខ្លីប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាពេញចិត្តក្នុងការស្តាប់ចន្លោះទាំងនេះពីព្រោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាពួកគេមានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់សុខភាពរបស់សហគមន៍។ ហើយដូចដែលអ្នកបានឃើញហើយមានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងប្រកបដោយការច្នៃប្រឌិតជាច្រើនដែលកំពុងដំណើរការដើម្បីបំពេញតាមតម្រូវការដែលមិនទាន់បានកំណត់ ប្រជាជនជនជាតិអេតាណុលផ្សេងៗគ្នាជំងឺផ្សេងៗគ្នាជំងឺផ្សេងៗគ្នាជំងឺផ្សេងៗគ្នា។ ដូច្នេះខ្ញុំជាផ្នែកមួយនៃក្រុមមួយនៅឧត្តមសេនីយ៍ Mike Kincaid, Mary នៅទីនោះហើយយើងកំពុងស្វែងរកការអន្តរាគមន៍ដែលមានមូលដ្ឋានលើសហគមន៍ដោយការធ្វើអន្តរាគមន៍របស់ប្រជាជននៅក្នុងសហគមន៍សម្រាប់សហគមន៍។ ក្នុងតម្លៃដែលមិនថ្លៃតិចជាងនេះតាមរបៀបដែលអាចចូលដំណើរការបានខាងវប្បធម៌។ ដូច្នេះការសិក្សារបស់យើងក្នុងចំណោមមនុស្សជាច្រើនដែលត្រូវបានលើកឡើងនៅទីនេះកំពុងសម្លឹងមើលការសម្របខ្លួនអន្តរាយដល់វប្បធម៌ សម្រាប់ជនជាតិអាមេរិកាំងខ្មៅវ័យចំណាស់ដែលមានការយល់ដឹងពីការយល់ដឹងដំបូងនិងឈឺចាប់រ៉ាំរ៉ៃ។ ហើយនោះគឺជាអ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ដែលត្រូវយកមកពិចារណាព្រោះមនុស្សដែលមានការឈឺចាប់រ៉ាំរ៉ៃទំនងជាមានពីរដងហាក់ដូចជាមានការយល់ដឹងដើមនៅពេលដែលយើងហៅវាហើយការងារទាំងពីរដើម្បីធ្វើឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។ ដូច្នេះវាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ក្នុងការតម្រង់គោលដៅរបស់ទាំងអស់ដែលទាក់ទងនឹងកង្វល់ដ៏ចាស់ដូចជាការថយចុះការយល់ដឹងដំបូង។ ហើយដើម្បីធ្វើដូចនេះយើងកំពុងសាងសង់ក្រុមប្រឹក្សាភិបាលសហគមន៍ដែលធ្វើឱ្យអ្នកជំនាញសហគមន៍មកពីសហគមន៍ដែលមានបទពិសោធន៍ក្នុងការរស់នៅជាជនជាតិអាមេរិកាំងខ្មៅវ័យចំណាស់ដែលកំណត់ថាមានការឈឺចាប់រ៉ាំរ៉ៃនិងមានការធ្លាក់ចុះ។ ដើម្បីផ្តល់ការបញ្ចូលរបស់ពួកគេចាំបាច់ដូច្នេះយើងអាចបង្កើតអន្តរាគមន៍នេះសម្រាប់ការដឹកជញ្ជូនក្នុងសហគមន៍។ ដោយសារតែសំខាន់ដូចជាអ្នកដទៃបានលើកឡើងអត្រាធានារ៉ាប់រងគឺខ្ពស់ណាស់ពេលខ្លះ។ ថែទាំសុខភាពគឺមិនអាចចូលដំណើរការបានច្រើនទេនៅពេលខ្លះ។ ដូច្នេះវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការរកវិធីច្នៃប្រឌិតដើម្បីថែរក្សាអ្នកដែលត្រូវការវា។
[SPEAKER_05]: នេះគឺជាដោតអៀនខ្មាស់។ សង្ឃឹមថាអ្នកនឹងឃើញ Tony ម្តងទៀត។ ខ្ញុំចង់និយាយដូចដែលខ្ញុំបានចែករំលែកខ្ញុំស្រឡាញ់មណ្ឌលសុខភាពសហគមន៍នេះ។ ខ្ញុំចង់និយាយថាខ្ញុំត្រូវតែស្មោះត្រង់នៅពេលដែលខ្ញុំមកដល់ទីនេះខ្ញុំដូចជាខ្ញុំបាននៅទីនេះពីមុន។ ប៉ុន្តែវាមានជាយូរមកហើយ។ ហើយមែនប្រសិនបើបានអញ្ជើញនោះគឺជាដោតដ៏អៀនខ្មាស់យើងចង់ត្រឡប់មកវិញ។ ត្រូវហើយតើយើងបានត្រៀមខ្លួនហើយឬនៅ? សួស្តី? យល់ព្រមសេត។ តើអ្នកអាចស្តាប់ខ្ញុំបានទេ? យើងអាចលឺអ្នក។ លោកសុភាពនារីអើយនេះជាលោកសេតហ្គេលដែលលោកសេតអ្នកនឹងនាំយើងទៅផ្ទះមែនទេ? អ្នកគឺជាអ្នកនិយាយចុងក្រោយនៅយប់នេះ។ ត្រឹមត្រូវហើយ។
