[Jenny Graham]: សូមបញ្ជាក់ថា កិច្ចប្រជុំអនុគណៈកម្មាធិការផែនការ និងយុទ្ធសាស្ត្ររាជធានី នឹងប្រព្រឹត្តទៅពីចម្ងាយតាមរយៈ Zoom នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ទី២៦ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៤ វេលាម៉ោង ៤:៣០ រសៀល។ កិច្ចប្រជុំនេះអាចត្រូវបានមើលផ្ទាល់នៅលើ YouTube និង Medford Community Media របស់សាលារដ្ឋ Medford នៅលើទូរទស្សន៍ខ្សែកាបក្នុងស្រុក Congress Channel 98 ។ 20 ឬ 22 និង Verizon channels 43, 45, 47 ឬ 30 ។ កិច្ចប្រជុំនឹងធ្វើឡើងពីចម្ងាយ។ អ្នកចូលរួមអាចចូល ឬហៅចូលដោយប្រើតំណភ្ជាប់ការហៅទូរសព្ទខាងក្រោម។ ដូច្នេះ លេខសម្គាល់ការប្រជុំគឺ 934-9321-9103។ រាល់ចម្ងល់ ឬកង្វល់នានាអាចត្រូវបានដាក់ជូនក្នុងអំឡុងពេលប្រជុំដោយផ្ញើអ៊ីមែលទៅ jennigraham (medford.k12.ma.us) ។ អ្នកដាក់ស្នើត្រូវតែរួមបញ្ចូលព័ត៌មានខាងក្រោម៖ ឈ្មោះពេញ អាសយដ្ឋាន Medford Street និងសំណួរ ឬមតិយោបល់។ របៀបវារៈរបស់យើងគឺសាមញ្ញ។ យើងនៅទីនេះដើម្បីធ្វើការស្ទង់មតិលើការដឹកជញ្ជូន ដើម្បីស្វែងយល់ពីតម្រូវការរបស់សហគមន៍ Medford ។ ដូច្នេះសូមធ្វើការហៅទូរស័ព្ទ។ សមាជិក Reinfeld? នេះ។ ព្រឹទ្ធសមាជិក Russo? នេះ និង Graham នៅទីនេះ ដូច្នេះអ្នកទាំងបីមានវត្តមាន ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អវត្តមានឡើយ។ ចូរយើងយល់ពីបរិបទ។ មិនអីទេ? ដូច្នេះ យើងអនុម័តលើដំណោះស្រាយ។ ខ្ញុំថែមទាំងគិតអំពីការដួលរលំ។ គោលបំណងនៃដំណោះស្រាយគឺសម្រាប់ក្រុមដើម្បីចាប់ផ្តើមកិច្ចប្រជុំដើម្បីធ្វើការស្ទង់មតិដើម្បីវាយតម្លៃតម្រូវការរបស់ស្រុកតាមទស្សនៈវិស័យដឹកជញ្ជូន ដោយដឹងថាកិច្ចសន្យារបស់យើងជាមួយ Eastern Bus នឹងផុតកំណត់នៅចុងឆ្នាំសិក្សាបន្ទាប់។ ដូច្នេះអ្វីដែលយើងចង់ធ្វើគឺព្យាយាមបង្កើតដោយសកម្ម មានវិធីជាច្រើនដើម្បីបំបែកតម្រូវការធ្វើដំណើររបស់មនុស្សចេញពីភាពជាក់ស្តែងរបស់ពួកគេ ហើយយល់ពីអ្វីដែលយើងគួរគិតពីទស្សនៈគោលនយោបាយ។ ខ្ញុំគិតថាគោលការណ៍ដឹកជញ្ជូននៅក្នុងសៀវភៅណែនាំគោលការណ៍របស់យើងគឺហួសសម័យហើយ។ ប៉ុន្តែវាត្រូវតែនិយាយផងដែរថា ប្រសិនបើយើងនឹងចេញ RFP ដែលពិពណ៌នាអំពីអ្វីដែលខុសប្លែកពីអ្វីដែលយើងមានសព្វថ្ងៃនេះ វាគួរតែផ្អែកលើតម្រូវការជាក់ស្តែងរបស់ស្រុក មិនមែនតម្រូវការដែលយល់ឃើញនោះទេ។ ឧទាហរណ៍ដែលខ្ញុំកំពុងគិតគឺ អ្នកខ្លះចង់ឈប់ប្រើឡានក្រុង MBTA ដើម្បីយកសិស្សទៅវិទ្យាល័យ។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំបាននិយាយជាមួយមនុស្សមួយចំនួនដែលបាននិយាយថាយើងគួរតែធ្វើបែបនេះជាដាច់ខាត។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបាននិយាយជាមួយអ្នកដទៃ ហើយពួកគេបាននិយាយថា សិស្សវិទ្យាល័យមិនចង់ជិះរថយន្តក្រុងពណ៌លឿងទេ។ ដូច្នេះអាចដាក់ឡានក្រុងពណ៌លឿងជាច្រើន ហើយសិស្សវិទ្យាល័យនឹងជ្រើសរើសធ្វើអ្វីដែលប្លែក។ ខ្ញុំគិតថានេះជាសំណួរសំខាន់មួយដើម្បីដឹងច្បាស់ថាវាជាអ្វី អ្នកដឹងច្បាស់ថាអ្វីជាទស្សនៈ និងទស្សនៈរបស់អ្នកដែលរងផលប៉ះពាល់ ហើយនេះគឺជាគំនិតរបស់ខ្ញុំ។ ហើយខ្ញុំគិតថាតាមផ្លូវយើងឮសំណួរនយោបាយជាច្រើននៅកម្រិតណា យើងធ្វើដំណើរតាមឡានក្រុង ហើយជាធម្មតាខ្ញុំឆ្លងកាត់សាលារៀននៅពេលក្មេងៗចូលរៀន ប៉ុន្តែតែងតែមានឡានក្រុងមកទទួលក្មេងៗជានិច្ច។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថាតើមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចទៅសាលារៀនបានទាន់ពេលវេលាដោយរបៀបណា ពីព្រោះចំនួនរថយន្តដែលមក និងទៅពិតជាគួរអោយចាប់អារម្មណ៍ ហើយវាច្បាស់ណាស់ថាមាននរណាម្នាក់ត្រូវបានទុកចោល។ នេះបង្ហាញថាយើងមិនផ្តល់សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនតាមមធ្យោបាយណាមួយឡើយ។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាគោលដៅរបស់យើងគឺគិតអំពីការស្រាវជ្រាវប្រភេទណាដែលយើងអាចផ្តល់ដើម្បីជួយយើងចាប់ផ្តើមទទួលបានចម្លើយមួយចំនួនដោយផ្អែកលើមនុស្សដែលប្រើប្រាស់សេវាកម្មទាំងនេះ។ គិតអំពីបញ្ហា តើវាជាអ្វីដែលអាចដោះស្រាយបានជាមួយនឹងកិច្ចសន្យាថ្មី ឬមានដំណោះស្រាយភ្លាមៗជាងនេះ ហើយតើយើងអាចមានការពិតអ្វីខ្លះដើម្បីឆ្ពោះទៅមុខ? នោះគឺជាគោលបំណងដើមនៃកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងអស់នេះ។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះខ្ញុំបានឃើញស្រុកបានចេញផ្សាយការស្ទង់មតិលើផ្លូវឆ្លាតវៃទៅសាលារៀន ហើយខ្ញុំចង់ដឹងថាតើអ្នកណាអាចប្រាប់យើងអំពីការស្ទង់មតិនោះ និងថាតើវាជាអ្វី។ សំណួរគឺ តើអ្នកណាទទួលបានទិន្នន័យ និងគោលបំណងអ្វី ពីព្រោះខ្ញុំគិតថាវាធ្វើអោយស្មុគស្មាញដល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងកំពុងព្យាយាមធ្វើនៅទីនេះ។ ជាឧទាហរណ៍ យើងមិនអាចចេញផ្សាយការស្ទង់មតិចរាចរណ៍ពីរជាប់ៗគ្នានោះទេ ហើយរំពឹងថាមនុស្សនឹងមិនមានការភ័ន្តច្រឡំដោយពួកគេ។ ដូច្នេះនៅពេលដែលយើងចាប់ផ្តើមនិយាយអំពីអ្វីដែលត្រូវស្រាវជ្រាវ និងពេលណាត្រូវរៀបចំផែនការនោះ ខ្ញុំគិតថាវាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះខ្ញុំឆ្ងល់ថាតើមាននរណាអាចប្រាប់យើងបន្តិចអំពីការសិក្សានេះ។ ចេញថ្ងៃនេះ។
[Marice Edouard-Vincent]: លោកបណ្ឌិត Cushing តើអ្នកអាចឆ្លើយសំណួររបស់សមាជិកសភា Graham បានទេ? គាត់ចូលរួមក្នុងយុទ្ធនាការផ្លូវទៅកាន់សាលារៀនដោយសុវត្ថិភាព។ ដូច្នេះខ្ញុំព្យាយាមហៅគាត់ទៅមើលថាតើខ្ញុំអាចទាក់ទងបានវិញឬអត់។ សូមអរគុណ
[Erika Reinfeld]: បើមិនដូច្នេះទេ ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងក្រុម ដូច្នេះខ្ញុំអាចនិយាយជាមួយពួកគេ ហើយខ្ញុំបាននិយាយជាមួយ Ellery ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ដឹងថាតើសាលាស្រុកគិតយ៉ាងណាអំពីវា ប៉ុន្តែវាជាការស្ទង់មតិបីសំណួរ។ តាមពិតខ្ញុំអាចលើកវាបាន។
[Jenny Graham]: អូមិនអីទេ។ ខ្ញុំពិតជាបានឃើញវានៅពេលខ្ញុំចុះឈ្មោះ ហើយខ្ញុំគិតថា បាទ។
[Erika Reinfeld]: ខ្ញុំបានទាក់ទងទៅមន្ត្រីសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍របស់សាលា ហើយបានសួរពួកគេថា៖ ហេ តើមានអ្វីត្រូវពិនិត្យទេ? ពួកគេបាននិយាយថា អូ តាមពិត រឿងនេះនឹងចេញជាបណ្តើរៗហើយ ដែលនឹងចេញនៅថ្ងៃស្អែក។ នោះហើយជារឿង។ ដូច្នេះ... ការសិក្សាដោយខ្លួនឯងត្រូវបានធ្វើឡើងដោយ Route to Safe Schools ដែលជាអង្គការវាយតម្លៃ និងតស៊ូមតិក្នុងតំបន់ទូទាំងរដ្ឋ។ នេះជាការស្រាវជ្រាវជាមូលដ្ឋានណាស់មែនទេ? ដូច្នេះបើចុចត្រង់កន្លែងដែលអ្នករស់នៅ អីយ៉ា! បន្ទាប់មកឆ្លើយសំណួរអំពីកូនរបស់អ្នក។ តើអ្នកទៅសាលារៀនដោយរបៀបណា? តើអ្នកត្រលប់មកផ្ទះវិញដោយរបៀបណា? នោះហើយជាវា។ ដូច្នេះវាមិនពេញលេញទេ។ ខ្ញុំដឹងថាក្រុមនេះចាប់អារម្មណ៍លើទិន្នន័យបន្ថែមទៀតអំពីអ្វីដែលរារាំងមនុស្សពីការប្រើប្រាស់មធ្យោបាយធ្វើដំណើរសកម្ម ដូចជាការដើរ ការជិះកង់ ការជិះកង់ជាដើម។ ប៉ុន្តែការសិក្សានេះគ្រាន់តែជាការវាយតម្លៃប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំគិតថាលុយនឹងទៅអង្គការជាតិ Lines for School Safety។ ពួកគេប្រមូលទិន្នន័យ និងផ្តល់របាយការណ៍។ ខ្ញុំមានរបាយការណ៍ Roberts ឆ្នាំ 2018 ។ ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើបែបនេះនៅសាលា ហើយខ្ញុំគិតថាពួកគេរំភើបណាស់។ ជំរាបសួរ Katie អំពីការទទួលយកវិធីសាស្រ្តក្នុងតំបន់ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ ប៉ុន្តែវាពិតជាផ្តោតលើការដឹកជញ្ជូនជំនួស។ មិនអីទេ
[Jenny Graham]: នេះមានប្រយោជន៍ណាស់។ សូមអរគុណសមាជិកសភា Reinfeld ។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបានថ្ងៃនេះគឺឆ្លៀតពេលវេលាដែលយើងត្រូវចាប់ផ្តើម បំផុសគំនិតហើយគិតអំពីរឿងស្រដៀងគ្នា។ ប្រភេទនៃសំណួរដែលយើងចង់ពិនិត្យតាមរយៈការស្រាវជ្រាវរបស់យើង។ ប្រសិនបើយើងអាចដោះស្រាយកង្វល់ណាមួយ ប្រហែលជា Megan និងខ្ញុំអាចធ្វើការក្រៅបណ្តាញបាន។ នៅចំណុចខ្លះ សូមសរសេរវាចុះ ហើយបង្ហាញវាដល់ក្រុមក្នុងកិច្ចប្រជុំនាពេលខាងមុខ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំពិតជាមានផ្ទាំងក្រដាសទទេមួយ ដែលខ្ញុំចង់ចែករំលែកជាមួយអ្នកទាំងអស់ ហើយយើងអាចមើលវា និងបំផុសគំនិតរហូតដល់វាអាចវិវត្តទៅជាអ្វីដែលផ្លូវការជាងនេះ ប្រសិនបើនោះសមស្របនឹងក្រុម។ ត្រឹមត្រូវ? មិនអីទេ ខ្ញុំនឹងចែករំលែកអេក្រង់របស់ខ្ញុំ។ មិនអីទេ តើអ្នកទាំងអស់គ្នាអាចមើលអេក្រង់របស់ខ្ញុំបានទេ?
[Jenny Graham]: មិនអីទេ ជាការប្រសើរណាស់, ខ្ញុំគិតថារឿងមួយដែលយើងប្រហែលជាចង់ធ្វើឱ្យច្បាស់គឺថាសំណួររបស់យើងត្រូវតែត្រូវបានឆ្លើយតាមរយៈការស្រាវជ្រាវ។ រឿងមួយទៀតគឺ តើសំណួរស្ទង់មតិអ្វីដែលអ្នកគិតថាយើងគួរសួរ? ការសរសេររបស់ខ្ញុំតែងតែអាក្រក់នៅពេលដែលខ្ញុំចែករំលែកអេក្រង់របស់ខ្ញុំ។ ល្អឥតខ្ចោះ។ ដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកមានគំនិតអ្វីមួយ ខ្ញុំចង់ឮពីអ្នក ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកណាមានអ្វីចង់ចែករំលែក ខ្ញុំនឹងចែករំលែកវាជាមួយក្រុម។
[Paul Ruseau]: ដូច្នេះខ្ញុំ Google បានលើកឧទាហរណ៍មួយចំនួននៃការស្ទង់មតិផ្នែកដឹកជញ្ជូនតាមសាលារៀន។ ផ្នែកនេះមានសំណួរចំនួន 21 ហើយខ្ញុំកំពុងអានវា។ មានសំណួរដូចខាងក្រោមៈ កាលវិភាគស្តាប់ទៅគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាផ្នែកនៃការស្រាវជ្រាវនេះ។ ខ្ញុំមិនឃើញចម្លើយទេ ព្រោះម៉ឺនុយទម្លាក់ចុះប្រហែលជាមានជម្រើសច្រើនពេក ប៉ុន្តែនេះគឺជាការស្ទង់មតិបិទជិត ដូច្នេះពួកគេនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នករំកិលចុះក្រោម ហើយមើលអ្វីដែលនៅពីក្រោយវា។ មានសំណួរអំពីបទពិសោធន៍ផ្លាស់ប្តូរ រឿងវិជ្ជមាន រឿងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល និងច្រើនទៀត។ ខ្ញុំក៏បានបន្ថែមផ្លូវសុវត្ថិភាពទៅកាន់សាលារៀននៅក្នុងការជជែកផងដែរ។ ខ្ញុំគិតថានេះជាឧទាហរណ៍នៃរបាយការណ៍បច្ចុប្បន្នរបស់អ្នក។ ហើយដូចដែលសមាជិក Reinfeld បានចង្អុលបង្ហាញ នេះគឺជាមូលដ្ឋានខ្លាំងណាស់។ អ្នកដឹងទេ នៅពេលដែលមនុស្សប្រើវាជាអ្វីដែលខ្ញុំមានន័យថា របៀបមនុស្សទៅសាលារៀន ថ្នាក់ថ្ងៃនៃសប្តាហ៍ ពេលព្រឹក និងពេលរសៀល។ អ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នោះគឺថាពួកគេទាក់ទងនឹងលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុដែលជារឿងល្អ។ អ្នកដឹងទេ ប្រសិនបើយើងរៀបចំអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងជុំវិញកង់របស់មនុស្ស ប្រព័ន្ធទាំងមូលអាចខូច ដោយសារមិនតែងតែមានពេលសម្រាប់ដំណើរការ ដែលអាចជាបញ្ហា។ ត្រឹមត្រូវ។
[Erika Reinfeld]: បាទ/ចាស សំណួរមូលដ្ឋានមួយរបស់ខ្ញុំគឺ តើយើងចង់វាយតម្លៃ និងយល់ពីអ្វីដែលឧបសគ្គក្នុងការចូលរួមក្នុងសេវាកម្មដឹកជញ្ជូន ឬជម្រើសផ្សេងៗដែលផ្តល់ដោយសាលាស្រុក ហើយតើអ្វីជារឿងផ្សេងគ្នាដែលសាលាអាចធ្វើដើម្បីផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថដឹកជញ្ជូនរបស់ពួកគេ។ ព្រោះនេះជាវិធីពីរផ្សេងគ្នាក្នុងការសួរសំណួរ។
[Jenny Graham]: បាទ/ចាស ខ្ញុំគិតថា នោះជាសំណួរដ៏ល្អ។ ហើយខ្ញុំគិតថារឿងមួយទៀតដែលខ្ញុំឃើញគឺយើងត្រូវការ ខ្ញុំគិតថាបើយើងទទួលបានចម្លើយ យើងត្រូវដឹងជាមុនសិន អ្នកដែលឆ្លើយតបនឹងការស្ទង់មតិ តើគាត់ចូលរៀនថ្ងៃនេះដោយរបៀបណា? និង, តើវាបំពេញតម្រូវការរបស់អ្នកទេ? បើមិនដូច្នោះទេ តើអ្នកគិតថាអ្វីអាចបំពេញតម្រូវការរបស់អ្នក? ជាឧទាហរណ៍ សិស្សថ្មីរបស់ខ្ញុំដើរទៅសាលារៀន ដែលបំពេញតម្រូវការរបស់ខ្ញុំ ដោយសារយើងរស់នៅតិចជាងកន្លះម៉ាយពីបរិវេណសាលា។ ខ្ញុំប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ខុសប្លែកប្រសិនបើកូនស្រីថ្នាក់ទី 9 របស់ខ្ញុំដើរទៅសាលារៀន ប៉ុន្តែយើងរស់នៅចម្ងាយ 2 ម៉ាយពីសាលារៀន ដែលមានន័យថានាងនឹងត្រូវដើរទៅសាលារៀន។ ខ្ញុំអាចនិយាយបានថា ក្នុងករណីនេះកូនខ្ញុំទៅសាលា ប៉ុន្តែវាមិនបានបំពេញតម្រូវការរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំសូមជូនពរឱ្យសាលាស្រុកផ្តល់មធ្យោបាយធ្វើដំណើរ ដូច្នេះគាត់មិនចាំបាច់ដើរពីរម៉ាយទៅសាលារៀនទេ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថា ការយល់ដឹងពីរបៀបដែលអ្នកឆ្លើយតបធ្វើការសព្វថ្ងៃ ថាតើវាបំពេញតាមតម្រូវការរបស់អ្នកឬអត់ ហើយចុះយ៉ាងណាបើវាមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំគិតថាវាជាវិធីសំខាន់ក្នុងការគិតអំពីរបៀបដែលយើងចង់លុបបំបាត់បញ្ហាទាំងនេះ។ ហើយខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាវាទាំងពីរ សមាជិក Reinfeld ប្រហែលជាខ្ញុំត្រូវការតំបន់នេះដើម្បីធ្វើអ្វីដែលប្លែក ឬខ្ញុំត្រូវការធ្វើអ្វីមួយផ្សេង អ្នកដឹងទេ តើមួយណាជាវា? តើមានឧបសគ្គណាដែលរារាំងខ្ញុំមិនឲ្យធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន? ឬខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវការឡានក្រុងពណ៌លឿង ដើម្បីទៅយកកូនរបស់ខ្ញុំ ទើបអាចនិយាយបានថាបំពេញតម្រូវការរបស់ខ្ញុំ? ខ្ញុំគិតថាយើងនឹងទទួលបានចម្លើយខុសៗគ្នាជាច្រើន។ ប៉ុន្តែសម្រាប់សិស្សបែបនេះ ជាពិសេសសិស្សវិទ្យាល័យ ខ្ញុំទាយថាសំណួរមួយដែលខ្ញុំចង់ដោះស្រាយគឺ៖ តើពួកគេឬអត់ គេជិះឡានសាលាថ្ងៃនេះ តើគេជិះឡានប្រភេទណា? ហើយវាបំពេញតម្រូវការរបស់អ្នកទេ? បើមិនដូច្នេះទេ តើអ្វីអាចជួយយើងឱ្យយល់អំពីចំណូលចិត្តរបស់សិស្សានុសិស្ស និងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ ដូចជាបញ្ហា MBTA? ដូច្នេះយើងអាចធ្វើបាន អ្នកដឹងទេ ចូរយើងឆ្លើយតបតាមនោះ ហើយគិតអំពីអត្ថន័យរបស់វាចំពោះយើង។ ខ្ញុំនឹងចែករំលែកឯកសារនេះ។
[Paul Ruseau]: ដូច្នេះតើមាតិកានេះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុង Gmail ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ឬនៅសាលារៀន? តោះមើល។ មិនមែនទេ។ ខ្ញុំស្អប់វា។ ខ្ញុំក៏គិតដូច្នេះដែរ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ដូចដែលអ្នកបាននិយាយ ទាក់ទងនឹងផ្លូវសុវត្ថិភាពនៅក្នុងការស្ទង់មតិរបស់សាលា ថាតើនេះគឺជាការស្ទង់មតិសម្រាប់ឪពុកម្តាយដែរឬទេ។ ខ្ញុំគិតថានេះជាក្រុមសំខាន់ដែលត្រូវសួរ។ យើងមានសំណួរសម្រាប់ឪពុកម្តាយ និងអ្នកថែទាំ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាវាសំខាន់ក្នុងការសួរ។ សម្រាប់អ្នកប្រើប្រាស់ ក៏ដូចជាសិស្សានុសិស្ស ជាពិសេសសិស្សវិទ្យាល័យ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាពួកគេជាប្រភេទសំណួរខុសគ្នាខ្លាំងណាស់។ អូបាទ។ មិនអីទេ និងសិស្សវិទ្យាល័យ។ អរគុណលោក Tom ។ មិនអីទេ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ការមើលឃើញទិន្នន័យរបស់អ្នកធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យយ៉ាងខ្លាំង។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ព្រឹក និងពេលរសៀល ចរាចរណ៍ ទិន្នន័យ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវបានបែងចែកទៅជា 10 ផ្សេងគ្នា ពិតណាស់វាសមហេតុផល។ មានទិន្នន័យច្រើន។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាយើងមិនចាំបាច់និយាយឡើងវិញនូវព័ត៌មានណាមួយដែលយើងបានទទួលពីការស្ទង់មតិផ្លូវទៅកាន់សាលារៀនដោយសុវត្ថិភាពនោះទេ។ សង្ឃឹមថាយើងអាចឆ្លងសំណួរនេះចេញពីបញ្ជី ហើយមិនសួរសំណួរទាំងនេះម្តងទៀតទេ។
[Jenny Graham]: មែនហើយ ខ្ញុំមិនជឿថា ជាដំបូង ខ្ញុំមិនជឿថាយើងអាចចូលប្រើទិន្នន័យនេះក្នុងទម្រង់ឆៅទេ មែនទេ? បាទ ខ្ញុំចង់និយាយថា ខ្ញុំគិតថាយើងអាចសួរបាន ប៉ុន្តែយើងប្រហែលជាទទួលបានរបាយការណ៍មែនទេ? ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថា យើងនឹងត្រូវសួរខ្លះ ប្រហែលជាសំណួរច្រើនទៀត អ្នកដឹងម្តងទៀត ព្រោះខ្ញុំគិតថា យើងចង់ចែកចាយពួកគេ។ នៅក្នុងសំណុំទិន្នន័យរបស់យើងមែនទេ? Megan ខ្ញុំរីករាយណាស់ដែលអ្នកបានរកឃើញពួកយើង។ ខ្ញុំស្គាល់អ្នក ហើយខ្ញុំបានពិភាក្សារឿងនេះច្រើនដងហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ដឹងចង់ឃើញ អ្នកដឹង ដោយផ្អែកលើអារម្មណ៍របស់ការិយាល័យរបស់អ្នកចំពោះចរាចរណ៍ តើមានអ្វីកើតឡើងនៅពេលយើងគិតអំពីអ្នកណា តើយើងត្រូវការព័ត៌មានអ្វីខ្លះពីមនុស្ស។ អូ ហើយអ្នកមិនអាចដកខ្លួនចេញបានទេ។ រង់ចាំ អូ