[Seth Gale]: ល្អណាស់។ ខ្ញុំចង់ធ្វើឱ្យប្រាកដថាអ្នកអាចស្តាប់ខ្ញុំបាន។ តើអ្នកអាចទេ? ត្រូវហើយ។ ត្រឹមត្រូវហើយ។ នេះគឺជាការពិភាក្សាដ៏អស្ចារ្យ។ ខ្ញុំសុំទោសដែលខ្ញុំមិនអាចនៅទីនោះដោយផ្ទាល់។ ខ្ញុំបានស្តាប់វាទាំងអស់។ អ្នកមានសំណួរអស្ចារ្យ។ សូមអរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នាដែលបានមកនៅយប់នេះ។ ដូច្នេះខ្ញុំជាវេជ្ជបណ្ឌិត Gale, សេត Gale ។ Ramirez Gomez កំពុងនិយាយអំពីតួនាទីរបស់នាងនៅឧត្តមសេនីយ៍។ ដូច្នេះខ្ញុំមានតួនាទីស្រដៀងគ្នាដែរ។ ខ្ញុំជាអ្នកជំនាញខាងសរសៃប្រសាទនៅព្រិកហាំនិងស្ត្រីហើយយើងធ្វើការយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយគ្នាលើវត្ថុមួយចំនួនរួមទាំងការសិក្សាស្រាវជ្រាវហើយក៏មើលថែរក្សាអ្នកជំងឺផងដែរ។ មានប្រធានបទពីរបីដែលខ្ញុំចង់លើកយកមកហើយខ្ញុំចង់និយាយអំពីការសិក្សាជាចម្បង។ នោះហើយជារឿងសំខាន់ដែលខ្ញុំចង់ទៅ។ ប៉ុន្តែយើងបាននិយាយអំពីការរកឃើញជំងឺវង្វេងវង្វាន់របស់វង្វេងវង្វាន់។ នោះគឺជាប្រធានបទដ៏ធំមួយនៅក្នុងការពិភាក្សានេះពីការសន្ទនាដើមរបស់ Mike ពីនរណាម្នាក់នៅក្នុងទស្សនិកជនដែលបាននិយាយអំពីការធ្វើកោសល្យវិច័យរបស់សត្វចិញ្ចឹមបានធ្វើជាមួយនឹងការទទួលស្គាល់រោគសញ្ញាដំបូង។ ទាំងអស់នេះត្រូវបានរៀបចំឡើងឆ្ពោះទៅរក ព្យាយាមស្វែងយល់ពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើប្រសិនបើអ្នកកំណត់ការផ្លាស់ប្តូរខួរក្បាលសម្រាប់នរណាម្នាក់ដែលជាជំងឺវង្វេងវង្វាន់ដំបូង, ពិតជាឆាប់, សូម្បីតែមុនពេលដែលអ្នកមានរោគសញ្ញា។ ដូច្នេះតើអ្នកធ្វើអ្វីខ្លះអំពីរឿងនោះ? ហើយខ្ញុំចង់និយាយថាដូចជាលក្ខខណ្ឌជាច្រើនអ្នកដឹងទេអ្នកគិតអំពីជំងឺទឹកនោមផ្អែមឬជំងឺបេះដូងគឺជាគោលដៅត្រឹមត្រូវគឺត្រូវកំណត់អត្តសញ្ញាណ ផ្លាស់ប្តូរដំបូងដូច្នេះអ្នកអាចព្យាយាមធ្វើអន្តរាគមន៍និងធ្វើអ្វីមួយអំពីវា។ ដូច្នេះយកជំងឺទឹកនោមផ្អែមយើងទាំងអស់គ្នាចង់ដឹងថាតើស្ករចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរតាមរបៀបមួយមុនពេលវាចាប់ផ្តើមផ្តល់ឱ្យ nuropathathy ហើយមុនពេលវាចាប់ផ្តើមជះឥទ្ធិពលដល់ចក្ខុវិស័យនិងរឿងបែបនោះ។ ដូច្នេះខួរក្បាលមិនខុសពីផ្លូវនោះទេ។ គំនិតនេះគឺព្យាយាមរកការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះនៅដំណាក់កាលដំបូង។ ដុច្នេហ ទោះយ៉ាងណាវាមិនច្បាស់ទេអ្វីដែលត្រូវធ្វើនៅចំណុចនោះមែនទេ? You can advise all of the healthy lifestyle things that are really important, and I don't want to minimize at all things like exercise and having a healthy diet and having positive social interactions and reducing stress and getting good