[Megan Fidler-Carey]: តើគាត់បានចាកចេញទេ? បាទ បាទ។ មិនអីទេ តោះចាប់ផ្តើម។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមានន័យថា ប្រាកដ។ ដូច្នេះ អ្នកដឹងទេ ខ្ញុំនិយាយត្រូវ ព្រោះខ្ញុំដឹងថា វាអាចត្រូវបានធ្វើដោយធនធានដែលមាន និងអ្វីដែលគោលការណ៍និយាយ។ ដូច្នេះបើយើងត្រូវកែប្រែគោលនយោបាយខ្លះដើម្បីបំពេញតម្រូវការគ្រួសារខ្លះដែលមិនទាន់បានជួបនោះ យើងនឹងមិនអាចបំពេញបានឡើយ។ ឥឡូវនេះ យើងមិនមានការទាមទារខាងនយោបាយទេ ព្រោះយើងមិនមានហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសម្រាប់នោះ។ ដូច្នេះកង្វះអ្នកបើកបររថយន្តក្រុងគឺពិតជាខ្លាំង។ ជេននី ខ្ញុំយល់ស្របជាមួយអ្នក ទោះបីជាផ្នែកដែលពិបាកបំផុតនោះគឺថាយើងបានបំបែកគោលការណ៍ពីចម្ងាយ ហើយបានលុបចោលចំណតឡានក្រុងមួយចំនួន ជាពិសេសនៅកម្រិតបឋម យើងលុបចោលចំណតឡានក្រុងមួយចំនួនក្នុងរយៈពេលមួយម៉ាយល៍។ ដូច្នេះ គោលការណ៍មិនតម្រូវឱ្យយើងប្រើរថយន្តក្រុងដើម្បីទៅទទួលនិងទម្លាក់សិស្សទាំងនេះទេ។ បន្ទាប់មកអ្នកដឹងទេ គ្រួសារទាំងនោះកាន់តែឆ្លាត ហើយដើរទៅចំណតឡានក្រុងបន្ទាប់។ មានកុមារប្រហែល 30 នាក់។ ដូច្នេះ អ្នកដឹងទេថា ខ្ញុំបានត្រៀមខ្លួនដើម្បីវាយក្មេងៗទាំង 30 នាក់នោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំកំពុងគិតជាពិសេសអំពីថាតើពួកគេមកពីគ្រួសារណា សហគមន៍ដែលពួកគេមកពីណា និងទំនាក់ទំនងសាធារណៈនឹងទៅជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើមានមនុស្សមួយក្រុមធំបែបនេះ។ ខ្ញុំចង់និយាយថា ខ្ញុំដឹងថាមានផ្នែកអក្ខរាវិរុទ្ធជាច្រើននៃព័ត៌មានលម្អិត ប៉ុន្តែវាជាផ្នែកសំខាន់សម្រាប់ក្រុមនេះដើម្បីពិចារណា។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា យើងនឹងឃើញការគិតឡើងវិញច្រើនអំពីគោលនយោបាយទាំងនេះ ព្រោះនៅឆ្ងាយ។ ក្នុងនាមខ្ញុំជាសាលាស្រុក ខ្ញុំបានប្ដេជ្ញាធ្វើនៅរដូវក្តៅនេះ ហើយយើងក៏ត្រូវប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះការអភិវឌ្ឍន៍សហគមន៍ឡើងវិញមួយចំនួន ដើម្បីបង្រៀនពួកគេកុំឱ្យទៅសាលារៀន។ ជាសំណាងល្អ អ្នកគ្រប់គ្រងរថយន្តក្រុងភាគខាងកើតថ្មី និងខ្ញុំមានផែនការប្រភេទណាមួយក្នុងរដូវក្តៅនេះ ដែលគាត់នឹងដំណើរការផ្លូវទាំងអស់ជាមួយគ្នា កាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព ហើយយើងនឹងទៅដល់ទីនោះ។ កុំទទួលយកកុមារដែលមិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់។ ខ្ញុំនឹងទាក់ទងទៅគ្រួសារក្នុងសហគមន៍ដែលធ្លាប់រីករាយនឹងការជិះឡានក្រុង ប៉ុន្តែមិនមានសិទ្ធិបរិច្ចាគ។ ខ្ញុំនឹងធ្វើការជាមួយបណ្តាញគ្រួសារមេត្រូ ដែលការប្រជុំអាចធ្វើឡើង ដែលយើងទាំងអស់គ្នាអាចដើរទៅសាលារៀនជាមួយគ្នា។ នេះជាកន្លែង ខ្ញុំចង់ធ្វើការជាមួយ Ellery ។ Ellery បានទាក់ទងមកខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមានឱកាសនិយាយជាមួយគាត់ម្តងទៀតអំពីវិធីសុវត្ថិភាពទៅកាន់សាលា ដើម្បីយល់ពីធនធានដែលយើងត្រូវការដើម្បីធ្វើកិច្ចការនេះ។ វាហាក់ដូចជាវិធីគួរឱ្យអស់សំណើចមួយក្នុងការបង្រៀនមនុស្សពីរបៀបដើរក្នុងសាលារៀន ដែលយើងត្រូវនិយាយឱ្យច្បាស់លាស់អំពីវា ប៉ុន្តែយើងបានធ្វើវា ហើយយើងបង្ហាញមនុស្សមួយចំនួនដូចជា "ទាំងនេះគឺជាមនុស្សដែលអ្នកអាចដើរជាមួយបាន ហើយវាមិនអីទេ"។ អ្នកអាចទុកចិត្តកូនរបស់អ្នកថាមនុស្សទាំងនេះទៅសាលារៀន។ ខ្ញុំគ្មានគំនិតទេ។ មានរឿងអនាធិបតេយ្យជាច្រើន ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែបន្តធ្វើការលើពួកគេ។ សម្ពាធពីគ្រួសារដែលកូនខ្ញុំដើរឆ្ងាយពេក ខ្ញុំត្រូវអង្គុយលើឡានក្រុង។ ហើយឡានក្រុងពេញព្រោះគ្មានអ្នកបើក។ ជាលទ្ធផល មិនមានកៅអីគ្រប់គ្រាន់ សូម្បីតែសិស្សដែលមានសិទ្ធិ ធ្វើឱ្យឡានក្រុងមានគ្រោះថ្នាក់។ អ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយគឺថា យើងត្រូវតែបណ្តុះឯករាជ្យភាពរបស់កូនៗរបស់យើង ហើយចាប់ផ្តើមដើរជាមួយពួកគេ។ នេះគឺជាស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់យើង។ ប៉ុន្តែពេលមកដល់វិទ្យាល័យហើយឡានក្រុងពណ៌លឿងនៅវិទ្យាល័យ ខ្ញុំបានត្រឹមតែធ្វើការអង្កេតក្រៅផ្លូវការពីសិស្សទាំងនោះ។ ខ្ញុំចង់ឃើញការស្ទង់មតិជាផ្លូវការជាមួយនឹងសំឡេងសិស្សពិតប្រាកដដើម្បីមើលថាតើពួកគេមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាចំពោះបញ្ហានេះ។ ព្រោះខ្ញុំគិតថាប្រសិនបើយើងចំណាយលុយបន្ថែមឡានក្រុងពណ៌លឿងដល់សិស្សវិទ្យាល័យទាំងអស់ដែលមានសិទ្ធិជិះឡានក្រុងពណ៌លឿងនោះ យើងនឹងមានឡានក្រុងទំនេរច្រើន។ សួស្តី Lucy សុំទោស ខ្ញុំកំពុងហៅ Zoom ។ យើងនឹងមានឡានក្រុងពណ៌លឿងជាច្រើន ដែលស្ទើរតែពេញ និងថ្លៃណាស់។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំធ្លាប់រៀនគណិតវិទ្យា ហើយនិយាយថា វាមានតម្លៃថោកជាងក្នុងការបង់ថ្លៃកាត MBTA M ទាំងអស់សម្រាប់សិស្សវិទ្យាល័យគ្រប់រូប ជាជាងមានឡានក្រុងពណ៌លឿងចំនួន 14 គ្រឿងសម្រាប់ដឹកជញ្ជូនក្មេងៗទាំងអស់។ ឥឡូវនេះ ម្ដងទៀត ខ្ញុំមិនដឹងថាមានក្មេងប៉ុន្មាននាក់នឹងប្រើវា ដូច្នេះវាជាការខ្ជះខ្ជាយ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត វាហាក់បីដូចជាខ្ជះខ្ជាយលុយ ព្រោះនៅពេលដែលយើងបង់ថ្លៃឡានក្រុង MBTA សម្រាប់សិស្ស យើងដឹងថាពួកគេជាច្រើនមិនទាំងប្រើវាទេ។ ដូច្នេះយើងនឹងចំណាយ 30 ដុល្លារក្នុងមួយខែសម្រាប់សិស្សប្រសិនបើពួកគេចូលប្រើវាមួយថ្ងៃក្នុងមួយសប្តាហ៍ឬមិត្តភក្តិរបស់ពួកគេបើកបរពួកគេពួកគេបើកឡានដោយខ្លួនឯងឬឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេបើកពួកគេ។ ដូច្នេះវាមិនមែនទេ ហើយវាឈឺចាប់ពេលឃើញលុយទាំងអស់ហោះចេញពីបង្អួច។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថា វិទ្យាល័យពិតជាមានតម្លៃ និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់សម្រាប់ឪពុកម្តាយ អ្នកដឹងទេ ព្រោះថ្ងៃនេះយើងបានទទួលអ៊ីមែលពីម្តាយម្នាក់ដែលនិយាយថា គាត់សុខស្រួលជាមួយសិស្សរបស់គាត់ដែលបើកបរជាមួយមិត្តភក្តិរបស់គាត់ ហើយជិះឡានក្រុងពណ៌លឿង។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំគិតថាសំឡេងរបស់ឪពុកម្តាយគួរតែជាផ្នែកមួយនៃការស្រាវជ្រាវនេះផងដែរ។
[Jenny Graham]: ត្រឹមត្រូវ។ ត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះ Megan ខ្ញុំដឹងហើយ វាអាចមានបញ្ហា ឬកង្វល់ក្នុងកម្រិតផ្សេងៗគ្នាមែនទេ? ដូចនៅសាលាបឋមសិក្សាដែរ ខ្ញុំរំពឹងថានឹងឃើញមតិប្រភេទផ្សេងៗគ្នាជាងនៅវិទ្យាល័យ និងវិទ្យាល័យ។ ដូច្នេះខ្ញុំចង់ដឹងថាតើមានសំណួរអ្វីផ្សេងទៀតដូចជាតើយើងចង់ដឹងអ្វីទៀតអំពីឡានក្រុង? ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំនឹងនិយាយអ្នកដំណើរ ឬការដឹកជញ្ជូន ដែលយើងមិនបានពិភាក្សាគ្នារហូតមកដល់ពេលនេះ។ រឿងមួយដែលកើតឡើងក្នុងគំនិតគឺសំណួរជាក់ស្តែងមួយចំនួនអំពីការពន្យាពេលឡានក្រុង។ ខ្ញុំដឹងថាប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ វាជាបញ្ហាសូម្បីតែនៅក្នុងសាលាបឋមសិក្សា ពីព្រោះក្នុងករណីខ្លះយើងផ្តល់ជូន ឡានក្រុងពណ៌លឿងមកដល់សាលាបឋមសិក្សាយឺត បើទោះជាខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីពិសេសកំពុងកើតឡើងក៏ដោយ។
[Megan Fidler-Carey]: រឿងតែមួយគត់ដែលខ្ញុំដឹងគឺថានៅពេលដែលយើងទទួលបានជំនួយ ESSER យើងកំពុងធ្វើប្រភេទមួយចំនួនដូចជា ESSER ការបង្រៀនជាដើម។ ហើយយើងផ្តល់សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនសម្រាប់នោះ។ ល្អ
[Jenny Graham]: នោះជាការពិត ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា ជាទូទៅ ការពន្យារពេលឡានក្រុង គឺជាសំណួរដែលយើងគួរតែព្យាយាមឆ្លើយ។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំបានឮរឿងស្រដៀងគ្នានេះ ហើយបានគិតអំពីវាយូរមកហើយ។ កូនប្រុសនៅវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំលេងកីឡាបន្ទាប់ពីរៀន។ ពួកគេមានផែនការណាស់។ ពួកវាអាចព្យាករណ៍បានទាំងស្រុង។ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមបន្ទាប់ពីឡានក្រុងចុងក្រោយចេញពីសាលា។ វាហាក់ដូចជាឆ្កួតបន្តិចដែលយើងមានព្រឹត្តិការណ៍ដែលឧបត្ថម្ភដោយសាលា ហើយគ្រាន់តែចាប់ផ្តើមវាដោយចេតនាបន្ទាប់ពីក្មេងៗមានជម្រើសដឹកជញ្ជូន។ នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំគិតនៅពេលខ្ញុំគិតពីឡានក្រុងយឺត។ កូនខ្ញុំព្រោះពេលឡើងវិទ្យាល័យគេនឹងរៀននៅវិទ្យាល័យ។ ភាពចង្អៀតណែនត្រូវបានគេនិយាយថានឹងកើតឡើងនៅពេលដែលអត្តពលិកវិទ្យាល័យផ្លាស់ពីសាលាមធ្យមទៅវិទ្យាល័យ។ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ឮដែរថា បណ្ណាល័យជាកន្លែងណាត់ជួបដ៏ពេញនិយមនៅវិទ្យាល័យ ដែលតែងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំសើច។ ដូច្នេះ មានចំណុចសំខាន់ៗមួយចំនួននៅជុំវិញទីក្រុងដែលកើតឡើងនៅពេលផ្សេងគ្នានៃថ្ងៃ ដែលខ្ញុំគិតថាក៏មានតម្លៃពិចារណាផងដែរ។ ខ្ញុំឃើញនរណាម្នាក់នៅទីនោះ តើគឺពេត្រុស តើអ្នកជាអ្នកលើកដៃឬ?
[Peter Cushing]: នោះហើយជាវា។ ខ្ញុំកំពុងគិតអំពីសំណួរមួយដែលអាចទាក់ទងនឹងអ្វីដែលអ្នកកំពុងនិយាយ។ កម្រិតចុងក្រោយនៃឡានក្រុង។ សាលារៀនមួយចំនួនមានឡានក្រុងថ្មពិលពីរ ហើយឥឡូវនេះដឹងថានឹងមានការគិតថ្លៃបន្ថែម ប៉ុន្តែពួកគេមានសិទ្ធិនិយាយសម្រាប់ឡានក្រុងយឺតនៅម៉ោង 3:30 ហើយបន្ទាប់មកប្រហែលជាឡានក្រុងយឺតនៅម៉ោង 6:30 ឬ 6 ព្រឹកនៅពេលដែលមានព្រឹត្តិការណ៍បែបនេះនៅសាលារៀន។ ដូច្នេះ នោះអាចជាសំណួរបន្ថែមដែលត្រូវសួរ។ ខ្ញុំគិតថាមានអ្វីផ្សេងទៀតដែលត្រូវធ្វើឱ្យច្បាស់លាស់។ បញ្ហាគឺថាការស្ទង់មតិត្រូវតែបញ្ចប់សម្រាប់សិស្សម្នាក់ៗ និងមិនមែនសម្រាប់គ្រួសារនីមួយៗទេ ជាពិសេសប្រសិនបើមានគ្រួសារច្រើននៅក្នុងសាលាច្រើន។ ខ្ញុំមិនដឹងថាតើខ្ញុំអាចនិយាយបែបនោះទេ។ ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំក៏បាននិយាយជាមួយអ្នកតំណាងផ្លូវសុវត្ថិភាពទៅកាន់សាលារៀនរបស់យើងផងដែរ។ វានឹងសួរយើងថាតើយើងមានសិទ្ធិចូលប្រើទិន្នន័យដើមឬអត់។ នេះជាធម្មតាជារបាយការណ៍ដែលបានចែករំលែកជាមួយអ្នកមើលការខុសត្រូវ ប៉ុន្តែគាត់នឹងសួរថាតើយើងអាចចូលប្រើទិន្នន័យឆៅបានដែរឬទេ។
[Paul Ruseau]: នោះអស្ចារ្យណាស់។
[Erika Reinfeld]: សមាជិក Reinfeld? ដូច្នេះខ្ញុំចង់ចង្អុលបង្ហាញថា ទីប្រឹក្សា Russo និងសមាជិកមួយចំនួនទៀតបាននៅឯកិច្ចប្រជុំក្រុមប្រឹក្សាប្រឹក្សាសិស្ស ឬក្រុមប្រឹក្សាប្រឹក្សាសិស្សកាលពីសប្តាហ៍មុន ហើយពួកគេបានលើកឡើងពីបញ្ហាប្រឈមមួយចំនួនទាក់ទងនឹងការបើកឡានក្រុង។ មួយផ្នែកគឺអំពីរបៀបដែលសាលារៀនធ្វើបែបនេះទាក់ទងនឹងកន្លែងចតឡាន ខ្សែបន្ទាត់ និងហ្វូងមនុស្ស ហើយមួយផ្នែកគឺនិយាយអំពីពេលវេលា។
[Megan Fidler-Carey]: តើនេះជាសាលាណា? អនុវិទ្យាល័យ។ វិទ្យាល័យសុខសប្បាយទេ?
[Erika Reinfeld]: ជាការប្រសើរណាស់ ខ្ញុំចង់បន្ទរនូវអ្វីដែលអ្នកតំណាង Russo បាននិយាយមុននេះ អំពីការទទួលបានមតិកែលម្អពីសិស្ស ពិតណាស់នៅកម្រិតមធ្យមសិក្សា ហើយខ្ញុំក៏គិតនៅកម្រិតមធ្យមសិក្សាផងដែរ។ ខ្ញុំគិតថាសំណួររបស់ខ្ញុំគឺ តើការស្រាវជ្រាវបទពិសោធន៍គុណភាពសេវាកម្មនេះពាក់ព័ន្ធនឹងកម្រិតណា? តើសេវាកម្មអ្វីដែលគួរត្រូវបានផ្តល់ និងសេវាកម្មអ្វីដែលគួរត្រូវបានប្រើប្រាស់។ ព្រោះអ្នកដឹងទេ រឿងដែលយើងឮគ្រប់ពេល ដូចជាការកកកុញលើឡានក្រុង ខ្វះអេក្រង់លើឡានក្រុង ឬការជក់បារីលើឡានក្រុង បញ្ហាទាំងនេះដូចដែលអ្នកបាននិយាយ ភាពខុសគ្នារវាងការពិត និងរឿងប្រឌិត តើបញ្ហាទាំងនេះជារឿងធម្មតាប៉ុណ្ណាទៅ? បន្ទាប់មកខ្ញុំបានឃើញ Megan លើកដៃរបស់នាង។
[Megan Fidler-Carey]: ត្រឹមត្រូវហើយ ដោយសារការបារម្ភតែមួយគត់របស់ខ្ញុំគឺការស្នើសុំការវាយតម្លៃគុណភាពសេវាកម្ម វាគ្រាន់តែបើកផ្លូវឡើង។ CAVE អ្នកដឹងទេ នោះនឹងក្លាយជាកង្វល់សម្រាប់ខ្ញុំ។ ជាពិសេស ដោយសារយើងដឹងថា យើងមានការពន្យល់ថាហេតុអ្វីបានជាអ្វីមួយមិនដំណើរការល្អ ហើយវាមួយផ្នែកដោយសារតែខ្វះអ្នកបើកបរ។ អ្នកដឹងទេ ប្រសិនបើយើងមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី ហើយអ្វីៗនៅតែដដែល នោះយើងមានក្រុមពេញលេញ ហើយអ្វីគ្រប់យ៉ាងគឺអស្ចារ្យ។ បន្ទាប់មក មនុស្សបានប្រាប់យើងថាទេ នោះមិនមែនជាអ្វីដែលយើងចង់បាន។ ខ្ញុំគិតថាវានឹងមានតម្លៃជាង។ ប៉ុន្តែដូចសព្វថ្ងៃនេះ យើងនិយាយថា ឡានក្រុងមានមនុស្សកកកុញ ឬអ្នកបើកបរស្ថិតក្នុងស្ថានភាពមិនល្អ យើងមិនអាចបណ្តេញនរណាម្នាក់បានទេ នៅពេលដែលយើងជួបប្រទះស្ថានភាពដែលយើងមិនអាចដោះស្រាយបាន។
[Erika Reinfeld]: ខ្ញុំចង់និយាយថា ខ្ញុំគិតថាសំណួររបស់ខ្ញុំគឺ៖ ត្រូវទេ? តើយើងអាចបង្ហាញចំណុចទាំងនេះក្នុងលក្ខខណ្ឌនៃការរារាំងបានទេ? តើមនុស្សរក្សាកូនរបស់ពួកគេនៅលើឡានក្រុងសម្រាប់ហេតុផល X, Y ឬ Z? នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំគិតថាសម្រង់នេះមានប្រយោជន៍។
[Paul Ruseau]: និងរុស្ស៊ី? បាទ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំច្បាស់ជាយល់ពីកង្វល់របស់ Meghan ។ គ្មាននរណាម្នាក់ចង់បានរបាយការណ៍ដែលនិយាយថា៖ ឱព្រះនៃខ្ញុំ អ្វីៗគួរឲ្យខ្លាចណាស់។ ជាពិសេសនៅពេលយើងដំបូង ខ្ញុំមិននិយាយថាអាក្រក់ទេ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងដឹងថាមានបញ្ហា យើងដឹងថាបញ្ហាជាអ្វី យើងដឹងពីដំណោះស្រាយ។ មិនទាន់មានដំណោះស្រាយនៅឡើយទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំគិតថាការយល់ដឹងវាមានតម្លៃព្រោះវាផ្តល់ឱ្យយើងនូវបញ្ជីអាទិភាព។ អ្នកដឹងទេ ពេលយើងសម្រេចចិត្តចាយលុយ យើងមិនមានលុយគ្រប់គ្រាន់ទេ ចង់ដឹងទេ អ្នកដឹងទេ ប្រសិនបើ 92% នៃសិស្សដែលប្រើប្រាស់មធ្យោបាយធ្វើដំណើររបស់យើងគិតថាវាជារឿងដ៏អាក្រក់បំផុតដែលពួកគេធ្លាប់ជួបប្រទះក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ នោះខុសពី 20% ដែលត្អូញត្អែរ។ វានឹងជួយយើងឱ្យយល់ពីទិដ្ឋភាពនៃសេវាកម្មផ្សេងទៀតនៅក្នុងតំបន់ដែលយើងមិនផ្តល់ ឬមិនអាចផ្តល់ ឬដែលអាចត្រូវបានកាត់បន្ថយ ឬសេវាកម្មស្រដៀងគ្នា។ អ្នកដឹងទេ ខ្ញុំគិតថារឿងមួយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រួយបារម្ភអំពីការស្ទង់មតិនេះជាទូទៅគឺថា ដូចជាការស្ទង់មតិផ្សេងទៀតដែលយើងធ្វើ ដូចជាការស្ទង់មតិរបស់អ្នកគ្រប់គ្រងរបស់យើង នេះជារឿងធម្មតាបំផុតមួយនៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំមិនត្រឹមតែបានអនុវត្តវាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងកាត់បន្ថយផងដែរ ប្រសិនបើយើងពិតជាតស៊ូជាមួយនឹងការពន្យារពេល។ អ្នកឆ្លើយតបទៅនឹងការស្ទង់មតិរបស់អ្នកត្រួតពិនិត្យបាននិយាយថាពួកគេមិនមែនមកពី Medford ទេ។ ខ្ញុំចង់និយាយថាការសម្តែងរបស់ Medford គឺបំផ្លើសបន្តិច។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមានន័យថា ខ្ញុំពេញចិត្តចំពោះរាល់មតិយោបល់របស់អ្នក ហើយយើងបានបង្កើតឡើងជាលេខល្អ ប៉ុន្តែកម្រិតចំណូលលេខមួយសម្រាប់អ្នកជួយសង្គ្រោះគឺលើសពី 250,000 ដុល្លារ។ នេះមិនមែនជាមធ្យមសម្រាប់ Medford ទេ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំព្រួយបារម្ភអំពីរបៀបដែលយើងអាចទទួលបានចម្លើយដ៏មានអត្ថន័យ។ ដូច្នេះជាដំបូង យើងមិនត្រូវបញ្ឆោតទិន្នន័យច្រើនពេកចំពោះមនុស្សដែលមានការខឹងសម្បារនោះទេ ដែលតែងតែជាកង្វល់។ ហើយអ្នកដឹងទេ រឿងដែលពួកគេទើបតែនិយាយអំពីឡានក្រុងយឺត អ្នកដឹងទេ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំអាចប្រាប់រឿងរបស់ខ្ញុំបានប៉ុន្មានដងទេ ប៉ុន្តែមុខមួយចំនួននៅលើអេក្រង់បានផ្លាស់ប្តូរ។ ដូច្នេះ ប៉ុន្តែអ្នកដឹងទេ ខ្ញុំរស់នៅតំបន់ជនបទ។ ខ្ញុំជាសិស្សដែលឃ្លាតឆ្ងាយបំផុតក្នុងសាលា។ បន្ថែមសិស្ស។ វាមិនមែនជាការបំផ្លើសទេដែលថាជារៀងរាល់ថ្ងៃត្រូវចំណាយពេលជាងមួយម៉ោង។ ហើយគ្មានឡានក្រុងណាមកយឺតទេ។ ក្នុងអំឡុងពេលសិក្សារបស់ខ្ញុំចាប់ពីថ្នាក់ទី 7 ដល់ទី 12 ខ្ញុំមិនបានចូលរួមក្នុងសកម្មភាពក្រៅកម្មវិធីសិក្សាណាមួយទេ ព្រោះនេះជាវិទ្យាល័យសម្រាប់ថ្នាក់ទី 7-12 ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថា ចំណូលចិត្តរបស់ខ្ញុំគឺយើងផ្តល់អាទិភាពរឿងបែបនេះព្រោះតែ ឥឡូវនេះ នេះមិនមែនជាជនបទ New Hampshire ទេ ដែលមានទីក្រុង និងសាលារៀនចំនួន 13 នៅឆ្ងាយ។ នេះពិតជាស្ថានភាពខុសគ្នា ហើយអាចមានជម្រើសផ្សេងទៀត។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍រសើបខ្លាំងណាស់ចំពោះសិស្សរបស់យើងដែលមិនបានចូលរួមព្រឹត្តិការណ៍នានាដោយសារការដឹកជញ្ជូនជាហេតុផលដែលពួកគេមិនអាចចូលរួម។ ខ្ញុំមិនដឹងថាតើយើងទៅដល់សិស្សទាំងនេះដោយរបៀបណា ហើយទទួលបានចម្លើយទាំងនេះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា នោះពិតជាគួរតែជាអាទិភាពព្រោះមនុស្សទាំងនេះមិនចាំបាច់ទទួលសេវាណាមួយទេ។