sleep and these things. ប៉ុន្តែវាមិនច្បាស់ទេថាអ្វីផ្សេងទៀតដែលអាចធ្វើបាន។ ដូច្នេះមានការសិក្សាដែលយើងកំពុងធ្វើ។ ព្រិកហាំគឺជាគេហទំព័រមួយសម្រាប់ការសិក្សានេះប្រហែល 85 ឬ 90 ទូទាំងពិភពលោក។ នោះហៅថាការសិក្សានៅខាងមុខដូចជាជំហានទៅមុខឬលោតទៅមុខ។ ហើយការសិក្សានេះគឺសម្រាប់មនុស្សដែលមានអាយុពី 55 ទៅ 80 ឆ្នាំ កុំមានការលំបាកក្នុងការចងចាំ។ ពួកគេអាចព្រួយបារម្ភអំពីការចងចាំ។
[WKpjKFdpTFg_SPEAKER_15]: មនុស្សសើចព្រោះពួកគេខ្លះមានអាយុលើសពី 80 ឆ្នាំ។ ចាស់ជាង 80 ។
[Seth Gale]: ពួកគេមិនមានលក្ខណៈគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការសិក្សានេះទេ។ ល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ប៉ុន្តែពួកគេប្រហែលជាដឹងពីយុវជនខ្លះ។ យល់ព្រម។ យើងមានការសិក្សាមួយក្រុម។ ដូច្នេះខ្ញុំចង់ពិនិត្យមើលរឿងមួយពីមុនពីព្រោះអាយុកំណត់គឺខុសគ្នាបន្តិចបន្តួច។ បាទ / ចាសដូច្នេះខ្ញុំនិយាយត្រូវហើយ។ ដូច្នេះវាគឺពី 55 ទៅ 80 ។ ដូច្នេះយើងមានការសិក្សាមួយក្រុមដែលឈានដល់អាយុ 85 ឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែគំនិតនៃការសិក្សានេះគឺអ្នកត្រូវតែមានអាយុពី 55 ទៅ 80 ឆ្នាំ។ អ្នកចូលមកក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចមួយហើយអ្នកបានធ្វើតេស្តសតិមូលដ្ឋានដែលបានធ្វើរួច។ ហើយអ្នកអាចព្រួយបារម្ភអំពីការលំបាកនៃការចងចាំ។ មិនអីទេប៉ុន្តែអ្នកមិនចាំបាច់ព្រួយបារម្ភទៀតទេ។ អ្នកគ្រាន់តែអាចជាអ្នកដែលរស់នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកហើយវាមានសារៈសំខាន់សម្រាប់អ្នកអ្នកដឹងទេ, រកវិធីមួយដើម្បីផ្តល់ឱ្យត្រឡប់មកវិញឬចូលរួមក្នុងការស្រាវជ្រាវហើយប្រហែលជាអ្នកមានប្រវត្តិគ្រួសារ។ ទាំងនោះគឺជាលទ្ធភាពទាំងអស់។ ហើយអ្នកមានតេស្តសតិមូលដ្ឋានដែលបានធ្វើរួច។ ហើយបន្ទាប់មកមានការធ្វើតេស្តឈាមដែលបានធ្វើរួច។ ហើយការធ្វើតេស្តឈាមនេះមានការធ្វើតេស្តទាំងនេះសម្រាប់បំណែកនៃបំណែកទាំងនេះនៅក្នុងឈាមដែលខួរក្បាលត្រូវបានផ្តល់ឱ្យបិទដែលអាចទស្សន៍ទាយថាតើមានការផ្លាស់ប្តូរជំងឺវង្វេងវង្វាន់កំពុងបន្តនៅក្នុងខួរក្បាលដែរឬទេ។ ដូច្នេះនេះគឺជាអ្វីដែលពិតជាស្អាតមួយនេះគឺជាអ្វីដែលពិតជាស្អាត ការរីកចម្រើនខាងបច្ចេកវិទ្យាថ្មីសមរម្យដើម្បីអាចរកឃើញនោះ។ ដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកមានតេស្តឈាមនេះហើយការធ្វើតេស្តឈាមបង្ហាញថាប្រសិនបើអ្នកចង់មើលខួរក្បាលក្នុងការស្កេនប្រសិនបើអ្នកត្រូវចូលទៅក្នុងម៉ាស៊ីនស្កេនហើយក្រឡេកមើលខួរក្បាលបន្ទាប់មកអ្នកនឹងនិយាយអំពីបន្ទះ amyloid ទាំងនេះ។ ហើយនោះគឺជាជំហានដំបូងនៃការសិក្សា។ ការធ្វើតេស្តឈាមមិនធម្មតាដែលនឹងទាក់ទងនឹងការមានបន្ទះនៅក្នុងខួរក្បាល។ ហើយប្រសិនបើនោះជាករណីប្រសិនបើវាមានលក្ខណៈវិជ្ជមានការធ្វើតេស្តនោះអ្នកអាចធ្វើតេស្តរូបភាពដែលត្រូវបានគេហៅថាការស្កេនសត្វចិញ្ចឹមដែលយើងកំពុងនិយាយបន្តិចអំពីការបញ្ជាក់នេះ។ ដើម្បីបញ្ជាក់ថាអ្នកមានលក្ខណៈធម្មតាដូច្នេះការចងចាំរបស់អ្នកហើយការគិតរបស់អ្នកគឺធម្មតាសម្រាប់អាយុ, ប៉ុន្តែអ្នកមានសញ្ញាដំបូងទាំងនេះហើយយើងហៅវាថាដូចជាមានជំងឺវង្វេងស្មារតីប៉ុន្តែមុនពេលដែលអ្នកមានរោគសញ្ញាដែលអ្នកមិនបាននិយាយទាក់ទងនឹងអ្នកដឹងថាមានការភាន់ច្រឡំឬភ្លេចអ្វីដែលមិនកើតឡើងសម្រាប់អ្នក។ ប៉ុន្តែអ្នករកឃើញទាំងអស់នេះដោយវិធីនេះនៅក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចពីរដំបូងទាំងនេះដែលខ្ញុំទើបតែបានពិពណ៌នានៅក្នុងការសិក្សានេះ។ ហើយបន្ទាប់មកអ្វីដែលកើតឡើងបន្ទាប់មកគឺប្រសិនបើអ្នកមានបន្ទះទាំងនេះនៅលើការធ្វើតេស្តរូបភាពខួរក្បាលដែលត្រូវបានគេហៅថាការស្កេនសត្វចិញ្ចឹមបន្ទាប់មកអ្នកបានចុះឈ្មោះក្នុងការសិក្សាដែលកំពុងសិក្សាថាថ្នាំដែលមានឈ្មោះថា Lecanumab ឬ Lekembe ។ ហើយនេះគឺជាការប្រើថ្នាំដែលអ្នកអាចមាន ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំទទួលបានការឆ្លើយតបទេប៉ុន្តែនេះគឺជាការប្រើថ្នាំដែលយើងទើបតែចាប់ផ្តើមប្រើដូចវេជ្ជបណ្ឌិត Ramirez-Gomez បាននិយាយសម្រាប់អ្នកជំងឺដែលមានជំងឺវង្វេងវង្វាន់។ ដោយសារតែវាបានឆ្លងកាត់ការសិក្សាទាំងអស់ហើយវាត្រូវបានអនុម័តដោយ FDA សម្រាប់ការប្រើប្រាស់ប៉ុន្តែអ្វីដែលយើងមិនដឹងគឺប្រសិនបើថ្នាំនេះ អាចមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកដែលមិនទាន់មានរោគសញ្ញាប៉ុន្តែពួកគេមានខួរក្បាលដូចគ្នាដែលយើងមើលឃើញបន្តិចក្រោយមក។ ដូច្នេះវាពិតជាដូចជាអន្តរាគមន៍ដំបូង, មុន, ការផ្លាស់ប្តូរដំបូង។ ដើម្បីត្រលប់ទៅចំណុចមួយដែលលោក Mike បានធ្វើអំពីការចូលរួមដែលយើងមិនដឹងថាតើមិនមានទេយើងមិនដឹងពីផលប៉ះពាល់នៃសារព័ត៌មានខុសគ្នាទេប្រសិនបើមិនមានការចូលរួមពីប្រជាជនផ្សេងៗគ្នា។ ដែលរួមបញ្ចូលទាំងប្រជាជនស្បែកខ្មៅ។ ខ្ញុំដឹងថាស៊េរីនេះផ្តោតលើសុខភាពស្បែកខ្មៅ។ វារួមបញ្ចូលប្រជាជនប៉ាស៊ីហ្វិកឬប្រជាជននៅកោះ។ វារាប់បញ្ចូលទាំងជនជាតិអាមេរិកនិយាយភាសាអេស្ប៉ាញ។ វារួមបញ្ចូល មនុស្សគ្រប់រូបនៅទូទាំងខ្សែប្រពៃណីនិងជនជាតិនិងបន្ទាត់ភេទផងដែរបុរសនិងស្ត្រី។ ហើយនៅពេលដែលលោក Mike កំពុងសំដៅទៅលើអ្នកដឹងទេការស្រាវជ្រាវនឹងបន្តហើយគំនិតនេះគឺដើម្បីទទួលបានចំណេះដឹងអតិបរិមា ដូច្នេះលទ្ធផលនៃការសិក្សាដូចជាអ្នកដែលខ្ញុំរៀបរាប់អាចត្រូវបានអនុវត្តតាមរបៀបមួយសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ហើយប្រសិនបើមិនយុត្តិធម៌និងការចូលរួមសមរម្យនិងការចូលរួមស្មើភាពគ្នាដែលតំណាងឱ្យប្រជាជននៅសហរដ្ឋអាមេរិកនោះយើងនឹងមិនដឹងថាត្រូវផ្លាស់ប្តូរអ្វីទេអំពីការព្យាបាលឬការស្រាវជ្រាវដើម្បីឆ្លើយសំនួរទាំងនោះ។ ដូច្នេះនោះជាការសង្ខេបសង្ខេបរបស់ខ្ញុំ នៃការសិក្សាដ៏ធំមួយដែលយើងកំពុងអញ្ជើញមនុស្សឱ្យមកចូលរួម។ ហើយខ្ញុំសប្បាយចិត្តឆ្លើយសំណួរណាមួយអំពីវាឬដើម្បីនិយាយលម្អិតអំពីវា។ ខ្ញុំគិតថា Mike វាសមហេតុផលក្នុងការបើកសំណួរដូចជាសម្រាប់ប្រភេទចុងក្រោយនៃ 10, 15 នាទីនៅទីនេះ។