[Erika Reinfeld]: តើខ្ញុំអាចចែករំលែកផែនទីកាំនៃសាលារបស់យើងបានទេ? ប្រាកដ។ ទាំងអស់គឺល្អ។ ទាំងនេះគឺជាសាលារបស់យើង។ អូ ដោយវិធីនេះ របារឧបករណ៍របស់ខ្ញុំ។ ដូចអញ្ចឹង។ មិនអីទេ នោះពាក់កណ្តាលម៉ាយល៍ ហើយស្រមោលភ្លឺបំផុតគឺម៉ាយ ហើយបន្ទាត់ចំនុចទាំងនោះមានបីម៉ាយ។ ដូច្នេះ ជាពិសេសនៅពេលដែលយើងក្រឡេកមើល Fulton Heights ខ្ញុំដឹងថាយើងមានឡានសាលានៅទីនេះ ប៉ុន្តែយើងក៏មានតំបន់ជាច្រើននៅខាងក្រៅកាំវិទ្យាល័យ និងសហគមន៍ទាំងនោះផងដែរ។ ពួកគេគឺជាក្រុមមនុស្សជាក់លាក់។ ដូច្នេះមានបញ្ហាធំនៃយុត្តិធម៌និងការយល់ដឹង។ ខ្ញុំចូលចិត្តគំនិតរបស់ Meghan ដែលឈានដល់ជាពិសេសចំពោះគ្រួសាររបស់ពួកគេមែនទេ? នៅសាលាបឋមសិក្សាមានវិទ្យុទាំងនោះ ប៉ុន្តែអ្នកមិនអាចឮវាបានទេ។ ពួកគេបានយកវា។ ហើយខ្ញុំគិតថាមានបញ្ហាអាម៉ាស់ទាំងអស់នេះដែលត្រូវពិភាក្សាមែនទេ? ក្មេងៗធ្វើដំណើរតាមឡានក្រុង ហើយដឹងពីរបៀបចត។ តើសិស្សវិទ្យាល័យអាចចតឡានដោយឥតគិតថ្លៃបានទេ? ត្រឹមត្រូវ។ មិនអីទេ ប៉ុន្តែនេះជាការពិតណាស់តម្រូវឱ្យមានម្ចាស់ឬម្ចាស់រថយន្តមួយ។ ដូច្នេះខ្ញុំមិនដឹងថា តើការមាក់ងាយមានតួនាទីដល់កម្រិតណានោះទេ អ្នកដឹងទេ យើងអាចសួរថាតើអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកនឹងផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងដូចម្តេច ប្រសិនបើយើងធ្វើការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះ ប៉ុន្តែមួយចំនួនវាមិនដំណើរការ ហើយខ្លះទៀតវាពិតជាមានជាប់ពាក់ព័ន្ធ តើអ្នកដឹងទេ? បើទោះជាគេឲ្យឡានក្រុងទាំងនេះឲ្យខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនទៅដែរ។ ឬសូម្បីតែខ្ញុំបានទៅសាលារៀន ខ្ញុំមិនព្រម និងគ្រួសាររបស់ខ្ញុំក៏មិនដែរ ឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំនឹងចំណាយពេលជារៀងរាល់ថ្ងៃបោះបង់ខ្ញុំចោល ហើយខ្ញុំមិនផ្លាស់ប្តូរអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។ ដូច្នេះ អ្វីដែលយើងសង្ឃឹមថានឹងសម្រេចបានគឺស្ថានភាពដ៏ល្អបំផុតដែលយើងចង់សម្រេចបាននៅទីនេះ ឬយ៉ាងសាមញ្ញ អ្នកដឹងទេថា
[Jenny Graham]: បាទ/ចាស ខ្ញុំគិតថា ប្រសិនបើយើងអាចឆ្លើយសំណួរបានត្រឹមត្រូវ យើងអាចសួរមនុស្សអំពីអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើនៅថ្ងៃនេះ និងអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើ។ តើនោះជាចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់អ្នកទេ? បើមិនដូច្នេះទេហេតុអ្វី? វិធីនេះ យើងអាចដឹងថា មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានរឿងដូចគ្នានោះទេ។ ម្តាយរបស់ខ្ញុំនឹងនាំខ្ញុំទៅសាលារៀនជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ នោះជាផ្លូវដែលខ្ញុំចូលចិត្តទៅទីនោះមែនទេ? ខ្ញុំសប្បាយចិត្តជាមួយវា។ បើឯងផ្ញើឡានក្រុងពណ៌លឿងមកយានដ្ឋានរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនទទួលទេ ព្រោះខ្ញុំនឹងយកឡានម្តាយខ្ញុំ ហើយគាត់នឹងទម្លាក់ខ្ញុំមែនទេ? ខ្ញុំគ្មានឪពុកដែលអាចបោះបង់ខ្ញុំបានទេ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំត្រូវដើរជិតពីរគីឡូម៉ែត្រទៅសាលារៀនជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ខ្ញុំគិតថាពួកគេគឺខុសគ្នា។ ដោយផ្ទាល់ ខ្ញុំគិតថាវាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការផ្គាប់ចិត្តមនុស្សគ្រប់គ្នា។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា ប្រសិនបើអ្នកទទួលបានការឆ្លើយតបការស្ទង់មតិគ្រប់គ្រាន់ សូមត្រលប់ទៅការឈោងចាប់ ប្រសិនបើអ្នកទទួលបានការឆ្លើយតបការស្ទង់មតិគ្រប់គ្រាន់ អ្នកប្រហែលជាឃើញនិន្នាការមួយ។ អ្នកអាចឃើញជម្រើសទូទៅ។ ទិន្នន័យនេះមានប្រយោជន៍ណាស់សម្រាប់យើង។ តើអ្នកដឹងទេថាសិស្សវិទ្យាល័យមិនមានបញ្ហាក្នុងការជិះឡានក្រុង MBTA ទៅសាលារៀនទេ។ អ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់ពួកគេ គឺពួកគេមកយឺត។ ដូចជា ប្រហែលជាពួកគេខ្វល់ ប្រហែលជាពួកគេមិនខ្វល់ថាឡានក្រុងមើលទៅដូចអ្វី ប៉ុន្តែពួកគេខ្វល់ពីការទៅសាលារៀនទាន់ពេលមែនទេ? ខ្ញុំសប្បាយចិត្តជាមួយ MBTA ប៉ុន្តែវាធ្វើឱ្យខ្ញុំយឺតរាល់ថ្ងៃ។
[Erika Reinfeld]: នេះជាការត្អូញត្អែររបស់ពួកគេដែលថាពួកគេរវល់ពេក និងមានមនុស្សច្រើន។
[Jenny Graham]: ត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថា មានរឿងផ្សេងគ្នា អ្នកដឹងទេ នៅពេលអ្នកនិយាយអំពីអ្វីដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់មនុស្ស និងអ្វីដែលធ្វើការសម្រាប់អ្នកដែលធ្វើការឱ្យពួកគេ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់សម្រាប់អ្នកដទៃនោះទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានន័យថា មានដែនកំណត់ចំពោះកំណែដែលមានធៀបនឹងកំណែដែលយើងចង់បាន។ ខ្ញុំគិតថាយើងអាចមើលឃើញថាតើយើងអាចទទួលបានការចូលរួមគ្រប់គ្រាន់ដូចដែលខ្ញុំគិតថាយើងអាចមើលឃើញដែរឬទេ? ឧទាហរណ៍ តើយើងកំពុងព្យាយាមបង្កើនចំនួនឡានក្រុង ហើយប៉ុន្មានឬអត់? ប្រហែលជាការស្រាវជ្រាវបង្ហាញថាក៏មិនមែនជាចម្លើយត្រឹមត្រូវដែរ។ ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ ពេត្រុស តើអ្នកនឹងលើកដៃរបស់អ្នកទេ?
[Peter Cushing]: ខ្ញុំយល់ព្រម។ សួរលឿន។ អនុប្រធាន Reinfeld ខ្ញុំមិនអាចមើលឃើញថាទិន្នន័យនៅលើស្ថានីយ៍នេះនៅឆ្នាំណាទេតើឆ្នាំណា?
[SPEAKER_04]: នេះជាសំណួរល្អណាស់។ អនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំរកអ្នកម្តងទៀត។
[Peter Cushing]: ហេតុផលតែមួយគត់ដែលខ្ញុំសួរសំណួរនេះគឺដោយសារតែយើងកំពុងធ្វើការជាមួយទីក្រុង និងផ្លូវដែលមានសុវត្ថិភាពដើម្បីធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពពួកគេ។ ដូច្នេះពេលយើងមានវា ខ្ញុំអាចឲ្យវាបាន។ សម្រាប់ហេតុផលនេះ យើងផ្ញើអាសយដ្ឋានដោយមិនកំណត់អត្តសញ្ញាណព័ត៌មាន។ ដូច្នេះយើងកំពុងធ្វើការលើវាឥឡូវនេះ។ រឿងមួយទៀតដែលត្រូវពិចារណាអំពីការចតរថយន្តគឺថា អាចមានគម្រោងមួយនៅក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំខាងមុខ ដែលអាចកំណត់ការចតរថយន្តយ៉ាងសំខាន់។ កន្លែងចតរថយន្តបន្ថែម។ អ្នកដឹងទេ នោះគ្រាន់តែជាអ្វីដែលយើងកំពុងគិតអំពីការដឹកជញ្ជូននាពេលអនាគត ផលប៉ះពាល់នៃការកាត់បន្ថយការចតរថយន្តរបស់សិស្សនាពេលអនាគត។
[Paul Ruseau]: តាមពិតទៅ ពេត្រុស ខ្ញុំនឹងនិយាយរឿងនេះតាមរបៀបផ្សេងបន្តិច។ ប៉ុន្តែអ្នកដឹងទេថា បន្ថែមពីលើសក្តានុពលកាត់បន្ថយចំនួនចំណតរថយន្ត ដោយសន្មតថាវិទ្យាល័យបញ្ចប់នៅទីតាំងបច្ចុប្បន្ន វាក៏សំខាន់ផងដែរក្នុងការយល់ដែរថា ប្រសិនបើយើងសាងសង់វិទ្យាល័យថ្មីទាំងស្រុង តើយើងនឹងសាងសង់ចំណតរថយន្តចំនួនប៉ុន្មាន? ខ្ញុំមិនមានការងឿងឆ្ងល់ទេថា MSBA ពិតជាមានចម្លើយចំពោះបញ្ហានេះនៅក្នុងរូបមន្តណាមួយ ប៉ុន្តែពួកគេអាចមានរូបមន្តសម្រាប់អ្វីមួយដូចជាកម្រិតទាប ឬអ្វីមួយ ប៉ុន្តែយើងអាចមានច្រើនជាងធម្មតា ដោយសារតែចំនួនដែលយើងមាននៅពេលនេះ។ ដូច្នេះយល់ថាបើទីបំផុតយើងត្រូវកាត់បន្ថយចំនួនចត តើយើងអាចកាត់បន្ថយបានប៉ុន្មានមុននឹងក្លាយជាបញ្ហា? អ្នកដឹងទេ វាជាបញ្ហាពិតប្រាកដមួយ ព្រោះចំពោះខ្ញុំ ការចតឡានក៏ជាការចូល និងចេញពីវិទ្យាល័យ ការនាំកូនរបស់អ្នកចូល និងចេញពីឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ ឡានក្រុង និងសាលារៀន។ ជាការពិតណាស់ អ្នកដឹងទេថា ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាយល់ស្របគឺអាក្រក់ណាស់។ បើដូច្នេះ ឬប៉ុន្មាន វាជាការសំខាន់ក្នុងការគិតនិងព្រួយបារម្ភអំពីបញ្ហានេះនៅក្នុងការរចនាថ្មី។ ប្រសិនបើយើងផ្លាស់ប្តូរគំរូ ហើយធ្វើឱ្យវាដំណើរការបានល្អឥតខ្ចោះ តើយើងនឹងមានមនុស្សកាន់តែច្រើននាំកូនរបស់ពួកគេទៅសាលារៀនដែរឬទេ? តើយើងនឹងមានសិស្សបន្ថែមទៀតព្យាយាមចត? អ្នកដឹងទេ ការផ្លាស់ប្តូរនេះ ប្រសិនបើវាមិនឈឺចាប់ខ្លាំងទេ ខ្ញុំគិតថាមនុស្សជាច្រើននឹងនិយាយថា ខ្ញុំនឹងទុកអ្នកនៅសាលា។ ដោយសារខ្ញុំស្គាល់នៅ Wildwood មនុស្សតម្រង់ជួរតាំងពីព្រលឹមនៅមុខក្លោងទ្វារវិទ្យាល័យ។ ពេលខ្លះខ្ញុំជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ។ យើងមិនបានចូលរៀនវិទ្យាល័យទេ ព្រោះខ្លាចពេក។ ត្រឹមត្រូវ។ យល់ពីអ្វីដែលមនុស្សប្រហែលជាចង់ធ្វើ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានរឿងពីរកំពុងកើតឡើងនៅទីនេះ។ វាយតម្លៃអ្វីដែលពួកគេមាន ប៉ុន្តែមានមេឃពណ៌ខៀវ។ បើឧបមាថាយើងសាងសង់វិទ្យាល័យតាំងពីដំបូងនៅ Medford ហើយយើងមិនមានសិស្សទេ ហើយយើងទើបតែសាងសង់វិទ្យាល័យតាំងពីដំបូង តើមនុស្សចង់បានអ្វី? មិនចាំបាច់ថាពួកគេនឹងធ្វើអ្វីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនគិតថាយើងដឹងរឿងនោះទេ។
[Jenny Graham]: ខ្ញុំគិតថារឿងមួយទៀតដែលខ្ញុំឮច្រើនគឺថា ពេលខ្លះការពឹងផ្អែករបស់យើងលើឡានក្រុង MBTA មិនសមស្របនឹងសេវាកម្មដែលពួកគេនឹងផ្តល់មែនទេ? ដូចយើងធ្លាប់ធ្វើ ពេលយើងចូលរៀននៅខែសីហា មែនទេ? ដូចជា អូ យើងមិនមានសេវាពីមុនមកទេ។ សូមទោសលោក។ ទៅសាលារៀនផ្សេងៗគ្នា។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថារឿងមួយទៀតដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ខ្ញុំគិតថារឿងមួយទៀតដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការស្រាវជ្រាវគឺសមត្ថភាពក្នុងការបង្ហាញរូបភាពដ៏ទូលំទូលាយនៃចរាចរណ៍នៅក្នុងតំបន់។ អ្នកដឹងទេ ចូរដកប្រឌិតចេញ គ្រប់ទីកន្លែងដែលវាមាន ហើយពិពណ៌នាអំពីអ្វីដែលយើងធ្វើ និងមូលហេតុដែលយើងធ្វើវា។ ជាឧទាហរណ៍ ខ្ញុំស្ថិតនៅក្រោមការចាប់អារម្មណ៍ ហើយខ្ញុំអាចគិតខុសទាំងស្រុង ដែលថាយើងមិនមានថ្ងៃធ្លាក់ព្រិលយឺតទេ ពីព្រោះឡានក្រុង MBTA នឹងមិននាំកូនរបស់យើងទៅសាលារៀនទេ ប្រសិនបើយើងយឺត។ ខ្ញុំអាចខុសទាំងស្រុងអំពីរឿងនេះ។ ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ នោះហើយជាអ្វីដែលខ្ញុំបន្តស្តាប់។ បើគេសួរខ្ញុំ នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំប្រាប់គេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា យើងក៏អាច... តិចឬច្រើនដូចជាការរចនា នេះគឺជាអ្វីដែលយើងធ្វើនៅក្នុងវិស័យដឹកជញ្ជូន ហើយហេតុអ្វីបានជាយើងមានរឿងផ្ទាល់ខ្លួន។ ដូច្នេះដូច Meghan នៅពេលអ្នកប្រាប់យើងថាអ្នកដឹងថាបញ្ហាគឺជាអ្វី ប្រតិកម្មដំបូងរបស់ខ្ញុំគឺ៖ ខ្ញុំគិតថាគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថាអ្នកដឹងថាបញ្ហាអ្វីនោះទេ។ ខ្ញុំមិនគិតថាសហគមន៍គិតបែបនេះទេ។ ខ្ញុំមិនគិតថាពួកគេគិតថាយើងមានអ្វីគ្រប់យ៉ាងស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងនោះទេ។ Medford មិនអាចកខ្វក់បានទេ។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថា ប្រសិនបើយើងមានចម្លើយចំពោះសំណួរទាំងនេះ វាក៏ជាឱកាសមួយក្នុងការនិយាយផងដែរ៖ នេះជាអ្វីដែលទិន្នន័យប្រាប់យើងអំពីការសិក្សានេះ។ ខាងក្រោមនេះជាកម្រិតមួយចំនួនអំពីអ្វីដែលយើងធ្វើ ហេតុអ្វី និងអ្វីដែលយើងបានធ្វើ។ ខ្ញុំគិតថាអ្នកកំពុងធ្វើរឿងល្អជាច្រើន។ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថាគ្មានអ្នកណាដឹងទេ។ វាតែងតែជាបញ្ហានៃពេលវេលាមែនទេ? តើអ្នកប្រាប់មនុស្សនៅពេលណា? អ្នកកំពុងធ្វើអ្វីមួយ។ ខ្ញុំគិតថាឥឡូវនេះយើងមានប្រវត្តិបរាជ័យជាច្រើនក្នុងវិធីផ្សេងៗជាច្រើន។ ប៉ុន្តែនោះអាចជាឱកាសមួយសម្រាប់យើង ហើយនោះជាអ្វីដែលយើងកំពុងផ្តោតលើនៅពេលយើងឈានទៅមុខ។ យើងផ្តល់ជូននូវការណែនាំជាបន្តបន្ទាប់ដោយផ្អែកលើទិន្នន័យ និងការអនុវត្តបច្ចុប្បន្នរបស់យើង។ ស្នើឱ្យយើងផ្លាស់ប្តូរ អ្នកដឹងទេ កាំពីមួយម៉ាយទៅមួយម៉ាយកន្លះ ឬយើងនឹងផ្លាស់ប្តូរកាំពីពីរម៉ាយទៅមួយម៉ាយ វាជាការសម្រេចចិត្តរបស់យើង នេះជាឱកាសយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់យើង នេះជាអ្វីដែលយើងត្រូវការ នេះជាអ្វីដែលយើងមាន នេះជាអ្វីដែលយើងគិតថាគួរតែធ្វើក្នុងរយៈពេល x ចំនួនឆ្នាំខាងមុខ ហើយនេះជារបៀបដែលយើងដឹង ហើយអ្វីៗនឹងត្រូវធ្វើដើម្បីអភិវឌ្ឍការដឹកជញ្ជូន។ ខ្ញុំគិតថាសំណួរមួយទៀតរបស់ខ្ញុំគឺតើយើងអាចធ្វើសមាហរណកម្មនៃការដឹកជញ្ជូនទាំងអស់នេះដូចមធ្យោបាយដឹកជញ្ជូនផ្ទាល់ខ្លួនដែលស្រុកផ្តល់ជូនដោយរបៀបណា ពីព្រោះខ្ញុំគិតថាទិដ្ឋភាពសំខាន់មួយនៅក្នុងរឿងទាំងអស់នេះគឺធ្វើឱ្យប្រាកដថាយើងយល់ពីផ្នែកនេះ និងរបៀបដែលយើងអាចធ្វើសមាហរណកម្ម។ អ្នកដឹងទេ តើបញ្ហាអ្វីខ្លះជុំវិញប្រភេទនៃការដឹកជញ្ជូនផ្ទាល់ខ្លួននេះ ដូចជាប្រសិនបើមានសាលារៀននៅក្នុងស្រុករបស់យើង ឬប្រសិនបើមានសាលារៀននៅខាងក្រៅស្រុករបស់យើង អ្នកដឹងទេ មានបញ្ហាមួយចំនួនដែលយើងក៏ត្រូវដោះស្រាយសម្រាប់អ្នកដែលរងផលប៉ះពាល់ដែលប្រើប្រាស់ការដឹកជញ្ជូនតាមខោនធីប្រភេទនេះ។ Megan តើអ្នកមានសំណួរ ឬត្រូវការជំនួយទេ?
[Megan Fidler-Carey]: អូបាទ។ មិនអីទេ តោះចាប់ផ្តើម។ សូមអរគុណ អូ អត់ទេ ខ្ញុំជា... ទុកអោយខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញ ហើយគិតប្រសិនបើខ្ញុំអាចចងចាំរឿងនោះ។ បាទ បាទ ខ្ញុំចង់បានកន្លែងបែបនេះ តិចឬច្រើន ខ្ញុំមិនដឹងថាតើវាបោកខោអាវកខ្វក់ឬអត់ ប៉ុន្តែសូមផ្តល់ហេតុផលមួយ ប្រវត្តិរបស់យើង។ ហើយដោយសារតែគ្មានអ្នកណាម្នាក់បានចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការស្តាប់ចម្លើយអំពីកន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់អ្នកបើកបរដែលបាត់ខ្លួន។ វាមិនគួរឱ្យជឿ។ មនុស្សនិយាយដូច្នេះអ្វី? នោះជាបញ្ហារបស់អ្នក។ ធ្វើឱ្យវាកើតឡើង ប្រាប់ក្រុមហ៊ុនថាពួកគេត្រូវការដោះស្រាយបញ្ហា។ ខ្ញុំដូចជា ក្រុមហ៊ុនធ្វើការយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយយើង ហើយទូរស័ព្ទមកខ្ញុំរាល់ពេលដែលពួកគេបណ្តុះបណ្តាលបុគ្គលិកថ្មី ហើយទូរស័ព្ទមកខ្ញុំរាល់ពេលដែលពួកគេត្រូវបណ្តេញនរណាម្នាក់ចេញដោយហេតុផលសុវត្ថិភាព ហើយយើងទាំងអស់គ្នាពេញចិត្តចំពោះរឿងនោះ ប៉ុន្តែទាក់ទងនឹងការរៀបចំផែនការយុទ្ធសាស្ត្រ ខ្ញុំយល់ស្របជាមួយអ្នកថា យើងគួរតែរៀបចំផែនការសម្រាប់រឿងនេះ ហើយកុំសន្មតថាវានឹងកាន់តែប្រសើរឡើង ហើយខ្ញុំចូលចិត្តអ្វីដែលការសិក្សានេះនិយាយ។ ខ្ញុំចង់ដកការវាយតម្លៃទាបរបស់ខ្ញុំវិញ ព្រោះខ្ញុំឮអ្វីដែលអ្នកកំពុងនិយាយ។ តើអ្នកត្រូវការឱ្យខ្ញុំបិទទ្វារនេះទេ? តើវាខ្លាំងពេកទេ? ទេ យើងមិនទាន់បានឮអ្វីនៅឡើយទេ។ មិនអីទេ មិនអីទេ។ គ្រាន់តែបញ្ជាក់ថា ដោយសារខ្ញុំកំពុងស្ដាប់ ខ្ញុំឃើញតម្លៃក្នុងការយល់ថាតើហេតុផលដែលមនុស្សមិនប្រើវាគឺមកពីគេបានឮរឿងមិនល្អអំពីវា ព្រោះវាសំខាន់ ឬដោយសារពួកគេបានឮ ឬមិនស្រួលជាមួយវា។ ខ្ញុំគិតថា វាជាដំណឹងល្អដែលដឹងថាមនុស្សកាន់តែច្រើននឹងប្រើវា។ ដូច្នេះខ្ញុំចង់និយាយផ្នែកនេះផងដែរ។ មានរឿងផ្សេង ប៉ុន្តែខ្ញុំសុំទោសដែលរំខាន។ ទេ មិនអីទេ។
[Paul Ruseau]: សូមអរគុណ លាហើយ Jerry ។ អ៊ុំ អ្នកដឹងទេ កាលពីម្សិលមិញ ខ្ញុំគិតថា Framingham សាលារដ្ឋបានបោះឆ្នោតដើម្បីនាំយកមធ្យោបាយធ្វើដំណើរទាំងអស់ទៅផ្ទះ ហើយព្រោះជាក់ស្តែងពួកគេត្រូវការអ្នកបើកបរចំនួន 77 នាក់ ប៉ុន្តែពួកគេមាន 54 នាក់ ដាក់វាតាមរបៀបនោះ បង្កើតបញ្ហាដែលខ្ញុំមិនអាចយល់បាន។ តើមនុស្សម្នាក់ទៅសាលារៀនដោយរបៀបណា? ឥឡូវនេះ Jerry មិនបានលើកទូរស័ព្ទដែលខ្ញុំកំពុងព្យាយាមធ្វើនោះទេ។ ខ្ញុំចង់និយាយថា នោះហើយជាអ្វីដែលខ្ញុំនឹងនិយាយ ប្រសិនបើខ្ញុំនៅតែហៅទូរសព្ទ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងនិយាយអំពីកង្វះអ្នកបើកបរ យើងក៏មិននិយាយអំពីកង្វះអ្នកបើកបរដែរ។ មានអ្នកបើកបររថយន្តក្រុងគ្រប់គ្រាន់ និងមានមនុស្សគ្រប់គ្រាន់ដែលចង់បើកបររថយន្តក្រុង ប៉ុន្តែមិនមានប្រាក់បៀវត្សរ៍ពីក្រុមហ៊ុនរថយន្តក្រុងទេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំគិតអំពីអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើនៅក្នុង Framingham ប្រហែលជាវាជាក្រុមសហជីព។ ពួកគេនឹងមានអត្ថប្រយោជន៍ និងប្រាក់សោធននិវត្តន៍ ហើយពួកគេនឹងត្រូវបានបង់។ រថភ្លើងមួយនឹងបង់ប្រាក់ឱ្យពួកគេច្រើនជាងក្រុមហ៊ុនរថយន្តក្រុងទាំងអស់។ ខ្ញុំភ្នាល់ថាពួកគេនឹងមិនមានបញ្ហាច្រើនក្នុងការស្វែងរកអ្នកបើកបរឡានក្រុងទេ។ ដូច្នេះខ្ញុំដឹងថាឆ្នាំសារពើពន្ធនេះប្រហែលជាមិនមែនជាឆ្នាំដែលមានការសន្ទនានេះទេ ប៉ុន្តែកង្វះអ្នកបើកឡានក្រុងគឺមិនមានទេ។ មូលហេតុគឺមកពីយើងមិនព្រមបង់ប្រាក់ឲ្យមនុស្សដោយយុត្តិធម៌។ នៅពេលដែល McDonald's ត្រូវបិទដោយសារតែវាមិនអាចជួលកម្មករបាន យើងខ្វះអ្នកបើកបរឡានក្រុង។ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានបិទទេ។ ដូច្នេះពួកគេជាកម្មកររបស់យើង។ ខ្ញុំមិនមែនចង់ធ្វើបែបនោះទេ វាមិនមែនជាការវាយប្រហារលើអ្នក Meghan ឬអ្វីដូចនោះទេ។ ខ្ញុំយល់ពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងនិយាយអំពី។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាវាសំខាន់ដើម្បីពិភាក្សារឿងនេះដោយស្មោះត្រង់។ ដូចម្ដេចយើងចង់បាននរណាម្នាក់ ហើយដូច្នេះមានការសន្ទនាបន្ទាប់ពីថ្នាក់រៀន។ ប្រសិនបើយើងចង់ផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ ប្រាក់សោធននិវត្តន៍ និងប្រាក់ឈ្នួលសមរម្យដល់មនុស្សមួយចំនួន ពួកគេអាចធ្វើការងារទាំងនេះបាន។ នេះគឺជាការពិត។ ខ្ញុំចង់និយាយមកយើងទាំងអស់គ្នាដឹងរឿងនោះ។ Framingham កំពុងធ្វើដូច្នេះ។ វានឹងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ដើម្បីមើលពីរបៀបដែលវាដំណើរការ។ ខ្ញុំបានដឹងថាសេដ្ឋកិច្ចពួកគេគឺជាវិស័យខុសគ្នាខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំគិតថាច្បាប់ស្តីពីឱកាសនិស្សិតនឹងល្អសម្រាប់ពួកគេ។ តាមពិតទៅ វាពិតជាអាចទៅរួចដែលថាពួកគេមានសាច់ប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើរឿងដែលយើងមិនអាចធ្វើបាននៅពេលនេះ។ ប៉ុន្តែរឿងមួយទៀត គឺខ្ញុំបានចុះហត្ថលេខាលើដីកាតុលាការ ហើយមើលថាតើយើងត្រូវចំណាយប៉ុន្មានក្នុងការដឹកសិស្សចេញពីស្រុក។ យើងបង់ប្រាក់ឱ្យសិស្សម្នាក់ៗច្រើនជាងយើងបង់ជំនួយការនាយក ដូចជា $6,000, $8,000 ក្នុងសិស្សម្នាក់។ ទៅសាលារៀន 20 ថ្ងៃក្នុងមួយខែ។ ដូច្នេះតាមការពិត ខ្ញុំមិនដឹងថាតើនេះជាអ្វីដែលខ្ញុំគួរធ្វើនៅក្នុងពេលវេលាដែលយើងត្រូវធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែចំណុចសំខាន់គឺវាមានច្រើនលើសពីអ្វីដែលយើងកំពុងបង់ជូនមនុស្សចាស់ដែលមានលក្ខណៈគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការចូលនិវត្តន៍ និងអត្ថប្រយោជន៍ការងារ។ ដូច្នេះ អ្នកដឹង ខ្ញុំយល់ វាមិនមានពេលច្រើនទេ មិនមានថាមពលច្រើនទេ វាត្រូវការថាមពល និងថវិកាច្រើនដើម្បីនិយាយអំពីរបៀបធ្វើឱ្យមានការរីកចម្រើន។ ដូចជាអ្នកតែងតែ ... រឿងបែបនេះគឺយឺតមួយថ្ងៃ។ យើងមានសិស្ស ហើយយើងត្រូវរើសពួកគេដោយខ្លួនឯង។ មិនអីទេ អ្នកនឹងមិនចូលចិត្តវាទេ តោះបើកប្រកាសសម្រាប់អ្នកថ្មីសម្រាប់ការងាររបស់យើងជាអ្នកបើកបរ។ មិនដូចគ្នាទេ បុគ្គលនេះត្រូវតែជាអ្នកកែភេទ ហើយសិស្សត្រូវទទួលចាប់ពីព្រឹកស្អែក។ ដូច្នេះ តើយើងអាចធ្វើឲ្យមានវឌ្ឍនភាពលើបញ្ហានេះដោយរបៀបណា? ព្រោះខ្ញុំមិនដឹងចំនួនច្បាស់ទេ ប៉ុន្តែវាគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលថាយើងចំណាយលុយប៉ុន្មានក្នុងការធ្វើដំណើរទៅក្រៅស្រុក។ ហើយខ្ញុំចង់និយាយថា ប្រសិនបើខ្ញុំមិនមានសៀវភៅបញ្ជីនៅចំពោះមុខខ្ញុំទេ វាគ្មានវិធីណាដែលយើងអាចធ្វើបែបនេះបានប្រាក់តិចជាងប្រសិនបើយើងជួលមនុស្សរបស់យើងយកការខាតបង់ធ្វើឱ្យពួកគេទទួលបានប្រាក់សោធននិវត្តន៍និងប្រាក់ខែជាដើម។ វាមិនអាចថោកជាងនេះទេ។ វាក៏ទាមទារការខិតខំប្រឹងប្រែងជាបន្តបន្ទាប់ពីក្រុមរបស់យើងផងដែរ។ អ្នកដឹងទេថា ពិបាករកអ្នករកក្រុមហ៊ុនដែលចង់ដឹកជញ្ជូនសិស្ស។ ចំណុចខ្លះមិនសមហេតុផលសម្រាប់ខ្ញុំទេ។ ហេតុផលមួយផ្នែកគឺថា នេះមិនមានពាក់ព័ន្ធនឹងការស្រាវជ្រាវទេ ទោះបីជាខ្ញុំមិនគិតដូច្នេះក៏ដោយ។
[Jenny Graham]: ដោយសារតែខ្ញុំគិតថាវាច្រើនអំពីរបៀបដែលអ្នកធ្វើការស្រាវជ្រាវបន្ទាប់ពីការពិត ត្រឹមត្រូវ ហើយនោះជាការល្អ។ ខ្ញុំគិតថាវាមិនអីទេ។
[Paul Ruseau]: បាទ ខ្ញុំគិតថាវាជាចំណុចល្អ។ ដូចជាយើងទទួលបានទិន្នន័យពីសិស្ស។ ចូរយើងទទួលបានទិន្នន័យពីឪពុកម្តាយ។ ប៉ុន្តែយើងក៏មានទិន្នន័យសំខាន់ៗជាច្រើនអំពីរឿងនេះផងដែរ។ ខ្ញុំមានអំណរគុណដែលការបញ្ចូលថាមពលអគ្គិសនីរបស់កងនាវានេះ ព្រោះពេលនោះខ្ញុំមិនចាំបាច់និយាយវាទេ។
[Jenny Graham]: តើមានប្រធានបទទាក់ទងនឹងការដឹកជញ្ជូនផ្សេងទៀតដែលនិស្សិតចូលរួមកិច្ចប្រជុំក្រុមប្រឹក្សានិស្សិតចង់ពិភាក្សាដែរឬទេ?
[Erika Reinfeld]: ជាការប្រសើរណាស់ ពួកគេបានសួរសំណួរចំនួនប្រាំ ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវការស្វែងរកក្តារដែលផ្ទុកពួកគេ។ ដូច្នេះមានកង្វល់ប្រាំយ៉ាង។ តើវាទៅណា? រង់ចាំ ទេ នោះជាកំណត់ត្រារបស់អ្នក។ នេះជាកំណត់ត្រារបស់ខ្ញុំ។ ទាំងអស់គឺល្អ។ នោះហើយជា ... អូ។
[Paul Ruseau]: ខ្ញុំមានវានៅទីនេះ។
[Erika Reinfeld]: បាទ/ចាស មានតំបន់ចុះចេញរបស់សិស្សដែលបានកំណត់ដោយសុវត្ថិភាពនៅលើផ្លូវរថយន្តក្រុងដើម្បីកាត់បន្ថយការកកស្ទះរថយន្តក្រុងទៅ North Medford និងតំបន់ដែលមិនមានសេវាផ្សេងទៀត។ ផ្លូវលេខ ១០១ ឆ្លងកាត់ពួកគេ។ 5 នាទី 10 នាទី ពេលវេលាមកដល់មិនស្របគ្នា និងមិនទាន់ពេលវេលាដើម្បីមកទទួលអ្នកមកយឺត ដូច្នេះនេះគឺជាសំណួររបស់អ្នកអំពីឡានក្រុងមកយឺត។ បន្ទាប់មកផ្លូវលេខ 95 មកលឿនពេក ឬយឺតពេក។ ឡានក្រុងដំបូងមានមនុស្សច្រើន ឡានក្រុងយឺតមិនអាចដឹកមនុស្សទៅធ្វើការទាន់ពេលទេ។ សមាជិកសភា Russo តើខ្ញុំនឹកអ្វីទេ?
[Paul Ruseau]: អ្នកមិនបានធ្វើវាទេ។
[Jenny Graham]: ល្អឥតខ្ចោះ។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាយើងមានច្រើន។
[Erika Reinfeld]: មែនហើយ ខ្ញុំគិតថាយើងមានសំណួរមួយចំនួនដែលត្រូវឆ្លើយទាក់ទងនឹងការស្រាវជ្រាវ។ ជាការប្រសើរណាស់, ខ្ញុំគិតថាការកំណត់រចនាសម្ព័ន្ធដែលអាចធ្វើបានគឺគ្រាន់តែជាមូលដ្ឋាន។ តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វី? តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វី? ឬយើងមានចម្ងល់អំពីវិធីកាត់បន្ថយចំនួនអ្នកដំណើរតាមឡានក្រុង បង្កើនចំនួនកង់ បង្កើនចំនួនអ្នកថ្មើរជើង? ប៉ុន្តែតើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីឥឡូវនេះ? តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី ប្រសិនបើអ្នកមានជម្រើស? តើអ្វីជាឧបសគ្គក្នុងការសម្រេចបាននូវឧត្តមគតិទាំងនេះ? មិនថាដើរ ជិះកង់ ជិះឡានក្រុង ជិះឡាន ឬចតឡានទេ។ ខ្ញុំគិតថានោះជាអ្វីដែលជួយខ្ញុំវាយតម្លៃអ្វីដែលអ្នកធ្វើ។ តើអ្នកសង្ឃឹមធ្វើអ្វី? ខ្ញុំចង់ទទួលស្គាល់ចំណុចរបស់ Meghan ថាមានការអប់រំខ្លះលើបញ្ហានេះ។ ខ្ញុំគិតថា យើងពិតជាអាចធ្វើការដើម្បីកាត់បន្ថយចំនួនរថយន្តតម្រង់ជួរនៅសាលាដើម្បីទទួលសិស្ស។ វានឹងមានការអប់រំបន្តិច។ វានឹងមានការរុញច្រានពីសហគមន៍ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវយល់ពីអ្វីដែលជាឧបសគ្គសម្រាប់ការដើរ ជិះកង់ ជិះឡាន និងឡានក្រុង។ នេះសំខាន់ណាស់ តើអ្នកនឹងទៅណា ជាពិសេសឧបសគ្គទាំងនេះ? ឬដូចដែលខ្ញុំបានសួរនៅពេលចាប់ផ្តើមការហៅទូរសព្ទ តើយើងអាចធ្វើអ្វីបានដើម្បីសម្រួលដល់ស្ថានភាពដ៏ល្អរបស់អ្នក? ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា ឧបសគ្គអាចជាផ្លូវចេញ។ នោះហើយជាអ្វីដែលមនុស្សឆ្លងកាត់ ពួកគេនិយាយថា អូ ខ្ញុំមិនធ្វើបែបនេះដោយសារតែ X, Y ឬ Z. ល្អទេ។
[Paul Ruseau]: ព្រឹទ្ធសមាជិក Russo? យើងពិតជាបានឮមែន ខ្ញុំមិនបានសរសេរវាទេ ប៉ុន្តែឥឡូវខ្ញុំនឹកឃើញការជួបគ្នានេះ។ សិស្សខ្ញុំមិនដឹងថាមានប៉ុន្មាននាក់ទេ ប៉ុន្តែសិស្សខ្លះមិនជិះកង់ទៅសាលាទេ ព្រោះទីក្រុងសម្រេចថាវាមិនមានសុវត្ថិភាពទេ។ ផ្លូវកង់ការពារ។ សូមអរគុណ ផ្លូវកង់ដែលបានការពារ។ ដូច្នេះ ទីក្រុងសម្រេចអនុញ្ញាតឲ្យចតរថយន្តខ្លះ។ ជាលទ្ធផល មនុស្សកាន់តែច្រើនជ្រើសរើសផ្លូវផ្សេងទៀត។ ខ្ញុំមិនគិតថាអ្នកជិះកង់ទៅសាលានឹងជិះឡានក្រុងឥឡូវនេះទេ។ ឪពុកម្តាយអាចអនុញ្ញាត។ ដូច្នេះនៅពេលដែលទីក្រុងធ្វើការសម្រេចចិត្តបែបនេះ វាមានផលវិបាក។ ខ្ញុំគិតថាយើងត្រូវចងចាំវា។ ត្រលប់ទៅគម្រោងសំខាន់វិញ វាមានចំនុចប្រសព្វរវាងការសម្រេចចិត្តរបស់ទីក្រុង និងគោលដៅរបស់យើង។ ព្រោះខ្ញុំគិតថាវាជាការល្អប្រសិនបើកុមារកាន់តែច្រើនជិះកង់ទៅសាលា។ និយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យក្មេងៗជិះកង់ទៅសាលារៀនទៀតទេ ប្រសិនបើយើងត្រូវទៅបុណ្យសពរៀងរាល់ឆ្នាំ។ នេះគឺជាការពិតដ៏អាក្រក់នៃការមិនមានខ្សែការពារ។ ខ្ញុំនឹងមិនអោយកូនខ្ញុំជិះកង់ទៅសាលារៀនទេ។
[Erika Reinfeld]: សម្រាប់កំណត់ត្រា ខ្ញុំបាននិយាយជាមួយវិស្វករទីក្រុង Todd Blake ហើយពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថា ពួកគេកំពុងគូសផែនទីអាសយដ្ឋានសាលារបស់សិស្សដែលជិះឡានក្រុង ហើយមើលផ្លូវណាដែលមានចរាចរណ៍ និងស្ថានភាពចរាចរណ៍បែបណា។ ដូច្នេះនៅពេលយើងទទួលបានលទ្ធផលទាំងនេះ យើងនឹងសម្របសម្រួលជាមួយសាលាក្រុងផងដែរ។ ប៉ុន្តែពួកគេចាប់អារម្មណ៍ចង់រៀនអំពីវា។ សំខាន់គឺដោយសារតែខ្ញុំចង់ចង្អុលបង្ហាញថា ខ្ញុំគិតថាសង្កាត់ជាច្រើនបានផ្លាស់ប្តូរចាប់តាំងពីពេលដែលយើងបានធ្វើការវាយតម្លៃចរាចរណ៍ប្រភេទណាមួយ។