[SPEAKER_05]: ដូច្នេះតើយើងមានទេ? ទៅមុខ។ នេះគឺឆាប់នៅក្នុងបទបង្ហាញរបស់អ្នក។ មែនហើយខ្ញុំសូមឱ្យខ្ញុំឱ្យខ្ញុំឱ្យខ្ញុំ។ សេតតើអ្នកអាចលឺនាងបានទេ? ត្រូវហើយ។ យល់ព្រមទៅមុខ។
[SPEAKER_11]: ខ្ញុំទទួលបានការធ្វើបទបង្ហាញមុនរបស់អ្នកអំពីការស្កេនសត្វចិញ្ចឹម។ សត្វចិញ្ចឹមស្កេនដែលអ្នកកំពុងនិយាយនៅពេលអ្នកស្កេនសត្វចិញ្ចឹមតើនោះកំណត់ថាតើជំងឺវង្វេងវង្វាន់វង្វេងវង្វាន់ដែលអ្នកអាចមានប្រភេទអ្វី?
[Seth Gale]: ដូច្នេះនោះជាសំណួរល្អ។
[SPEAKER_05]: ដូច្នេះនៅក្នុងការិយាល័យវេជ្ជបណ្ឌិត - សេតបានរហ័សសម្រាប់មនុស្សនៅផ្ទះសំណួរគឺថាការស្កេនសត្វចិញ្ចឹមតើវាកំណត់ថាតើជំងឺវង្វេងវង្វាន់ដែលអ្នកមានទេ? ឬជំងឺវង្វេង។ ឬជំងឺវង្វេង។ ខ្ញុំសុំទោសតើអ្នកមានជំងឺវង្វេងប្រភេទអ្វី?
[Seth Gale]: ដូច្នេះការស្កេនសត្វចិញ្ចឹមពិសេសនេះខ្ញុំបាននិយាយអំពីបរិបទនៅពេលអ្នកចូលមកចូលរួមក្នុងការសិក្សាដែលខ្ញុំបានពិពណ៌នាគឺមើលទៅពិសេសសម្រាប់ជំងឺវង្វេងវង្វាន់។ ដូច្នេះនោះគឺជាប្រភេទនៃជំងឺវង្វេងដែលត្រូវបានកំណត់ដោយបន្ទះ amyloid ទាំងនេះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាសំណួរនេះទទួលបាននៅតាមទូទៅប្រសិនបើអ្នកមានការចងចាំឬការផ្លាស់ប្តូរឬការផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថហើយអ្នកចូលមកជួបគ្រូពេទ្យដូចខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ឬវេជ្ជបណ្ឌិត Ramirez-Gomez, តើយើងគិតយ៉ាងម៉េចថាតើជំងឺវង្វេងស្មារតីអ្វីដែលត្រូវរកមើលថាតើអនុសាសន៍ជាអ្វីហើយតើមានថ្នាំអ្វីខ្លះដែលត្រូវប្រើ? ហើយមានព័ត៌មានផ្សេងៗគ្នាដែលអាចជួយបាន។ មានរោគសញ្ញាដោយខ្លួនឯង។ ដូច្នេះតើមានអ្វីកំពុងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដ? តើការចងចាំឬអាកប្បកិរិយាបែបណាឬការផ្លាស់ប្តូរការគិត? តើវាគ្រាន់តែជាការចងចាំឬវាក៏ជាការដោះស្រាយបញ្ហាឬការធ្វើសេចក្តីសម្រេចចិត្តដែរឬទេ? តើបុគ្គលនោះមានការលំបាកក្នុងការគេងបែបនេះឬមានការផ្លាស់ប្តូរជាមួយនឹងការដើររបស់ពួកគេឬការដើររបស់ពួកគេឬចលនាភ្នែករបស់ពួកគេដែរឬទេ? ដូច្នេះនិយាយម៉្យាងទៀតនោះគឺជាប្រភេទនៃអ្វីដែលយើងហៅថារោគសញ្ញា។ ដូច្នេះដូចគ្នានឹងស្ថានភាពជំងឺហឺតឬជំងឺសួតដែរគឺមានរោគសញ្ញាជាបន្តបន្ទាប់ដែលអ្នកនឹងបង្ហាញជូនវេជ្ជបណ្ឌិតជាមួយ។ វាមិនមែនគ្រាន់តែខ្ញុំមានការលំបាកក្នុងការចងចាំនោះទេប៉ុន្តែយើងនឹងកែសម្រួលបទភ្លេងនិងដោះស្រាយ។ ទីពីរគឺការស្កេនខួរក្បាលជាប្រចាំ។ ដូច្នេះមិនមែនការស្កេនសត្វចិញ្ចឹមទេប៉ុន្តែដូចជាការស្កេន MRI មួយ។ ហើយពេលខ្លះមិនមែនតែងតែតែងតែទេប៉ុន្តែពេលខ្លះមានគំរូលើ MRI ដែលអាចទាក់ទងជាមួយរោគសញ្ញាដែលមនុស្សនោះមាន។ ដូច្នេះអ្នកមានរោគសញ្ញាអ្នកមានការស្កេន