[Jenny Graham]: យើងនៅសល់តែប៉ុន្មាននាទីទៀតប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្ញុំចង់ពិនិត្យមើលពេលវេលា។ ខ្ញុំគិតថានេះជាការពិភាក្សាល្អណាស់។ Megan និងខ្ញុំអាចសួរសំណួរមួយចំនួនរួមគ្នា និងរឿងដូចនោះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាសំណួរមួយទៀតដែលទាក់ទងនឹងចំណុចរបស់អ្នកអំពីការផ្សព្វផ្សាយ ខ្ញុំគិតថាយើងត្រូវគិតពីរបៀបដែលយើងទទួលបានការគាំទ្រ។ ខ្ញុំយកវាដោយឥតប្រយោជន៍ អ្នកដឹងទេ យើងអាចគិតថាតើសាលានឹងចំណាយពេលប៉ុន្មាន ហើយនៅពេលណាដែលវានឹងបញ្ចប់។ តើយើងចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការបោះពុម្ពឯកសារនេះនៅក្នុងខែកញ្ញា នៅពេលដែលយើងអាចផ្ញើវាជាមួយនឹងឯកសារផ្សេងទៀតទាំងអស់ដែលត្រូវបានផ្ញើទៅផ្ទះ ហើយសុំឱ្យមនុស្សធ្វើរឿងនេះទេ? តើនេះជាពេលវេលាដ៏អាក្រក់បំផុតប្រចាំឆ្នាំមែនទេ? ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើពេលវេលាដ៏ត្រឹមត្រូវនឹងអនុញ្ញាតឲ្យយើងបានយ៉ាងណា? ប្រមូលទិន្នន័យល្អ ហើយតែងតែដាក់ខ្លួនអ្នកនៅក្នុងទីតាំងមួយដើម្បីប្រើទិន្នន័យនោះដើម្បីជូនដំណឹងអំពីប្រភេទនៃ RFP ណាមួយដែលយើងត្រូវធ្វើសម្រាប់សេវារថយន្តក្រុងពណ៌លឿងនៅឆ្នាំក្រោយ។ ប៉ុន្តែ ចូរយើងគិតផងដែរអំពីយន្តការដែលតាមរយៈនោះ យើងទំនងជាចង់បញ្ចុះបញ្ចូលមនុស្សឱ្យធ្វើដូច្នេះ។ របៀបដែលយើងប្រើវា។ ពេលវេលាអន្តរកម្មខ្ពស់ធ្វើឱ្យអ្នកគ្រប់គ្នាចូលរួម។ ខ្ញុំគិតថាសិស្សនឹងមានជម្រើសក្នុងការប្រើសៀវភៅណែនាំ ហើយយើងអាចធ្វើការគូរបានខ្លះដែរ។ មានអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបានដើម្បីលើកទឹកចិត្តមតិត្រឡប់ពីទស្សនៈសិស្ស។ ខ្ញុំគិតថាវាបាត់។ តើពាក្យមួយណាដែលសមរម្យ? ប្រហែលជានេះគឺជាការលើកទឹកចិត្តសម្រាប់ឪពុកម្តាយដែលនិយាយថា "ខ្ញុំទទួលបាន 100 អ៊ីមែលក្នុងមួយថ្ងៃ ខ្ញុំនឹងមិនខ្ជះខ្ជាយពេលវេលារបស់ខ្ញុំដើម្បីធ្វើវាសម្រាប់កាតអំណោយ $5" ។ ប៉ុន្តែអ្នកដឹងទេ ខ្ញុំគិតថាមានគ្រួសារមួយក្រុមដែលនឹងត្រូវបានលើកទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីធ្វើដូច្នេះ ហើយមានហេតុផលផ្សេងទៀត ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មានការព្រួយបារម្ភផងដែរ។ យើងសង្ឃឹមថានឹងបានឮកាន់តែច្រើន ឬយ៉ាងហោចណាស់ជាច្រើនពីគ្រួសារដែលមិនទាន់បានបញ្ចប់កម្មវិធីនេះ។ ដូច្នេះ តើយើងបង្កើតវិធីដើម្បីឈានដល់ពួកគេដោយរបៀបណា?
[Paul Ruseau]: ព្រឹទ្ធសមាជិក Russo? សូមអរគុណ អ្នកដឹងទេ ពេលខ្ញុំមើលលទ្ធផលសាលារដ្ឋ អ្នកដឹងទេ ខណៈដែលពួកគេមានពេលព្រឹក ថ្ងៃរសៀល ថ្ងៃឆ្នេរ ខ្ញុំគិតថានេះល្អណាស់ ហើយអ្នកឃើញការផ្លាស់ប្តូរគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ហើយជឿខ្ញុំ គ្មាននរណាម្នាក់ចង់ចេញការស្ទង់មតិ 350 សំណួរទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ថា គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថាអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងខែមករា ខុសពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងខែឧសភា និងខែកញ្ញា។ ប្រសិនបើអ្នកជាអ្នកជិះកង់ល្អ អ្នកអាចនិយាយបានថា យើងទទួលបានព្រិលពីរជើងរៀងរាល់ថ្ងៃច័ន្ទពេញមួយខែកុម្ភៈ ប្រហែលជាខ្ញុំនឹងមិនជិះកង់ទៀតទេ។ មិនមានរដូវទេ។ នេះគឺជាពាក្យ។ ខ្ញុំសូមជូនពរឱ្យសាលារៀនមានសុវត្ថិភាពតែងតែមានដូចនេះនៅថ្ងៃនេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ទិន្នន័យទាំងនេះហាក់ដូចជាគួរឱ្យសង្ស័យបន្តិច។ ប៉ុន្តែវាក៏ហាក់ដូចជាសំខាន់ផងដែរ ដោយសារតែ វានឹងល្អប្រសិនបើយើងបោះពុម្ពផ្សាយការសិក្សានេះក្នុងខែកញ្ញា។ អ្នកណាចង់ជិះកង់នឹងជិះកង់។ យើងប្រហែលជាមានគំនិតមិនល្អអំពីចំនួនចរាចរណ៍ដែលនឹងមាន។ តើការប្រើប្រាស់មធ្យោបាយដឹកជញ្ជូនតាមរថយន្តក្រុងបច្ចុប្បន្នមានកម្រិតណាបើយើងធ្វើការផ្លាស់ប្តូរខ្លះ? បាទ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីអស្ចារ្យ។ នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាបញ្ហានៃរដូវកាលទេ។ ខ្ញុំមានន័យថា វាដល់ពេលហើយ។ ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់រឿងនេះព្រោះ ខ្ញុំមានន័យថា ខ្ញុំស្រមៃថា នៅពេលដែលវង់ភ្លេងមកដល់ នោះនឹងមានអ្នកជិះកង់តិចជាង។ ប្រហែល។ Erica រំលឹកថា ខ្ញុំដឹងថារឿងទាំងនេះនឹងមិនធ្វើឱ្យអ្នកបាក់ទឹកចិត្តទេ ប៉ុន្តែពួកគេនឹងធ្វើឱ្យអ្នកដែលមិនសាទរ។
[Jenny Graham]: ត្រឹមត្រូវ។ មែនហើយ 531 ឥឡូវនេះ សូមផ្អាក។ បើមានអ្វីចង់ដឹងអាចផ្ញើសារមកបាន។ ដូច្នេះ មេហ្គាន ខ្ញុំនឹងត្រលប់ទៅអ្នកវិញ ហើយយើងអាចចំណាយពេលខ្លះដើម្បីធ្វើការលើជំហានបន្ទាប់។ ពេលយើងមានព័ត៌មានហ្នឹងហើយ ខ្ញុំនឹងទាក់ទងម្ដងទៀតដើម្បីរៀបចំការប្រជុំមួយទៀតដើម្បីពិភាក្សាព្រោះមានអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេនឹងនាំយកបញ្ហានេះមកចំពោះមុខគណៈកម្មាធិការពេញលេញ ដែលខ្ញុំគិតថាយើងបានសន្យាថានឹងធ្វើនៅខែមិថុនា។
[Erika Reinfeld]: ខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ការអត្ថាធិប្បាយរបស់ Meghan នៅក្នុងការសន្ទនាអំពីការតម្រូវឱ្យក្រុមគ្រួសារចុះឈ្មោះសម្រាប់ឡានក្រុងក្នុងខែឧសភានេះ។ តើនោះមានន័យថាអ្នកចង់រៀបចំអ្វីមួយនៅពេលអ្នកចុះឈ្មោះដែលនិយាយថាអ្នកមិនស្នើសុំការឆ្លើយតបការស្ទង់មតិបឋម ឬថាយើងមិនគួរព្យាយាមបង្ខំឱ្យធ្វើតាមនោះឬ? ដោយសារពេលនេះជាពេលដែលមនុស្សត្រៀមខ្លួននិយាយអំពីតម្រូវការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេ ខ្ញុំមិនចង់ខកខានឱកាសនេះទេ។
[Megan Fidler-Carey]: ទេ ខ្ញុំមិនគិតថាយើងគួរប្រញាប់ទេ។ ខ្ញុំគិតដូច្នេះ ជាពិសេសចាប់តាំងពីយើងកំពុងនិយាយអំពីកិច្ចសន្យារបស់យើងនៅចុងឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំគិតថាយើងគួរតែពិនិត្យមើលការស្រាវជ្រាវ ហើយកុំប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយកុំព្យាយាមជំរុញវាដល់ខែឧសភា។ ខ្ញុំគ្រាន់តែតម្រូវឱ្យចុះឈ្មោះក្នុងខែឧសភាប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះយើងអាចគ្រប់គ្រងបានកាន់តែច្បាស់ថាអ្នកណាដែលបានចុះឈ្មោះ និងអ្នកដែលមិនមានសិទ្ធិ ហើយយើងត្រូវជូនដំណឹងដល់គ្រួសារជាមុន ប្រសិនបើមានការផ្លាស់ប្តូរណាមួយចំពោះផែនទីបង្ហាញផ្លូវ។ នេះគ្រាន់តែផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវពេលវេលាបន្ថែមទៀត។
[Jenny Graham]: ខ្ញុំគិតថានេះសមហេតុផល។
[Megan Fidler-Carey]: បាទ/ចាស ខ្ញុំគិតថាការស្ទង់មតិលឿនពេក ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងត្រៀមរួចរាល់ យើងអាចបញ្ចេញវាភ្លាមៗ ហើយនិយាយថាមិនមានអ្វីផ្លាស់ប្តូរ ប៉ុន្តែអ្នកដឹងទេ យើងមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់សម្រាប់ឆ្នាំក្រោយ អ្នកដឹងទេ យើងរក្សាសិទ្ធិដើម្បីធ្វើការផ្លាស់ប្តូរខ្លះ ប៉ុន្តែយើងគ្រាន់តែចង់សួរការស្ទង់មតិនេះសម្រាប់ការធ្វើផែនការយុទ្ធសាស្រ្តនាពេលអនាគត។ នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំណែនាំ។
[Erika Reinfeld]: សមាជិកសភា Graham តើអ្នកដឹងទេថាតើការវាយតម្លៃបែបនេះគួរតែត្រូវបានធ្វើឡើងនៅសាលាមធ្យមសិក្សាថ្មីដែរឬទេ ការយល់ដឹងអំពីតម្រូវការនឹងក្លាយជាកិច្ចការដាច់ដោយឡែកមួយ?
[Jenny Graham]: ជាការប្រសើរណាស់, សំណួរល្អ។ ខ្ញុំគិតថាវាអាចទៅរួច ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាប្រសិនបើយើងមានទិន្នន័យ យើងអាចធ្វើវាបាន។ ឧទាហរណ៍ ការប្រើប្រាស់ និងការកើនឡើង យើងពិតជាអាចផ្តល់ឱ្យអ្នកដែលសិក្សាពីលទ្ធភាព។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាពួកគេនឹងចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការវាយតម្លៃតម្រូវការទាំងនេះតាមទស្សនៈលទ្ធភាព។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថា វានឹងមានប្រយោជន៍ប្រសិនបើយើងអាចផ្តល់ដំបូន្មានខ្លះដល់ពួកគេ។ ខ្ញុំស្រមៃថាពួកគេមានវិធីសាស្ត្រដែលបានណែនាំផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់ការស្វែងរកចម្លើយចំពោះសំណួរទាំងនេះ។
[Erika Reinfeld]: ព្រោះខ្ញុំដឹងថាផ្ទះនិងដីជាអង្គភាពខុសពីមនុស្ស។
[Jenny Graham]: បាទ បាទ បាទ។ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាទាំងពីរប្រហែលជាចម្លើយខ្លី។ សូមអរគុណ អស្ចារ្យ។ ខ្ញុំបានលឺក្រុមប្រឹក្សាភិបាល Russo ស្នើសុំការពន្យារពេល។ អូ ខ្ញុំអាចបញ្ជាក់បាន។ អ្នកតំណាង Reinfeld បានបង្ហាញការគាំទ្ររបស់គាត់។ បន្ទាប់មកខ្ញុំនឹងហៅ។ សមាជិក Reinfeld? ត្រឹមត្រូវ។ ព្រឹទ្ធសមាជិក Russo? ត្រឹមត្រូវ។ ព្រឹទ្ធសមាជិក Graham? ត្រឹមត្រូវ។ បីប្រសិនបើមានវត្តមាន, 0 ប្រសិនបើអវត្តមាន។ កិច្ចប្រជុំបានបញ្ចប់។
[Erika Reinfeld]: អរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នា។