MRI ហើយបន្ទាប់មកអ្នកមានការចងចាំនិងការធ្វើតេស្តគិត។ ដូច្នេះមិនត្រឹមតែចងចាំពាក្យនេះហើយប្រាប់វាឱ្យខ្ញុំពីរនាទីក្រោយមកទេប៉ុន្តែការធ្វើតេស្តលម្អិតបន្ថែមទៀតដែលអ្នកអាចថតចម្លងរូបភាពនេះបាន? ហើយប្រសិនបើខ្ញុំបានអានវគ្គនេះដល់អ្នកខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកព្យាយាមចងចាំការពិតជាក់លាក់ទាំងនេះ។ ដូច្នេះការសម្តែងជាមូលដ្ឋានលើការចងចាំនិងការគិត។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកបញ្ចូលព័ត៌មានទាំងបីនេះអ្នកកំពុងបង្កើតរឿងរ៉ាវដូចជាការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ។ តើជំងឺវង្វេងស្មារតីនេះទេ? ឬតើជំងឺវង្វេងវង្វាន់នេះគឺជាជំងឺរបស់ជំងឺវង្វេងស្មារតីទេ? ឬតើការវង្វេងវង្វាន់ Fromporemporal នេះនិងជំងឺវង្វេងវង្វាន់ប្រភេទផ្សេងទៀតទាំងនេះ? ខ្ញុំគិតថានោះជាអ្វីដែលសំណួរនោះគឺទទួលបាននៅដែលមានឧបករណ៍ដែលត្រូវប្រើ។ វាជាការពិត, ដូចជាការដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល, ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យអប្បបរមាការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ 100% គឺដូចជាអ្វីដែលអ្នកក្រឡេកមើលដោយការធ្វើកោសល្យវិច័យដែលយើងមិនធ្វើសម្រាប់ខួរក្បាលជាធម្មតាឬអ្នកមើលទៅក្រោយមរណភាព។ នោះគឺជាការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យអប្បបរមា 100% ។ ប៉ុន្តែវាមិនបញ្ឈប់យើងពីការស្ទើរតែនៅទីនោះទេ។ ជាមួយនឹងឧបករណ៍ទាំងអស់នេះដែលខ្ញុំបានពិពណ៌នាជាពិសេសជាមួយនឹងសញ្ញាសម្គាល់ទាំងនេះយើង 95, 97% នៅទីនោះ។ ហើយនោះជារឿងដដែលដែលយើងធ្វើជាមួយជំងឺទាំងអស់ដែលមានជំងឺរលាកសួត, ជំងឺរបេងយើងមានជីវឧស្ម័នយើងមានការធ្វើតេស្តឈាមហើយដូច្នេះយើងកំពុងទទួលបានច្រើនណាស់ក្នុងការឆ្លើយតប។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាវាចាំបាច់ក្នុងការបែងចែកការពិតដែលថាយើងអាចមានព័ត៌មានដែលអាចធ្វើបានដូចជាការព្យាបាលអ្នកដែលមានថ្នាំ alzheimer ផ្អែកលើព័ត៌មាននោះដោយមិនមានខួរក្បាលបន្ទាប់ពីការស្លាប់ដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យដូចជាការធ្វើកោសល្យវិច័យ។ អ្នកមិនចាំបាច់មានការព្យាបាលដែលអាចធ្វើបានបានទេ។
[SPEAKER_05]: មិនអីទេខ្ញុំមានសំណួរនៅទីនេះ។ ខ្ញុំនឹងនិយាយសំណួរម្តងទៀត, ទៅមុខ, ដោយសារតែមីក្រូហ្វូននឹងមិនទៅដល់ទីនោះ។ យើងនឹងទទួលបានមីក្រូហ្វូនដល់អ្នក។ សូមអភ័យទោសសូមអត់ទោសឱ្យខ្ញុំបានមកតាមរយៈ។
[SPEAKER_15]: ខ្ញុំមាន ... តើវាហៅថាអ្វី?
[o9F0qYH9Geo_SPEAKER_05]: aphasia?
[SPEAKER_15]: នៅពេលខ្ញុំនៅតូចទៅថ្នាក់ទីបីនៅពេលខ្ញុំចេញទៅក្រៅសាលាហើយខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំបានដេកលក់ហើយភ្ញាក់ឡើង។ រាល់ ... ខ្ញុំមាន ... ដូច្នេះវាគឺជាសំណួរមួយដែលនិយាយអំពីការគេង?
[SPEAKER_05]: ចំណាយពេលរបស់អ្នក។
[SPEAKER_15]: ខ្ញុំមាន ... នៅទីនេះនិងទីនោះនិងទីនោះ។ ចាស់ជាង។ បងប្អូនប្រុសស្រីវ័យចំណាស់។ ការដុត មិនអីទេ។ ចាស់ជាង។ ហើយខ្ញុំបានទៅសាលារៀន។ ខ្ញុំមានអាយុ 80 ឆ្នាំ។ ម្តងហើយម្តងទៀត។ ត្រូវហើយ។ ទោះយ៉ាងណា 80 ។ ខ្ញុំមានអាយុ 80 ឆ្នាំ។
[SPEAKER_05]: អ្នកនៅក្មេងគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការសិក្សា។
[SPEAKER_15]: មែនហើយមែនហើយ។ អ៊ុំ, អ៊ុំ, អ៊ុំ, អ៊ូ, uh, uh, uh, uh, uh, ខ្ញុំ, uh,
[SPEAKER_05]: មិនអីទេ។ មិនអីទេ។ អ្នកដឹងថាអ្វី? ខ្ញុំនឹងនៅជាប់នឹងបន្ទាប់ពីនោះដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកចង់បានគ្រាន់តែចាប់ខ្ញុំហើយយើងនឹងនិយាយ។ មិនអីទេ? មិនអីទេ។ ត្រឹមត្រូវហើយ។ អញ្ចឹង។ អូខ្ញុំ? យាយ។ តើខ្ញុំមានសំណួរមួយទៀតទេ? អូយខ្ញុំបានធ្វើហើយ។ មិនអីទេ។ ព្រោះវាមិនត្រលប់មកវិញទេ។ ទៅមុខ។ តើមានសំណួរអ្វី?
[SPEAKER_00]: តើមាននរណាម្នាក់អាចធ្វើអ្វីបាននៅវ័យក្មេងក្នុងការព្យាយាមនិងបន្ថយឱកាសនៃជំងឺវង្វេងប្រសិនបើវាអាចធ្វើទៅបាន?
[SPEAKER_05]: ដូច្នេះសំនួរដែលសួរសម្រាប់មនុស្សនៅផ្ទះមើលរឿងនេះក្នុងការលួងលោមផ្ទះរបស់ពួកគេសំណួរគឺថាតើមានកត្តាហានិភ័យផ្សេងទៀតក្រៅពីអាយុហើយតើមានអ្វីដែលអ្នកណាម្នាក់អាចធ្វើបានពីការឈឺចុកចាប់ឬយ៉ាងហោចណាស់ពន្យារពេលវាបានទេ?
[Seth Gale]: មែនហើយច្បាស់ណាស់។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តក្នុងការចាក់វាផងដែរ។ ខ្ញុំក៏ដឹងដែរថាវេជ្ជបណ្ឌិត Ramirez-Gomez ក៏មានផងដែរ។ ខ្ញុំមិនចង់ Q & A គ្រាន់តែនិយាយអំពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយអ្វីដែលខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការសិក្សារបស់ខ្ញុំ។ សូមឱ្យខ្ញុំចាប់ផ្តើមហើយអ្នកផ្សេងទៀតអាចបន្ថែម។ ដូច្នេះមានកត្តាហានិភ័យដែលអាចកែប្រែបានច្រើននោះគឺជាអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបានពីវ័យកណ្តាលនិងមុននេះដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃជំងឺវង្វេងរបស់អ្នក។ ហើយនេះរួមបញ្ចូលវត្ថុមួយចំនួនដែលយើងបានជជែក។ ដូច្នេះអ្វីៗដូចជាការធ្វើលំហាត់ប្រាណរាងកាយទៀងទាត់និងការធ្វើលំហាត់ប្រាណតាមបែបរ៉ូបូតដោយរក្សារបបអាហារដែលមានភាពជិតស្និទ្ធដូចអ្វីដែលយើងគិតដូចអ្វីដែលយើងអាចហៅដូចរបបអាហារបែបមេឌីទែរ៉ាណេឬរបបអាហារដែលមានជាតិខ្លាញ់ឆ្អែតនិងស្ករកែច្នៃទាបនិងស្ករកែច្នៃទាប។ យើងដឹងថាសម្រាប់អ្នកដែលមានវ័យកណ្តាលរហូតមកដល់ពេលនេះការស្តាប់ឃើញការលំបាកនៅពេលដែលមិនបានព្យាបាលគឺជាកត្តាហានិភ័យឯករាជ្យដែលបានចាប់ផ្តើមពន្លឿនការថយចុះនៃការចងចាំឬការនាំមុខឬកត្តាហានិភ័យសម្រាប់ជំងឺវង្វេងស្មារតី។ ដូច្នេះការទទួលបានជំនួយការស្តាប់ហើយធ្វើឱ្យប្រាកដថាសវនាការត្រូវបានសាកល្បងគឺជាអ្វីដែលអាចធ្វើបាននៅពេលក្រោយ។ ទាំងនេះគ្រាន់តែជារបស់ខ្លះដែលយើងស្គាល់ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយយើងដឹងព័ត៌មាននេះពីពេលដែលអ្នកសិក្សាប្រជាជនក្នុងការសិក្សាចាស់រយៈពេលវែងទាំងនេះបាននិយាយថាអ្នកដឹងថាអ្នកដឹងទេថា 40, 50 នាក់។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាយើងអាចទៅមុនហើយមានច្រើនទៀតអ្នកដឹងសូម្បីតែមុននេះក៏ដោយ។ អ្នកអាចសម្ភាសន៍មនុស្សហើយពិតជាទទួលបានព័ត៌មានលម្អិតអំពីឥរិយាបថរបៀបរស់នៅបែបណាដែលពួកគេកំពុងធ្វើតើតំបន់ណាដែលពួកគេរស់នៅ។
[SPEAKER_05]: សេតសឹមសេត, ហេតុផលដែលខ្ញុំបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីកាត់បន្ថយអ្នកគឺដោយសារតែមាននរណាម្នាក់ខ្ញុំមិននិយាយឈ្មោះណាមួយទេសុភ័ពែលភ្លេចសាកឥវ៉ាន់របស់ពួកគេ។ អូយើងនឹងបាត់បង់អ្នកហើយ។ គ្រាប់របស់ថ្មទើបតែលេចចេញមក។ ប៉ុន្តែខ្ញុំសូមនិយាយនេះពីព្រោះយើងក៏មានរយៈពេលមួយដែរ។ ដំបូងខ្ញុំចង់និយាយអរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នាដែលបានមក។ ខ្ញុំរីករាយនឹងរឿងនេះ។ ហើយខ្ញុំបានជជែកជាមួយលីសារួចហើយ។ យើងត្រលប់មកវិញហើយ។ ខ្ញុំចូលចិត្តច្រាំងថ្មចោទ។ យើងនឹងត្រឡប់មកវិញ។ ហើយអ្វីដែលយើងនឹងធ្វើគឺជំនួសឱ្យខ្ញុំដែលនាំគ្រូពេទ្យជាច្រើនហេតុអ្វីយើងមិនធ្វើដូចមួយក្នុងមួយរឺពីរក្នុងពេលតែមួយហើយយើងអាចនិយាយបាន។ មិនអីទេដូច្នេះក្នុងនាមមជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវជំងឺ alzheimets របស់រដ្ឋម៉ាសាឈូមឺរខ្ញុំចង់អរគុណអ្នកដែលបានចេញមកនៅយប់ថ្ងៃពុធ។ វាគឺព្យញ្ជនៈ 8 ម៉ោង។ ទៅមុខ។ លីលីណាតើអ្នកបានទទួលនាងឱ្យសួរសំណួរនោះទេ? យើងអាចធ្វើវាជាភាសាអេស្ប៉ាញ។ យើងអាចធ្វើវាជាភាសាអង់គ្លេស។ ហើយប្រសិនបើយើងអាចរកអ្នកណាម្នាក់ឱ្យបកប្រែភាសាមួយផ្សេងទៀតយើងអាចធ្វើបាននៅទីនោះ។ នោះហើយជាវិធីរបស់ខ្ញុំក្នុងការនិយាយថាមែនយើងអាចធ្វើបាន។ ដូច្នេះគាត់បាននិយាយថាសូហ្វីនាំយើងទៅផ្ទះ។
[WKpjKFdpTFg_SPEAKER_15]: ខ្ញុំគិតថាលោក Mike បាននិយាយវារួចហើយ។ សូមអរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នាដែលបានចេញមក។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំបានរៀនសូត្រច្រើនក្នុងពេលដំបូងដែលខ្ញុំបានទៅដល់ Mike ។ រហូតមកដល់ពេលនេះឥឡូវនេះសូមអរគុណលោកវេជ្ជបណ្ឌិត Gayle ។ សូមអរគុណលោកវេជ្ជបណ្ឌិត Ritchie, លោកវេជ្ជបណ្ឌិត Ramirez-Gomez និងអ្នកផ្សេងទៀត។ តូនីលោកបណ្ឌិតសាហារ៉ាសូមអរគុណចំពោះការចេញមក។ ហើយស៊េរីបន្ទាប់របស់យើងនឹងស្ថិតនៅលើសុខភាពមាតាស្បែកនៅខែក្រោយ។ ហើយយាយយើងអស់ពេលវេលាហើយ។ ដូច្នេះខ្ញុំបានចោទប្រកាន់កុំព្យូទ័ររបស់ខ្ញុំប៉ុន្តែយើងកំពុងប្រើសត្វទីទុយ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំត្រូវដោតកំពង់ផែតែមួយ។ ប៉ុន្តែសូមអរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នាហើយមានរាត្រីដ៏ល្អ។